Άννας Αγγελοπούλου Ιστολόγιο Χάριν Λόγου και Τέχνης, Χάριν Φίλων

"O άνθρωπος πρέπει κάθε μέρα ν᾽ακούει ένα γλυκό τραγούδι, να διαβάζει ένα ωραίο ποίημα, να βλέπει μια ωραία εικόνα και, αν είναι δυνατόν, να διατυπώνει μερικές ιδέες. Αλλιώτικα χάνει το αίσθημα του καλού και την τάση προς αυτό...". Γκαίτε.
Το βρήκα γραμμένο σ᾽ένα ξεχασμένο λεύκωμα της μητέρας μου. Στα τέλη της δεκαετίας του 1950 τέτοια αποφθέγματα σημείωναν οι μικρές μαθήτριες...
Γιατί θέλω ένα ιστολόγιο; Γιατί η ανάγκη μιας τέτοιου είδους επικοινωνίας;
Θα πω μόνο ότι στην αρχή σκέφτηκα να είναι ένα ιστολόγιο που να απευθύνεται στους συναδέλφους μου, δηλαδή μόνο σε φιλολόγους... "Χάριν φίλων" του λόγου, δηλαδή. Στη συνέχεια σκέφτηκα να είναι και "χάριν φίλων" της τέχνης. Τελικά, όμως, αποφάσισα να απευθύνεται και σε πολλούς άλλους: στους πρώην και επόμενους μαθητές μου, σε όσους αγαπούν να ονειρεύονται, σε όσους πιστεύουν ακόμα στο όραμα της παιδείας, σε όσους επέλεξαν να είναι εκπαιδευτικοί από αγάπη, σε όσους αγαπούν να ταξιδεύουν, και κυρίως σε όσους αγαπούν την ανάγνωση ή μάλλον τις αναγνώσεις...σε όσους παντού και πάντα θα διαβάζουν...θα διαβάζουν κείμενα στα βιβλία, κείμενα στις εικόνες, κείμενα στα πρόσωπα των ανθρώπων... Άλλωστε, η ανάγνωση είναι ταξίδι, όχι ένα αλλά πολλά ταξίδια...
Τελικά, το ιστολόγιο αυτό απευθύνεται στα αγαπημένα πρόσωπα της ζωής μας... Απευθύνεται ακόμα σε φίλους, γνωστούς και άγνωστους, σε πρόσωπα που συνάντησα, συναντώ καθημερινά, θα συναντήσω στο μέλλον ή που δε θα συναντήσω ποτέ.
Καλά ταξίδια, λοιπόν, με βιβλία, εικόνες, μουσικές και κυρίως με όνειρα!


Κυριακή, 8 Ιουνίου 2014

Ένα ακόμα ποίημα της Έμιλυ Ντίκινσον και πίνακες του Théo van Rysselberghe

 

   Επειδή χθες μου χάρισαν ένα λουλούδι ή μάλλον δύο λουλούδια, συνεχίζω σήμερα με ένα ακόμα ποιηματάκι της αγαπημένης μου Έμιλυ Ντίκινσον…και μην προσπαθήσετε να αναλύσετε το νόημα των στίχων. Η ποίηση της Έμιλυ Ντίκινσον δεν "αναλύεται".


Κρύβομαι στο λουλούδι μου,
Που ενώ στο Βάζο σου μαραίνεται,
Νιώθεις, εσύ, για μένα, ανύποπτος-
Μια μοναξιά σχεδόν.
(1864)

Από το βιβλίο Emily Dickinson, Το ανεξάντλητα Σημαίνον. 91 ποιήματα (επιλογή-μετάφραση-πρόλογος Έλλη Συνοδινού), εκδ. Ιδεόγραμμα, Αθήνα 2006, σ. 108.

   Και αφού μιλάμε για "βάζα με λουλούδια", ιδού δύο πίνακες του Βέλγου ζωγράφου μεταϊμπρεσιονιστή και πουαντιγιστή ζωγράφου Théo (Théophile) van Rysselberghe  (1862-1926).

Théo van Rysselberghe, Νεαρό κορίτσι με βάζο με λουλούδια. Ιδιωτική Συλλογή.

Théo van Rysselberghe, Λευκές παιωνίες. 1913. Ιδιωτική Συλλογή. 




Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου