Άννας Αγγελοπούλου Ιστολόγιο Χάριν Λόγου και Τέχνης, Χάριν Φίλων

"O άνθρωπος πρέπει κάθε μέρα ν᾽ακούει ένα γλυκό τραγούδι, να διαβάζει ένα ωραίο ποίημα, να βλέπει μια ωραία εικόνα και, αν είναι δυνατόν, να διατυπώνει μερικές ιδέες. Αλλιώτικα χάνει το αίσθημα του καλού και την τάση προς αυτό...". Γκαίτε.
Το βρήκα γραμμένο σ᾽ένα ξεχασμένο λεύκωμα της μητέρας μου. Στα τέλη της δεκαετίας του 1950 τέτοια αποφθέγματα σημείωναν οι μικρές μαθήτριες...
Γιατί θέλω ένα ιστολόγιο; Γιατί η ανάγκη μιας τέτοιου είδους επικοινωνίας;
Θα πω μόνο ότι στην αρχή σκέφτηκα να είναι ένα ιστολόγιο που να απευθύνεται στους συναδέλφους μου, δηλαδή μόνο σε φιλολόγους... "Χάριν φίλων" του λόγου, δηλαδή. Στη συνέχεια σκέφτηκα να είναι και "χάριν φίλων" της τέχνης. Τελικά, όμως, αποφάσισα να απευθύνεται και σε πολλούς άλλους: στους πρώην και επόμενους μαθητές μου, σε όσους αγαπούν να ονειρεύονται, σε όσους πιστεύουν ακόμα στο όραμα της παιδείας, σε όσους επέλεξαν να είναι εκπαιδευτικοί από αγάπη, σε όσους αγαπούν να ταξιδεύουν, και κυρίως σε όσους αγαπούν την ανάγνωση ή μάλλον τις αναγνώσεις...σε όσους παντού και πάντα θα διαβάζουν...θα διαβάζουν κείμενα στα βιβλία, κείμενα στις εικόνες, κείμενα στα πρόσωπα των ανθρώπων... Άλλωστε, η ανάγνωση είναι ταξίδι, όχι ένα αλλά πολλά ταξίδια...
Τελικά, το ιστολόγιο αυτό απευθύνεται στα αγαπημένα πρόσωπα της ζωής μας... Απευθύνεται ακόμα σε φίλους, γνωστούς και άγνωστους, σε πρόσωπα που συνάντησα, συναντώ καθημερινά, θα συναντήσω στο μέλλον ή που δε θα συναντήσω ποτέ.
Καλά ταξίδια, λοιπόν, με βιβλία, εικόνες, μουσικές και κυρίως με όνειρα!


Κυριακή, 1 Οκτωβρίου 2017

Οκτώβριος. Ένα ποίημα της Ρένας Καρθαίου

Ρένα Καρθαίου, Οκτώβριος

   Η "παράταση" του Καλοκαιριού που μας προσφέρει ο μήνας Σεπτέμβριος έληξε για ακόμη μία χρονιά. Με το τέλος του Σεπτεμβρίου, αποχαιρετούμε οριστικά για ακόμη χρονιά το Καλοκαίρι.   Ο καθαρά "φθινοπωρινός" μήνας Οκτώβριος είναι εδώ...H πρώτη ημέρα του Οκτωβρίου πορεύεται προς το τέλος της...

Winslow Homer (1836-1910), Μία ημέρα του Οκτωβρίου. 1889. The Clark Art Institute Museum.

   Ας τον υποδεχθούμε, λοιπόν,  με το ομώνυμο τρυφερό "παιδικό" ποιηματάκι της Ρένας
Καρθαίου.

Ρένα Καρθαίου, Οκτώβριος 

Τα χαλκώματα  αγοράζει 
και τα φύλλα όλα σκεπάζει .

Με το σάκο του στον ώμο 
τριγυρίζει μες στο δρόμο . 

Όπου ο Οκτώβρης κι αν αγγίζει 
το τοπίο κοκκινίζει . 

