Άννας Αγγελοπούλου Ιστολόγιο Χάριν Λόγου και Τέχνης, Χάριν Φίλων

"O άνθρωπος πρέπει κάθε μέρα ν᾽ακούει ένα γλυκό τραγούδι, να διαβάζει ένα ωραίο ποίημα, να βλέπει μια ωραία εικόνα και, αν είναι δυνατόν, να διατυπώνει μερικές ιδέες. Αλλιώτικα χάνει το αίσθημα του καλού και την τάση προς αυτό...". Γκαίτε.
Το βρήκα γραμμένο σ᾽ένα ξεχασμένο λεύκωμα της μητέρας μου. Στα τέλη της δεκαετίας του 1950 τέτοια αποφθέγματα σημείωναν οι μικρές μαθήτριες...
Γιατί θέλω ένα ιστολόγιο; Γιατί η ανάγκη μιας τέτοιου είδους επικοινωνίας;
Θα πω μόνο ότι στην αρχή σκέφτηκα να είναι ένα ιστολόγιο που να απευθύνεται στους συναδέλφους μου, δηλαδή μόνο σε φιλολόγους... "Χάριν φίλων" του λόγου, δηλαδή. Στη συνέχεια σκέφτηκα να είναι και "χάριν φίλων" της τέχνης. Τελικά, όμως, αποφάσισα να απευθύνεται και σε πολλούς άλλους: στους πρώην και επόμενους μαθητές μου, σε όσους αγαπούν να ονειρεύονται, σε όσους πιστεύουν ακόμα στο όραμα της παιδείας, σε όσους επέλεξαν να είναι εκπαιδευτικοί από αγάπη, σε όσους αγαπούν να ταξιδεύουν, και κυρίως σε όσους αγαπούν την ανάγνωση ή μάλλον τις αναγνώσεις...σε όσους παντού και πάντα θα διαβάζουν...θα διαβάζουν κείμενα στα βιβλία, κείμενα στις εικόνες, κείμενα στα πρόσωπα των ανθρώπων... Άλλωστε, η ανάγνωση είναι ταξίδι, όχι ένα αλλά πολλά ταξίδια...
Τελικά, το ιστολόγιο αυτό απευθύνεται στα αγαπημένα πρόσωπα της ζωής μας... Απευθύνεται ακόμα σε φίλους, γνωστούς και άγνωστους, σε πρόσωπα που συνάντησα, συναντώ καθημερινά, θα συναντήσω στο μέλλον ή που δε θα συναντήσω ποτέ.
Καλά ταξίδια, λοιπόν, με βιβλία, εικόνες, μουσικές και κυρίως με όνειρα!


Δευτέρα, 26 Μαΐου 2014

Τάσος Λειβαδίτης, Αφιέρωμα

Σήμερα, θέλω να αφιερώσω τους παρακάτω λυρικούς στίχους ενός τρυφερού, νεορομαντικού-θα έλεγα- ποιητή, του γλυκύτατου ποιητή Τάσου Λειβαδίτη (1922-1988). Έτσι, …για να γίνει καλύτερη η μέρα μας!

Τάσος Λειβαδίτης, Aφιέρωμα

Σ' εκείνους που μέσα σε θυελλώδεις νύχτες εξεγέρσεων ψάχνουν
για ένα φεγγάρι παιδικό
σ' αυτούς που δεν τους έμεινε καιρός, σ' εκείνους που τους
ξέχασαν
στην γλυκύτητα του ύπνου όταν όλοι μας είχαν εγκατα-
λείψει
στους καθρέπτες που κοιταχτήκαμε, στις θάλασσες που δε
θα ταξιδέψουμε
στα μονοπάτια που περπατήσαμε ερωτευμένοι κι ίσως να
μην ξαναγυρίσουμε από τότε
στη Μοίρα, στην ωραία νεότητα, στους διαβάτες
(κι εγώ πού πήγαινα; κι ήταν τόσα πολλά αυτά που ζήτη-
σα; Μα τώρα είναι αργά-ώρα να φεύγω)
στ' αποδημητικά πουλιά, στις ατμομηχανές που κουρά-
στηκαν κι έγειραν στο πλευρό να κοιμηθούνε
στις καλαμποκιές όταν τις λούζει το φεγγάρι, στα κορί-
τσια που βγάζουν το φουστάνι τους για να μπουν
στον ουρανό,
στην αλληλογραφία ενός αγγέλου μ΄ ένα παιδί, σ' εκείνους
που άργησαν, σ΄αυτούς που δε θα ξανάρθουν
στη γυναίκα που ρίχνει τα χαρτιά, στον γέρο που κλαίει
στην Οδύσσεια που ζει ο ποιητής γράφοντας το πιο μικρό
ποίημα
στη φευγαλέα στιγμή που έζησε ένας άνθρωπος ζώντας
μια ολόκληρη ζωή…

N. Maes, Κορίτσι στο παράθυρο ή η ονειροπόλος της ημέρας. 1640-1650. Rijksmuseum. Άμστερνταμ.

N. Maes, Κορίτσι στο παράθυρο ή η ονειροπόλος της ημέρας. Λεπτομέρεια.

http://www.the-athenaeum.org/art/detail.php?ID=89105
https://www.rijksmuseum.nl/en/search/objecten?q=Nicolaes+Maes&p=4&ps=12&ii=8#/SK-A-245,44

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου