Άννας Αγγελοπούλου Ιστολόγιο Χάριν Λόγου και Τέχνης, Χάριν Φίλων

"O άνθρωπος πρέπει κάθε μέρα ν᾽ακούει ένα γλυκό τραγούδι, να διαβάζει ένα ωραίο ποίημα, να βλέπει μια ωραία εικόνα και, αν είναι δυνατόν, να διατυπώνει μερικές ιδέες. Αλλιώτικα χάνει το αίσθημα του καλού και την τάση προς αυτό...". Γκαίτε.
Το βρήκα γραμμένο σ᾽ένα ξεχασμένο λεύκωμα της μητέρας μου. Στα τέλη της δεκαετίας του 1950 τέτοια αποφθέγματα σημείωναν οι μικρές μαθήτριες...
Γιατί θέλω ένα ιστολόγιο; Γιατί η ανάγκη μιας τέτοιου είδους επικοινωνίας;
Θα πω μόνο ότι στην αρχή σκέφτηκα να είναι ένα ιστολόγιο που να απευθύνεται στους συναδέλφους μου, δηλαδή μόνο σε φιλολόγους... "Χάριν φίλων" του λόγου, δηλαδή. Στη συνέχεια σκέφτηκα να είναι και "χάριν φίλων" της τέχνης. Τελικά, όμως, αποφάσισα να απευθύνεται και σε πολλούς άλλους: στους πρώην και επόμενους μαθητές μου, σε όσους αγαπούν να ονειρεύονται, σε όσους πιστεύουν ακόμα στο όραμα της παιδείας, σε όσους επέλεξαν να είναι εκπαιδευτικοί από αγάπη, σε όσους αγαπούν να ταξιδεύουν, και κυρίως σε όσους αγαπούν την ανάγνωση ή μάλλον τις αναγνώσεις...σε όσους παντού και πάντα θα διαβάζουν...θα διαβάζουν κείμενα στα βιβλία, κείμενα στις εικόνες, κείμενα στα πρόσωπα των ανθρώπων... Άλλωστε, η ανάγνωση είναι ταξίδι, όχι ένα αλλά πολλά ταξίδια...
Τελικά, το ιστολόγιο αυτό απευθύνεται στα αγαπημένα πρόσωπα της ζωής μας... Απευθύνεται ακόμα σε φίλους, γνωστούς και άγνωστους, σε πρόσωπα που συνάντησα, συναντώ καθημερινά, θα συναντήσω στο μέλλον ή που δε θα συναντήσω ποτέ.
Καλά ταξίδια, λοιπόν, με βιβλία, εικόνες, μουσικές και κυρίως με όνειρα!


Τρίτη, 21 Φεβρουαρίου 2012

Αγάπες: ένα ποίημα της Μυρτιώτισσας



Μυρτιώτισσα, Αγάπες

Πόσες αγάπες! κι ήταν όλες 
ξεχωριστές.
Άλλες πολύχρωμες σα βιόλες,
άλλες σα γιασεμιά λευκές.

Πόσες αγάπες! κι ήταν όλες
-τι τραγικές!-
κι οι σκοτεινές, κι οι φεγγοβόλες,
κι οι πιο μου απλές.

Με κόπο ανέβαινα τις σκάλες
του παλατιού της ζωής
κι αυτές τριγύρω μου σα στάλες
χινοπωριάτικης βροχής,

αργοκυλούσανε θλιμμένα,
πυρά, βαριά,
κι ως να προσμέναν από μένα 
τη δροσιά.

Μα αν ήταν οι Αγάπες μου όλες
δίχως χαρά,
κι αν όλες μ' έκαψαν σα φλόγες,
πλατιά που μου' δωσαν φτερά!

Κι αν δεν μ' ανοίξανε τη θύρα
του παλατιού,
τα κλειδιά βοήθησαν και πήρα 
του μαγεμένου περιβολιού.

Κι όταν πλανιέμαι στο περβόλι
σα μια σκιά
και το φεγγάρι ντύνει με όλη
μες στα χρυσά,

ξαναπροβάλλουνε θλιμμένα,
κι αργά, μια μια,
κι όλες γυρεύουν από μένα
τη ζωή ξανά...

(Από την ποιητική συλλογή Κίτρινες Φλόγες)

Η Μυρτιώτισσα στο "Όνειρο εαρινής πρωίας" του Ντ' Αννούντσιο σε σκηνοθεσία Χρηστομάνου στο Δημοτικό Θέατρο.

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου