Άννας Αγγελοπούλου Ιστολόγιο Χάριν Λόγου και Τέχνης, Χάριν Φίλων

"O άνθρωπος πρέπει κάθε μέρα ν᾽ακούει ένα γλυκό τραγούδι, να διαβάζει ένα ωραίο ποίημα, να βλέπει μια ωραία εικόνα και, αν είναι δυνατόν, να διατυπώνει μερικές ιδέες. Αλλιώτικα χάνει το αίσθημα του καλού και την τάση προς αυτό...". Γκαίτε.
Το βρήκα γραμμένο σ᾽ένα ξεχασμένο λεύκωμα της μητέρας μου. Στα τέλη της δεκαετίας του 1950 τέτοια αποφθέγματα σημείωναν οι μικρές μαθήτριες...
Γιατί θέλω ένα ιστολόγιο; Γιατί η ανάγκη μιας τέτοιου είδους επικοινωνίας;
Θα πω μόνο ότι στην αρχή σκέφτηκα να είναι ένα ιστολόγιο που να απευθύνεται στους συναδέλφους μου, δηλαδή μόνο σε φιλολόγους... "Χάριν φίλων" του λόγου, δηλαδή. Στη συνέχεια σκέφτηκα να είναι και "χάριν φίλων" της τέχνης. Τελικά, όμως, αποφάσισα να απευθύνεται και σε πολλούς άλλους: στους πρώην και επόμενους μαθητές μου, σε όσους αγαπούν να ονειρεύονται, σε όσους πιστεύουν ακόμα στο όραμα της παιδείας, σε όσους επέλεξαν να είναι εκπαιδευτικοί από αγάπη, σε όσους αγαπούν να ταξιδεύουν, και κυρίως σε όσους αγαπούν την ανάγνωση ή μάλλον τις αναγνώσεις...σε όσους παντού και πάντα θα διαβάζουν...θα διαβάζουν κείμενα στα βιβλία, κείμενα στις εικόνες, κείμενα στα πρόσωπα των ανθρώπων... Άλλωστε, η ανάγνωση είναι ταξίδι, όχι ένα αλλά πολλά ταξίδια...
Τελικά, το ιστολόγιο αυτό απευθύνεται στα αγαπημένα πρόσωπα της ζωής μας... Απευθύνεται ακόμα σε φίλους, γνωστούς και άγνωστους, σε πρόσωπα που συνάντησα, συναντώ καθημερινά, θα συναντήσω στο μέλλον ή που δε θα συναντήσω ποτέ.
Καλά ταξίδια, λοιπόν, με βιβλία, εικόνες, μουσικές και κυρίως με όνειρα!


Πέμπτη, 2 Απριλίου 2015

Η Άνοιξη στην ποίηση. Ποιήματα του Γιώργου Σαραντάρη με πίνακες του Β. Βαν Γκογκ

Δύο ποιήματα του Γιώργου Σαραντάρη για την άνοιξη

V. Van Gogh, ανθισμένος οπωρώνας. Απρίλιος 1888. Ιδιωτική Συλλογή.

 Πολλά από τα ποιήματα του αγαπημένου Γιώργου Σαραντάρη αναφέρονται στην άνοιξη (βλ. annagelopoulou.blogspot.gr/2012/03/blog-post_25.html). Για αυτό, λοιπόν, δύο ακόμα ποιήματά του, τώρα πια που ήλθε ο Απρίλιος, παρά το ότι απόψε πάλι βρέχει…


Γιώργος Σαραντάρης, Οι καιροί της άνοιξης

Οι καιροί της άνοιξης
Οι ασυναγώνιστες πεδιάδες
Όπου η φωτιά μετημφιασμένη σε νερό
Πελεκάει τη χλόη

Οι βαριές σταγόνες της βροχής
Λες που μαντεύουν τον δρόμο της ζωής
Τώρα που έλιωσαν οι παγετώνες
Κι άρχισαν την ομιλία τους με τα πουλιά
οι χορευτές.


V. Van Gogh, Λευκός οπωρώνας. Απρίλιος 1888. Μουσείο Βαν Γκογκ.

Γιώργος Σαραντάρης,  Tης άνοιξης ένα δώρο

Ω, πέστε μου της άνοιξης ένα δώρο
Που δεν το ξέρει η καρδιά μου
Πέστε μου να κελαηδήσω
Και οι βρύσες στο σκοτάδι
Αφού είναι νύχτα
Θα στεφανώσουν τη νίκη
Τη μικρή μου νίκη
Ενός αηδονιού τη νίκη.

V. Van Gogh, Ανθισμένος οπωρώνας. 1888. Μητροπολιτικό Μουσείο Τέχνης. Ν. Υόρκη.

en.wikipedia.org/wiki/Flowering_Orchards
http://www.metmuseum.org/collection/the-collection-online/search/436527?rpp=30&pg=1&rndkey=20150401&ft=*&who=Gogh%2c+Vincent+van%24Vincent+van+Gogh&pos=8

2 σχόλια:

  1. Πάντα υπέροχος ο Σαραντάρης σε όλα του τα ποιήματα για την άνοιξη. Και γενικώς. Επιτέλους άνοιξη.
    Ας αφεθούμε λίγο και στις εικόνες του Ρίτσου, και στους συνειρμούς που προκαλούν.



    «Άνοιξη» Γιάννης Ρίτσος


    Απόψε κοιμηθήκαμε στην αγκαλιά της άνοιξης
    ακουμπώντας το κεφάλι στην καρδιά της.
    Ακούγαμε στον ύπνο μας τις ανάσες των πουλιών και την καρδιά μας.
    Το πρωί που ξυπνήσαμε, είδαμε τον ουρανό να περπατάει στην
    κάμαρά μας σα γαλανό πουλί με χρυσά μάτια που τσίμπαγε
    τα ψίχουλα των σκιών που ‘χαν μείνει από χθες βράδυ στο πάτωμα.
    Μια στιγμή να νιφτούμε και φτάσαμε. […]

    Σήμερα μια μικρή κοπέλα, με θαλασσιά κορδέλα στα μαλλιά,
    στάθηκε στην κορφή της λεύκας και κελαδάει.
    Απ’ το τραγούδι της πετούν μικρά πουλιά που γεμίζουν
    τις αυλές και τις στέγες.
    Τα πουλιά κάθονται στους ώμους των παιδιών.
    Οι άνθρωποι μπλέκονται στα δίχτυα των αχτίνων και τρεκλίζουν
    σαν πρωτόβγαλτα πουλιά.
    Τα τριαντάφυλλα τρελάθηκαν και κάνουν τούμπες μέσα στο νερό.
    Θε μου, το μεθυσμένο φως θα σπάσει τα τζάμια, θα πλημμυρίσει
    τις κάμαρες και δε θ’ αφήσει μήτε έναν ίσκιο για να σκεπάσει
    η μάνα τα μάτια της.
    Τότε θα τινάξει στον αέρα το μαντήλι της και θα χορέψει κείνο το
    νησιώτικο χορό που χόρευε στα νιάτα της μαζί με τον πατέρα
    - ένα χορό που μυρίζει θάλασσα και βάρκες φορτωμένες πορτοκάλια.
    Ο πατέρας θα κάνει πως ξέχασε το χορό και θα χαμογελάει
    καθώς θα κρούει τη φτέρνα στον αέρα.
    Κ’ εμείς ξοπίσω τους, παιδιά, πουλιά, λουλούδια και λιθάρια,
    θα χορεύουμε στ’ αλώνι του ήλιου τραγουδώντας τις μέρες που
    δε χάχουνται μες στο τραγούδι, όταν οι μεγάλοι χορεύουν
    μαζί με τα παιδιά τους τον ίδιο χορό της κάθε άνοιξης.

    (Γ. Ρίτσος, Όνειρο καλοκαιρινού μεσημεριού, Κέδρος)

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Πραγματικέ υπέροχες εικόνες! Με πρόλαβες. Σχεδίαζα να το αναρτήσω τις επόμενες μέρες. Ας χαρούμε, λοιπόν, την Άνοιξη.

      Διαγραφή