Άννας Αγγελοπούλου Ιστολόγιο Χάριν Λόγου και Τέχνης, Χάριν Φίλων

"O άνθρωπος πρέπει κάθε μέρα ν᾽ακούει ένα γλυκό τραγούδι, να διαβάζει ένα ωραίο ποίημα, να βλέπει μια ωραία εικόνα και, αν είναι δυνατόν, να διατυπώνει μερικές ιδέες. Αλλιώτικα χάνει το αίσθημα του καλού και την τάση προς αυτό...". Γκαίτε.
Το βρήκα γραμμένο σ᾽ένα ξεχασμένο λεύκωμα της μητέρας μου. Στα τέλη της δεκαετίας του 1950 τέτοια αποφθέγματα σημείωναν οι μικρές μαθήτριες...
Γιατί θέλω ένα ιστολόγιο; Γιατί η ανάγκη μιας τέτοιου είδους επικοινωνίας;
Θα πω μόνο ότι στην αρχή σκέφτηκα να είναι ένα ιστολόγιο που να απευθύνεται στους συναδέλφους μου, δηλαδή μόνο σε φιλολόγους... "Χάριν φίλων" του λόγου, δηλαδή. Στη συνέχεια σκέφτηκα να είναι και "χάριν φίλων" της τέχνης. Τελικά, όμως, αποφάσισα να απευθύνεται και σε πολλούς άλλους: στους πρώην και επόμενους μαθητές μου, σε όσους αγαπούν να ονειρεύονται, σε όσους πιστεύουν ακόμα στο όραμα της παιδείας, σε όσους επέλεξαν να είναι εκπαιδευτικοί από αγάπη, σε όσους αγαπούν να ταξιδεύουν, και κυρίως σε όσους αγαπούν την ανάγνωση ή μάλλον τις αναγνώσεις...σε όσους παντού και πάντα θα διαβάζουν...θα διαβάζουν κείμενα στα βιβλία, κείμενα στις εικόνες, κείμενα στα πρόσωπα των ανθρώπων... Άλλωστε, η ανάγνωση είναι ταξίδι, όχι ένα αλλά πολλά ταξίδια...
Τελικά, το ιστολόγιο αυτό απευθύνεται στα αγαπημένα πρόσωπα της ζωής μας... Απευθύνεται ακόμα σε φίλους, γνωστούς και άγνωστους, σε πρόσωπα που συνάντησα, συναντώ καθημερινά, θα συναντήσω στο μέλλον ή που δε θα συναντήσω ποτέ.
Καλά ταξίδια, λοιπόν, με βιβλία, εικόνες, μουσικές και κυρίως με όνειρα!


Παρασκευή, 20 Ιανουαρίου 2012

Ο έρωτας στην ποίηση: Μυρτιώτισσα, Οφηλία


    Η τραγική ηρωίδα του Σαίξπηρ Οφηλία στο γνωστό έργο του Άμλετ ενέπνευσε την ποιήτρια Μυρτιώτισσα για το παρακάτω ποίημα.

Η ποιήτρια Μυρτιώτισσα (1885-1968). Ψευδώνυμο της Θεώνης Δρακοπούλου

Οφηλία

Απόψε θα ντυθώ τη χάρη σου, Οφηλία,
και τα τετράξανθά σου τα μαλλιά,
και, σαν το χιόνι αγνή, λευκή σαν οπτασία,
με την αγάπη σου θα κάνω γνωριμία.

Η νεκρωμένη μου καρδιά θα λαχταρήσει
στου Πρίγκηπα τα λόγια τα βαθειά,
-ποιος ξέρει- και ίσως τότε ξαναζήσει,
όταν στα γόνατά μου θ' ακουμπά.

Απόψε θα ντυθώ την τρέλλα σου, Οφηλία,
και, φορτωμένη λούλουδα σημαντικά
θ' αρχίσω μια παράξενη κρυφή ομιλία
με τους ανθρώπους και τ' αγερικά.

Ο αδερφός μου, οι φίλοι μου, ο έρωτάς μου
για μένα θα ‘ναι πεθαμένοι πια,
και μόνο το τρελλό τραγούδι της καρδιάς μου
του νου μου θα ξυπνάει τη σκοτεινιά.

Μα όταν από το παλάτι θα γλιστρήσω
στο δάσος και στα διάφανα νερά
της λίμνης, τη θωριά σου θ' αντικρίσω
μες στη δική μου τραγική θωριά.

Ω, πες μου, πώς να μην επιθυμήσω
αφού τόσο σε νιώθω γι' αδελφή,
μέσα στη λουλουδένια σου μορφή
τη μορφή μου για πάντα να την κλείσω ;

Δε μου ταιριάζει, πες γλυκιά Οφηλία,
απόψε, τραγουδώντας θλιβερά,
και τη δική μου ψυχική μανία
να σβήσω στα παλάτια τα υγρά
και να γευτώ μ' εσέ την ηρεμία;

J.J. Lefebvre (1836-1911), Οφηλία. Αχρονολόγητο.






Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου