Άννας Αγγελοπούλου Ιστολόγιο Χάριν Λόγου και Τέχνης, Χάριν Φίλων

"O άνθρωπος πρέπει κάθε μέρα ν᾽ακούει ένα γλυκό τραγούδι, να διαβάζει ένα ωραίο ποίημα, να βλέπει μια ωραία εικόνα και, αν είναι δυνατόν, να διατυπώνει μερικές ιδέες. Αλλιώτικα χάνει το αίσθημα του καλού και την τάση προς αυτό...". Γκαίτε.
Το βρήκα γραμμένο σ᾽ένα ξεχασμένο λεύκωμα της μητέρας μου. Στα τέλη της δεκαετίας του 1950 τέτοια αποφθέγματα σημείωναν οι μικρές μαθήτριες...
Γιατί θέλω ένα ιστολόγιο; Γιατί η ανάγκη μιας τέτοιου είδους επικοινωνίας;
Θα πω μόνο ότι στην αρχή σκέφτηκα να είναι ένα ιστολόγιο που να απευθύνεται στους συναδέλφους μου, δηλαδή μόνο σε φιλολόγους... "Χάριν φίλων" του λόγου, δηλαδή. Στη συνέχεια σκέφτηκα να είναι και "χάριν φίλων" της τέχνης. Τελικά, όμως, αποφάσισα να απευθύνεται και σε πολλούς άλλους: στους πρώην και επόμενους μαθητές μου, σε όσους αγαπούν να ονειρεύονται, σε όσους πιστεύουν ακόμα στο όραμα της παιδείας, σε όσους επέλεξαν να είναι εκπαιδευτικοί από αγάπη, σε όσους αγαπούν να ταξιδεύουν, και κυρίως σε όσους αγαπούν την ανάγνωση ή μάλλον τις αναγνώσεις...σε όσους παντού και πάντα θα διαβάζουν...θα διαβάζουν κείμενα στα βιβλία, κείμενα στις εικόνες, κείμενα στα πρόσωπα των ανθρώπων... Άλλωστε, η ανάγνωση είναι ταξίδι, όχι ένα αλλά πολλά ταξίδια...
Τελικά, το ιστολόγιο αυτό απευθύνεται στα αγαπημένα πρόσωπα της ζωής μας... Απευθύνεται ακόμα σε φίλους, γνωστούς και άγνωστους, σε πρόσωπα που συνάντησα, συναντώ καθημερινά, θα συναντήσω στο μέλλον ή που δε θα συναντήσω ποτέ.
Καλά ταξίδια, λοιπόν, με βιβλία, εικόνες, μουσικές και κυρίως με όνειρα!


Δευτέρα, 25 Απριλίου 2016

Κυριακή των Βαΐων. Ο Χριστός εισέρχεται στην Ιερουσαλήμ



Ένας πίνακας του Hippolyte Flandrin και ένα ποίημα του Νίκου Καρούζου



   Εκπνέει η Κυριακή των Βαΐων... Ο Χριστός εισήλθε θριαμβευτικά στην Ιερουσαλήμ με τη συνοδεία των μαθητών του. Πλήθους κόσμου τον υποδέχθηκε με ενθουσιασμό, κρατώντας κλαδιά του φοίνικα. Ο Γάλλος ζωγράφος Hippolyte Flandrin(1809-1864) απεικονίζει αριστοτεχνικά τη σκηνή της θριαμβευτικού εισόδου του Ιησού. Απαλά χρώματα φωτίζουν τη σκηνή και δημιουργούν ονειρική ατμόσφαιρα.

Hippolyte Flandrin, η  είσοδος του Χριστού στην Ιερουσαλήμ. 1842. Γονατίζουν με κατάνυξη και σεβασμό μπροστά στον γλυκύτατο Ιησού, προσδοκώντας στο θαύμα και ελπίζοντας σ' ένα καλύτερο μέλλον. Η δοξολογία όμως σύντομα θα γίνει προδοσία και καταδίκη. Ο οδοιπόρος οδεύει προς τη θυσία. Δοκιμασία και πόνος τον περιμένουν στην Ιερουσαλήμ. 

Η θερμή υποδοχή που σύντομα θα μετατραπεί σε εγκατάλειψη, μου θύμισε στίχους του Νίκου Καρούζου, που χαρακτηρίζονται από λυρισμό και πνευματικότητα...

Νίκος Καρούζος, Άσμα μικρό 

Χάθηκε αυτός ο οδοιπόρος.
Είχε συνάξει λίγα φύλλα
ένα κλαδί γεμάτο φως
είχε πονέσει.
Και τώρα χάθηκε…
Αγγίζοντας αληθινά πουλιά στο έρεβος
αγγίζει νέους ουρανούς
η προσευχή του μάχη.

2 σχόλια:

  1. Ωραίος ο Καρούζος.
    Παραθέτω Παπατσώνη πάλι. Συχνά "θρησκευτικίζων", ταιριάζει με τις μέρες. Τα ποιήματά του διαθέτουν πίστη, ιδεαλισμό, φιλοσοφικό στοχασμό, μεταφυσική ανησυχία, μυστικισμό.(Σας φώτισα!)


    Η ΚΥΡΙΑΚΗ ΤΩΝ ΒΑΪΩΝ

    Τρεις Καλογέροι εβαίνανε τη χαραυγή στη στράτα
    για ν’ ανασάνουν του πρωιού τ’ αεράκια τα μοσχάτα·
    και στο μισόφωτο, γλυκά γλυκά, σαν Υμνωδία
    αγγέλων, σκόρπισε θαμπή μιαν άγια μυρωδία,

    που κάθισε απαλά, ως λυγμός, στα κούφια μεσοκάρδια
    των Καλογέρων, που διψάαν για τέτοια όμορφα χάδια·
    λιγώνουνται οι ταλαίπωροι, κι αγιάζουν, και φιλούσιν
    τους ώμους τους, νομίζοντας πως, τάχα, ιερουργούσιν

    πασχαλινές Αγάπες, και, δίχως ορμή ανασαίνουν
    το στάλαγμα της μυρωδίας, και το μεταλαβαίνουν.
    Κι ευθύς ο γεροντότερος σιγηλά καβαλάει
    κάποιο γαϊδούρι, που έβοσκε στον Κάμπον εκεί πλάι,

    και η ακολουθία των άλλων δυό, ίδιο αγιαστό κοπάδι,
    διαβαίνουν με τον Σεβαστόν Ηγούμενον ομάδι,
    όσο που φτάνουν σοβαρά, επισκοπικά, στο Φρούριο,
    στο Μοναστήρι, πούν’ μακριά από κάθε τι καινούργιο,

    και με σφυράκια ολάργυρα βροντάν τη στέρεα πόρτα
    (που ανοίγουν τα δυo φύλλα της, και στέκουνται ολόρθα,
    γιγαντωμένα), και στρατοί Μαυροφόρων Οσίων
    τιμώσι τον Ηγούμενον, με κλάδους των Βαΐων.

    Και ύστερα, καθώς είν’ λευκοί από την πολλή νηστεία,
    σφαλάν την Πύλη, κι αρχινάν την ιεροτελεστία.
    Τι δεν οραματίζεται τινάς σε κειά τα βάθη,
    που μέλλουνται να θρηνηθούν πιστά τα τίμια Πάθη.

    Θυμιατά, Αξαφτέρυγα, Λάβαρα, σ’ έναν γύρον
    Διακόνους, φέρνοντας το Φως των Δικηροτρικήρων,
    και Στέμματα χρυσάργυρα, και πένθιμα Ωμοφόρια,
    (βελούδα, με κεντήματα λευκών ανθών), – και χώρια

    τις μελωδίες από τις Άρπες, και από τα Βιολίνα,
    και από το Θείον Όργανον, ή από τ’ απλά Κλαρίνα,
    ή απ’ τις φωνές των δυο Χορών, που κλαίνε αληθινά
    ψέλνοντας το θριαμβευτικό και πένθιμο Ωσαννά!

    ………………… Μετά, στα Εσπερινά,
    αφού τελειώσει η τελετή των πράσινων Βαΐων,
    τα ορναμέντα κρύβουσι, και ψέλνουν το Νυμφίον.

    Τ. Κ. Παπατσώνης, «’Εκλογή Α’, Εκλογή Β΄», Ίκαρος, Αθήνα 1988, σελ. 92.


    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Μ' αρέσει πολύ ο Παπατσώνης. Είναι πολύ ιδιαίτερη περίπτωση για τη νεοελληνική ποίηση...και δυστυχώς παραγνωρισμένος. Όμως, εδώ που βρίσκομαι, δεν έχω μαζί μου τα βιβλία του...

      Διαγραφή