Άννα Αγγελοπούλου: Εκθέσεις-Πινακοθήκες-Μουσεία

Άννας Αγγελοπούλου Ιστολόγιο Χάριν Λόγου και Τέχνης, Χάριν Φίλων

"O άνθρωπος πρέπει κάθε μέρα ν᾽ακούει ένα γλυκό τραγούδι, να διαβάζει ένα ωραίο ποίημα, να βλέπει μια ωραία εικόνα και, αν είναι δυνατόν, να διατυπώνει μερικές ιδέες. Αλλιώτικα χάνει το αίσθημα του καλού και την τάση προς αυτό...". Γκαίτε.

Το βρήκα γραμμένο σ᾽ένα ξεχασμένο λεύκωμα της μητέρας μου. Στα τέλη της δεκαετίας του 1950 τέτοια αποφθέγματα σημείωναν οι μικρές μαθήτριες...

Γιατί θέλω ένα ιστολόγιο; Γιατί η ανάγκη μιας τέτοιου είδους επικοινωνίας;

Θα πω μόνο ότι στην αρχή σκέφτηκα να είναι ένα ιστολόγιο που να απευθύνεται στους συναδέλφους μου, δηλαδή μόνο σε φιλολόγους... "Χάριν φίλων" του λόγου, δηλαδή. Στη συνέχεια σκέφτηκα να είναι και "χάριν φίλων" της τέχνης. Τελικά, όμως, αποφάσισα να απευθύνεται και σε πολλούς άλλους: στους πρώην και επόμενους μαθητές μου, σε όσους αγαπούν να ονειρεύονται, σε όσους πιστεύουν ακόμα στο όραμα της παιδείας, σε όσους επέλεξαν να είναι εκπαιδευτικοί από αγάπη, σε όσους αγαπούν να ταξιδεύουν, και κυρίως σε όσους αγαπούν την ανάγνωση ή μάλλον τις αναγνώσεις...σε όσους παντού και πάντα θα διαβάζουν...θα διαβάζουν κείμενα στα βιβλία, κείμενα στις εικόνες, κείμενα στα πρόσωπα των ανθρώπων... Άλλωστε, η ανάγνωση είναι ταξίδι, όχι ένα αλλά πολλά ταξίδια...

Τελικά, το ιστολόγιο αυτό απευθύνεται στα αγαπημένα πρόσωπα της ζωής μας... Απευθύνεται ακόμα σε φίλους, γνωστούς και άγνωστους, σε πρόσωπα που συνάντησα, συναντώ καθημερινά, θα συναντήσω στο μέλλον ή που δε θα συναντήσω ποτέ.

Καλά ταξίδια, λοιπόν, με βιβλία, εικόνες, μουσικές και κυρίως με όνειρα!

Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα Εκθέσεις-Πινακοθήκες-Μουσεία. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων

Κυριακή 31 Αυγούστου 2014

Ινστιτούτο Τέχνης του Σικάγο

Το Ινστιτούτο Τέχνης του Σικάγο (The Art Institute of Chicago) θεωρείται το δεύτερο μεγάλο εγκυκλοπαιδικό Μουσείο Τέχνης στις Η.Π.Α. ύστερα από το Μητροπολιτικό Μουσείο Τέχνης της Ν. Υόρκης. Σήμερα στεγάζεται σ' ένα εντυπωσιακό νεοκλασικό κτίριο στο Πάρκο Grant δίπλα στη Λίμνη του Μίτσιγκαν.

Το κεντρικό κτίριο του Ινστιτούτου Τέχνης του Σικάγο.

Η ιστορία του αρχίζει από την Ακαδημία Σχεδίου, η οποία μετεξελίχθηκε σε Ακαδημία των Καλών Τεχνών, και την Πινακοθήκη που ιδρύθηκαν το 1866 από μία ομάδα καλλιτεχνών στο Σικάγο. Στα 1882 η Ακαδημία Καλών Τεχνών του Σικάγο άλλαξε το όνομα σε Ινστιτούτο Τέχνης του Σικάγο. Το 1893, με αφορμή τη Διεθνή Έκθεση του Σικάγο (1892-1893), το Ινστιτούτο εγκαταστάθηκε στο κτίριο στο οποίο στεγάζεται μέχρι σήμερα, στο Πάρκο Grant.

Στις συλλογές του Ινστιτούτου συμπεριλαμβάνονται εκθέματα από την αρχαία ευρωπαϊκή (αρχαία ελληνική, ελληνιστική, ρωμαϊκή), τη βυζαντινή, αναγεννησιακή, νεότερη και μοντέρνα τέχνη, καθώς και από την αφρικανική, ασιατική, αμερικανική τέχνη. Φημισμένες είναι οι συλλογές του από πίνακες ζωγραφικής της ευρωπαϊκής και αμερικανικής τέχνης και αξίζει να σημειωθεί ότι το Ινστιτούτο Τέχνης του Σικάγο κατέχει μία από τις πιο πλούσιες συλλογές ιμπρεσιονιστών και μεταϊμπρεσιονιστών ζωγράφων.

Σας παρουσιάζω κάποιους από τους αγαπημένους μου πίνακες που είχα την τύχη να δω κατά την επίσκεψή μου στο Ινστιτούτο Τέχνης του Σικάγο φέτος τον Αύγουστο...και θα ξεκινήσω από δύο πίνακες του Δομήνικου Θεοτοκόπουλου...γιατί πάντα ο El Greco συγκινεί...

Δομήνικος Θεοτοκόπουλος (El Greco), O Άγιος Μαρτίνος και ο ζητιάνος. 1897-1600.

Δομήνικος Θεοτοκόπουλος (El Greco), Η Ανάληψη της Θεοτόκου. 1577-79.

Συνεχίζω με έργα του Winslow Homer, ενός από τους πιο σημαντικούς Αμερικανούς ζωγράφους του 19ου αιώνα.

Winslow Homer, Σκηνή κροκέ. 1866.

Winslow Homer, Άνθη ροδακινιάς. 1878.

J. MacNeill Whistler, Νυκτερινό. Μπλε και χρυσός. Τα νερά του Σαουθάμπτον. 1872.

Το έργο της Αμερικανίδας Mary Cassat θεωρείται από τα πιο αντιπροσωπευτικά του Αμερικανικού ιμπρεσιονισμού.

Mary Cassat, Στη βεράντα. 1878-79.

Mary Cassat, Το μπάνιο του μωρού. 1893. Ένα από τα πιο δημοφιλή έργα του Ινστιτούτου.

Berthe Morisot, Γυναίκα στην τουαλέτα. 1875-1880. Αγαπώ πολύ αυτόν τον πίνακα της Berthe Morisot.

G. Gaillebotte, Δρόμος του Παρισιού. Βροχερή ημέρα. 1877. Aπό τα πιο δημοφιλή έργα του Ινστιτούτου.

Ed. Manet, Γυναίκα που διαβάζει. 1879-1880.

G. Seurat, Κυριακή στη Μεγάλη Jatte. 1884. Ίσως το πιο εμβληματικό έργο του ποϊνταγιστή Seurat βρίσκεται στο Ινστιτούτο Τέχνης του Σικάγο.

Aug. Renoir, Οι δύο αδελφές. 1881.

Edgar Degas, Το καπελάδικο. 1879-1886. Από τα αγαπημένα μου έργα.

Edgar Degas, Τραγουδίστρια του καφέ. 1879.

Cl. Monet, Περίπατος στο ύψωμα της Pourville. 1882. Πάνω από 30 έργα του Monet συμπεριλαμβάνονται στη συλλογή του Ινστιτούτου.

Cl. Monet, Θημωνιές (Τέλος Καλοκαιριού). 1890-91. Από τα 26 περίπου έργα του Μονέ με θέμα θημωνιές, τα πέντε βρίσκονται στο Ινστιτούτο Τέχνης του Σικάγο.

V. Van Gogh, Το κίτρινο υπνοδωμάτιο. 1889. Από τα τρία έργα του Βαν Γκογκ με το ίδιο θέμα το ένα βρίσκεται στο Ινστιτούτο Τέχνης του Σικάγο.

Ηenri Toulouse Lautrec, Στο Μουλέν Ρουζ. 1895.

Henri Matisse, Λουόμενοι στο ποτάμι. 1909-1917.

Pablo Picasso, Ο γέρος κιθαριστής. 1903-1904. Ένα από τα αριστουργήματα του Πικάσο.

Pablo Picasso, Μητέρα και παιδί. 1921.

Pablo Picasso, Η κόκκινη πολυθρόνα. 1931.

Frank Weston Benson, Βροχερή ημέρα. 1906. Αγαπημένος μου πίνακας, του Αμερικανού ιμπρεσιονιστή Frank Benson. Μια βροχερή ημέρα η γυναίκα διαβάζει, καθισμένη αναπαυτικά στην πολυθρόνα μπροστά στο τζάκι...

J. Singer Sargent, Συντριβάνι. Βίλα Torlonia. Frascati. Ιταλία. 1907.

Grand Wood, Αμερικανικό Γοτθικό. 1930. Από τα πιο δημοφιλή έργα του Ινστιτούτου. Προσελκύει πολλούς θεατές, κυρίως Αμερικανούς.

Ed. Hopper, Τα νυχτοπούλια. 1942. Και αφήνω τελευταίο ένα από τα πιο αγαπημένα μου έργα. Η απομόνωση και η μοναξιά των ανθρώπων στα μεγάλα αστικά κέντρα.

http://www.artic.edu/aic/collections/
http://en.wikipedia.org/wiki/Art_Institute_of_Chicago

Τετάρτη 6 Μαρτίου 2013

Προραφαηλίτες ζωγράφοι: Έκθεση για τους Προραφαηλίτες στην πινακοθήκη Tate Britain.

Έκθεση για τους Προραφαηλίτες ζωγράφους στην πινακοθήκη Tate Britain του Λονδίνου

Aπό 12 Σεπτεμβρίου του 2012 έως τις 13 Ιανουαρίου του 2013 πάνω από 150 έργα, κυρίως πίνακες ζωγραφικής, αλλά και κάποια γλυπτά, έπιπλα και φωτογραφίες, των Βρετανών Προραφαηλιτών ζωγράφων εκτέθηκαν στην πινακοθήκη Tate Britain του Λονδίνου, η οποία κατέχει μία σημαντική συλλογή έργων της Προραφαηλιτικής κοινότητας αλλά και άλλων ζωγράφων της Βικτωριανής εποχής που κινήθηκαν στην ατμόσφαιρα του Προραφαηλιτισμού.

Η έκθεση επιχείρησε να προβάλει-δεν είμαι σίγουρη αν κατάφερε να πείσει- την Προραφαηλιτική Αδελφότητα (Pre-Raphaelites Brotherhood), η οποία συστάθηκε επίσημα το 1848 από τους ζωγράφους Dante Gabriel Rossetti, William Holman Hunt και John Everett Millais, ως πρώιμο καλλιτεχνικό κίνημα της πρωτοπορίας στην τέχνη. Με άλλα λόγια, τα έργα της Προραφαηλιτικής Αδελφότητας, τα μέλη της οποίας για πολύ σύντομο χρονικό διάστημα υπέγραφαν με τα αρχικά PRB (που δήλωναν ότι ανήκαν στην Προραφαηλιτική Αδελφότητα), προβλήθηκαν ως συμβολή της Βικτωριανής Βρετανίας στην ανάδυση και την εμφάνιση της avant garde. Οι Προραφαηλίτες της πρώτης φάσης (Rossetti, Hunt, Millais), αλλά και οι μεταγενέστεροι της δεύτερης φάσης, όπως για παράδειγμα ο Edward Burne Jones, παρουσιάστηκαν ως καλλιτέχνες που ήλθαν σε ρήξη με τις συμβάσεις της ακαδημαϊκής Βρετανικής τέχνης και αναζήτησαν τις ρίζες της "καθαρής" ζωγραφικής στην αθωότητα της πρώιμης Αναγέννησης, ακολουθώντας τεχνικά ως πρότυπο τους Ιταλούς ζωγράφους πριν τον Ραφαήλ και αναζητώντας τα θέματά τους στο μεσαιωνικό αρχαίο παρελθόν της Βρετανίας, στον ποιητικό κόσμο του Σαίξπηρ και άλλων ποιητών της Αναγέννησης αλλά και του ρομαντισμού, σε ανατολικούς πολιτισμούς της αρχαιότητας, αλλά και στο χριστιανισμό και τη σύγχρονη πραγματικότητα της βικτωριανής εποχής.

Σας παρουσιάζω κάποιους από τους πιο αγαπημένους μου πίνακες, που εκτέθηκαν σ΄αυτήν την έκθεση, η οποία πρόσφερε τη δυνατότητα στο κοινό να δει συγκεντρωμένα τα πιο αντιπροσωπευτικά έργα των Προραφαηλιτών ζωγράφων.

Δεν ξέρω αν οι Προραφαηλίτες μπορούν να θεωρηθούν πράγματι ως πρώιμο κίνημα της πρωτοπορίας, είναι όμως σίγουρα καλλιτέχνες που κατάφεραν να συνταιριάσουν το ρεαλισμό με το ρομαντισμό και το συμβολισμό και αναμφισβήτητα να οδηγήσουν την τέχνη στον αισθητισμό. Να δείξουν, δηλαδή, ότι δεν έχει καμιά σημασία οι κατατάξεις σε κινήματα και τάσεις. Αυτό που έχει σημασία είναι ότι το έργο τους ανακαλύπτεται και επαναθεωρείται συνεχώς, γιατί πράγματι οι Προραφαηλίτες έχουν δημιουργήσει ένα μαγικό, ονειρικό "σύμπαν"...

Προ-Ραφαηλίτες. Η Βικτωριανή πρωτοπορία. Ο τίτλος και η αφίσα της έκθεσης με έργα των Προραφαηλιτών καλλιτεχνών στην πινακοθήκη του Λονδίνου Tate Britain.

D. G. Rossetti, Αστάρτη της Συρίας. 1877. Manchester Art Gallery. Ο πίνακας αυτός που απεικονίζει τη θεά της Συρίας Αστάρτη, θεά αντίστοιχη της Αφροδίτης, κοσμεί την αφίσα της έκθεσης.

J. Everett Millais, Μαριάννα. 1851. Tate Britain.

J. Everett Millais, Οφηλία. 1851-1852. Tate Britain. Εμβληματικό έργο της Προραφαηλιτικής αδελφότητας.

J. Everett Millais, Ο Χριστός στο σπίτι των γονιών του (ή στο ξυλουργείο). 1849-50. Tate Britain.

F. Madox Brown, Ο Χριστός πλένει τα πόδια του Πέτρου. 1852-56. Tate Britain.

D. G. Rossetti, Dantis Amor. 1860. Tate Britain.

W. Holman Hunt, Το ξύπνημα της συνείδησης. 1853. Tate Britain.

J. Spencer Stanhope, Σκέψεις του παρελθόντος. 1859. Tate Britain.

D. G. Rossetti, Beata Beatrix. 1864-1870. Tate Britain.

D. G. Rossetti, Η νύφη. 1865-1866. Tate Britain.

D. G. Rossetti, H Lady Lilith. 1866. Delaware Art Museum.

Edw. Burne Jones, Laus Veneris. 1873-1878. Tyne Wear Archives and Museums.

Edw. Burne Jones, Ο βασιλιάς Cophetua και η ζητιάνα γυναίκα. 1884. Tate Britain.

Arthur Hughes, Απρίλης Έρωτας. 1855-1856. Tate Britain.

Κυριακή 9 Σεπτεμβρίου 2012

Το Μουσείο Σολομών Γκούγκενχαϊμ (Solomon R. Guggenheim) στη Ν. Υόρκη

Το Μουσείο Γκούγκενχαϊμ στη Ν. Υόρκη

Το Solommon R. Guggenheim Μουσείο, γνωστό ως Guggenheim (Γκούγκενχαϊμ), είναι ένα από τα πιο σημαντικά μουσεία μοντέρνας τέχνης του κόσμου και στεγάζεται σ᾽ένα ιδιαίτερο για την αρχιτεκτονική του κτίριο που βρίσκεται στην 5η Λεωφόρο, στο Άνω Ανατολικό Μανχάταν της Ν. Υόρκης.

Το φημισμένο κτίριο του Solomon R. Guggenheim Μουσείου στην 5η Λεωφόρο του Μανχάταν στη Ν. Υόρκη.

Το κτίριο του Μουσείου Γκούγκενχαϊμ θεωρείται ένα από τα χαρακτηριστικά δείγματα μοντέρνας αρχιτεκτονικής του 20ού αιώνα και σχεδιάστηκε από τον μεγαλύτερο αρχιτέκτονα της Αμερικής, τον Φρανκ Λόιντ Ράιτ. Το κυκλικό - ελικοειδές τσιμεντένιο κτίριο του Γκούγκενχαϊμ είναι το μοναδικό κτίριο της Ν. Υόρκης σε σχέδια του Ράιτ.

Το ελικοειδές κτίριο του Μουσείου Guggenheim σχεδιάστηκε από τον Αμερικανό αρχιτέκτονα Φρανκ Λόιντ Ράιτ. Το Μουσείο άνοιξε για το κοινό το 1959, έξι μήνες μετά το θάνατο του Ράιτ.

Το εσωτερικό του κτιρίου έχει το σχήμα μίας μεγάλης ελικοειδούςς ροτόντας που φθάνει σε ύψος 28 μέτρων έως το θολωτό φεγγίτη. Ο επισκέπτης μπορεί να φθάσει στην κορυφή ακολουθώντας μία αρθρωτή ράμπα που ανεβαίνει κυκλικά σε ύψος πέντε ορόφων και έχει μήκος περίπου 400 μέτρα. Στους τοίχους του κάθε ορόφου εκτίθενται έργα της συλλογής του Μουσείου. Για να μην κουραστεί, μπορεί να ανέβει με το ασανσέρ στον 5ο όροφο και να αρχίσει να κατεβαίνει με τα πόδια. Λένε ότι ο Ράιτ ήθελε οι επισκέπτες να ξεκινούν από την κορυφή και να κατεβαίνουν τα επικλινή επίπεδα των πέντε ορόφων, βλέποντας κατά την κάθοδό τους τα έργα τέχνης.

Το Μουσείο ιδρύθηκε από το Ίδρυμα Solomon R. Guggenheim στα 1939 με την ονομασία Μουσείο της μη Αντικειμενικής Τέχνης, για να στεγάσει την πλούσια, με έργα των μοντερνιστών καλλιτεχνών των αρχών του 20ού αιώνα, συλλογή του πολυεκατομμυριούχου Solomon R. Guggenheim. Αυτός είχε προχωρήσει στη συγκέντρωση έργων μοντέρνας τέχνης υπό την επιρροή και καθοδήγηση της Χίλα Φον Ρέμπεϊ, μίας Ευρωπαίας καλλιτεχνίδας και βαρώνης, η οποία ανέλαβε και τη διεύθυνση του Μουσείου της μη Αντικειμενικής Τέχνης. Το 1943 η Ρέμπεϊ επέλεξε να προσλάβει για αρχιτέκτονα του νέου κτιρίου του μουσείου τον Ράιτ. Τα επόμενα 16 χρόνια ο Ράιτ υπέβαλε 6 ολοκληρωμένα σχέδια για το κτίριο, η κατασκευή του οποίου τελικά άρχισε το 1956 και ολοκληρώθηκε το 1959.
Εν τω μεταξύ ο Solomon Guggenheim είχε πεθάνει το 1949, αφήνοντας, εκτός από την πολύτιμη συλλογή του, δύο εκατομμύρια δολλάρια για την ανέγερση του νέου κτιρίου. Το Μουσείο της μη Αντικειμενικής Τέχνης ονομάστηκε σε Μουσείο Solomon R. Guggenheim το 1952, μετά το θάνατο του ιδρυτή του, ο οποίος δεν πρόλαβε να δει την ανέγερση του νέου κτιρίου. Και ο αρχιτέκτονας Λόιντ δεν πρόλαβε να δει την ολοκλήρωση του οικοδόμησης του κτιρίου. Το κτίριο ανακαινίσθηκε και επεκτάθηκε την περίοδο 1992-1993 και 2005-2008.
Σήμερα το Μουσείο Γκούγκενχαϊμ διαθέτει μία πολύτιμη συλλογή από έργα τέχνης του 20ού αιώνα και της σύγχρονης εποχής. Η πρώτη συλλογή του Solomon R. Guggenheim με έργα των πρώτων δεκαετιών του 20ού αιώνα εμπλουτίστηκε από συλλογές που δώρισαν και άλλοι πλούσιοι φιλότεχνοι συλλέκτες έργων τέχνης. Έτσι, το Μουσείο καλύπτει την ιστορία της τέχνης από τα τέλη του 19ου αιώνα έως τις μέρες μας, συμπεριλαμβανομένων έργων των ιμπρεσιονιστών και μεταϊμπρεσιονιστών ζωγράφων, της ευρωπαϊκής τέχνης του πρώτου μισού του 20ού αιώνα, καθώς και της ευρωπαϊκής και αμερικανικής τέχνης των τελών του 19ου αιώνα και της μεταπολεμικής εποχής. Παραρτήματα του Γκούγκενχαϊμ βρίσκονται στις ευρωπαϊκές πόλεις Βενετία, Βερολίνο και Μπιλμπάο.
Η μόνιμη συλλογή του Guggenheim δεν εκτίθεται ολόκληρη, αλλά τα έργα της εναλλάσσονται. Παράλληλα με την έκθεση έργων από τη μόνιμη συλλογή διοργανώνονται ανά τακτά χρονικά διαστήματα και ιδιαίτερες εκθέσεις.