Ως και τ’ Αη – Δημήτρη το άτι 
από μπρούτζο ένα κομμάτι .

Στα χρυσάνθεμα πατάει , 
βρέχει , αστράφτει όπου περνάει . 

Με την πρώτη ανατριχίλα 
πέφτουν χάλκινα τα φύλλα 

James Tissot, Οκτώβριος. 1877. Μουσείο Καλών Τεχνών του Μόντρεαλ.

2 σχόλια:

  1. ΥΠΟΦΩΤΟ

    Βραχνή η Περιπέτεια
    απ’ το πολύ να λέει
    πάει κι αυτό πάει κι αυτό.

    Μαλακτικό το φως του Οκτωβρίου.

    Το πίνω. Αργά αργά.
    Ανακατεύοντάς το συνεχώς
    προσεκτικά και αργά.
    Μη και χυθεί σταγόνα
    από την αίσθηση πως ζω,
    που την πίνω αργά αργά
    σ’ ένα πολύ ρηχό φλιτζάνι.

    Πολύ ρηχό φλιτζάνι
    το φως του Οκτωβρίου.

    Έχει ένα λάσκο η ατμόσφαιρα.
    Την πας πιο δω πιο κει
    ανάλογα που θέλεις κάτι ν’ αραιώσει,
    κάτι να γίνει πιο πυκνό.
    Έχει η ατμόσφαιρα
    αυτό που λέμε λιγοστεύει,
    είτε πρόκειται για φως
    για θεό
    φθινοπώριασμα πίστης
    για υπόφωτο έρωτα.
    Ειν’ η ατμόσφαιρα
    διασκορπισμένο και σπασμένο
    το μακρύ τραγούδι της συνέχειας:
    τι απόγινε, τι απόγινες;

    Πάει κι αυτό πάει κι αυτό
    τραγουδιστά αποκρίνεται
    η λακωνική εξαφάνιση.
    Αργά αργά μυθιστορίζεσαι.

    Έχει ένα άδειασμα η ατμόσφαιρα.
    Αραιοκατοικημένη η περιπάθεια.
    Εδώ εκεί να φανεί η πλάτη κάποιου φεύγω
    πάει κι αυτό πάει κι αυτό.
    Άδειες ονοματοφωλιές
    σ’ εσοχές της φωνής,
    ξεπουπουλιάσματα ύψους.
    Πεινασμένα φωνήεντα
    τσιμπάνε με το ράμφος τους
    ψόφια τζάμια.

    Μια κιτρινίλα. Όχι λαίμαργη.
    Τρώει αργά αργά το χρώμα.
    Μια κιτρινίλα στα φυτά,
    στα φιλάλληλα,
    στα καταφύγια φάρδη.
    Μελανίες μελιστάλαχτοι
    σέρνουν νεκροφόρες φράσεις:
    πάει κι αυτό πάει κι αυτό.
    Το κόρο του κίτρινου ψέλνει
    τη Θεία Ακολουθία της απογύμνωσης.
    Ύφεση πολυφωνική.

    Ακολουθώ.
    Προσέχοντας πού πατάω.
    Παντού σπασμένο μάκρος.
    Μαλακιά και σκεπαστική η ατμόσφαιρα.
    Έτσι σου ‘ρχεται να την τραβήξεις ως επάνω
    να κουκουλωθείς
    να μη βλέπεις άλλο
    τι γρήγορα κι απρόσεχτα
    ανακατεύουν οι χαμοί
    ό, τι εμείς αργά αργά και προσεκτικά
    ανακατεύοντας
    καθυστερούμε να χαθεί
    απ’ το πολύ πολύ ρηχό φλιτζάνι.

    KIKH ΔΗΜΟΥΛΑ, Το τελευταίο σώμα μου, 1981.


    ΑπάντησηΔιαγραφή
  2. Είναι από τα αγαπημένα μου ποιήματα της Κικής Δημουλά. Αχ αυτό το "υπόφωτο" φως του Οκτωβρίου,

    ΑπάντησηΔιαγραφή