Άννας Αγγελοπούλου Ιστολόγιο Χάριν Λόγου και Τέχνης, Χάριν Φίλων

"O άνθρωπος πρέπει κάθε μέρα ν᾽ακούει ένα γλυκό τραγούδι, να διαβάζει ένα ωραίο ποίημα, να βλέπει μια ωραία εικόνα και, αν είναι δυνατόν, να διατυπώνει μερικές ιδέες. Αλλιώτικα χάνει το αίσθημα του καλού και την τάση προς αυτό...". Γκαίτε.
Το βρήκα γραμμένο σ᾽ένα ξεχασμένο λεύκωμα της μητέρας μου. Στα τέλη της δεκαετίας του 1950 τέτοια αποφθέγματα σημείωναν οι μικρές μαθήτριες...
Γιατί θέλω ένα ιστολόγιο; Γιατί η ανάγκη μιας τέτοιου είδους επικοινωνίας;
Θα πω μόνο ότι στην αρχή σκέφτηκα να είναι ένα ιστολόγιο που να απευθύνεται στους συναδέλφους μου, δηλαδή μόνο σε φιλολόγους... "Χάριν φίλων" του λόγου, δηλαδή. Στη συνέχεια σκέφτηκα να είναι και "χάριν φίλων" της τέχνης. Τελικά, όμως, αποφάσισα να απευθύνεται και σε πολλούς άλλους: στους πρώην και επόμενους μαθητές μου, σε όσους αγαπούν να ονειρεύονται, σε όσους πιστεύουν ακόμα στο όραμα της παιδείας, σε όσους επέλεξαν να είναι εκπαιδευτικοί από αγάπη, σε όσους αγαπούν να ταξιδεύουν, και κυρίως σε όσους αγαπούν την ανάγνωση ή μάλλον τις αναγνώσεις...σε όσους παντού και πάντα θα διαβάζουν...θα διαβάζουν κείμενα στα βιβλία, κείμενα στις εικόνες, κείμενα στα πρόσωπα των ανθρώπων... Άλλωστε, η ανάγνωση είναι ταξίδι, όχι ένα αλλά πολλά ταξίδια...
Τελικά, το ιστολόγιο αυτό απευθύνεται στα αγαπημένα πρόσωπα της ζωής μας... Απευθύνεται ακόμα σε φίλους, γνωστούς και άγνωστους, σε πρόσωπα που συνάντησα, συναντώ καθημερινά, θα συναντήσω στο μέλλον ή που δε θα συναντήσω ποτέ.
Καλά ταξίδια, λοιπόν, με βιβλία, εικόνες, μουσικές και κυρίως με όνειρα!


Σάββατο, 30 Απριλίου 2011

Μια ακόμα φωτογραφία από την παλιά Θεσσαλονίκη


Σας αφιερώνω μια ακόμα αγαπημένη φωτογραφία από την παλιά Θεσσαλονίκη, μια εικόνα που ελπίζω να την αναγνωρίζουν όσοι την έχουν ζήσει ή την έχουν πράγματι δει, που ελπίζω να διατηρηθεί στη μνήμη και να μην περάσει στη λήθη.


Με το βλέμμα καρφωμένο σ' ένα σημείο της θάλασσας και όχι στο μέλλον...

Τι να παρατηρούν στη θάλασσα, άραγε, με τόση προσήλωση τα αγοράκια; Αδιαφορώντας για τα λευκά σύννεφα που αρμενίζουν στον ουρανό και το Λευκό Πύργο που υψώνεται αγέρωχος στο βάθος, το βλέμμα τους εστιάζει στη θάλασσα, ενώ ο φακός εστιάζει σ' αυτά.
Η ματιά του φωτογράφου επιλέγει να "κλέψει" μια στιγμή παιδικής ξεγνοιασιάς και να αποθανατίσει μια εξιδανικευμένη σκηνή αθωότητας σε χρόνια που δεν ήταν καθόλου αθώα όσον αφορά την πολιτική και κοινωνική ζωή της χώρας.
Μία ακόμα νοσταλγική εικόνα βαθύτατου λυρισμού από τη δεκαετία του 1950...
                                  
Σωκράτης Ιορδανίδης, Παραλία (περίπου 1950-1958) από τη συλλογή του Μουσείου Φωτογραφίας Θεσσαλονίκης (βλ. το φωτογραφικό λεύκωμα  Ματιές στην πόλη, Φωτογραφίες της Θεσσαλονίκης στον 20ο αιώνα, επιμέλεια Στ. Καράβατος, Μουσείο Φωτογραφίας Θεσσαλονίκης, Θεσσαλονίκη 2005, σ.76 )


Και επειδή οι φωτογραφίες του Ιορδανίδη μου αρέσουν πολύ...Ιδού κάποια βιογραφικά στοιχεία για αυτόν τον εξαιρετικό φωτογράφο.

Σωκράτης Ιορδανίδης (1912-1985)
"Γεννήθηκε στην Κωνσταντινούπολη και το 1922 εγκαταστάθηκε με την οικογένειά του στη Θεσσαλονίκη. Ο πατέρας του ήταν επίσης φωτογράφος. Εργάστηκε στον τομέα του φωτορεπορτάζ και συνεργάστηκε με όλες τις εφημερίδες της Θεσσαλονίκης, την Αμερικανική Υπηρεσία Πληροφοριών (USIS), το Κρατικό Θέατρο Βορείου Ελλάδος, την Κρατική Ορχήστρα Βορείου Ελλάδος, το Αριστοτέλειο Πανεπιστήμιο Θεσσαλονίκης και διάφορα προξενεία. Μετά τον πόλεμο συνεργάστηκε με το φωτογράφο Μιχάλη Τσολακίδη και το 1974 δημιούργησε δικό του εργαστήριο. Εκτός από τη Θεσσαλονίκη, φωτογράφισε και στην περιοχή της Χαλκιδικής, καθώς και στο Άγιο Όρος, καλύπτοντας το 1963 τις γιορτές της χιλιετηρίδας από την ίδρυσή του. Έχει εκδοθεί το λεύκωμα Με το βλέμμα του Σωκράτη Ιορδανίδη στη Θεσσαλονίκη του ’50, Φωτογραφίες Σωκράτη Ιορδανίδη, Θεσσαλονίκη, Δημοτική Πινακοθήκη Θεσσαλονίκης, 1998. Μέρος του αρχείου του ανήκει στο Μουσείο Φωτογραφίας Θεσσαλονίκης και στο ΚΘΒΕ."

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου