Άννας Αγγελοπούλου Ιστολόγιο Χάριν Λόγου και Τέχνης, Χάριν Φίλων

"O άνθρωπος πρέπει κάθε μέρα ν᾽ακούει ένα γλυκό τραγούδι, να διαβάζει ένα ωραίο ποίημα, να βλέπει μια ωραία εικόνα και, αν είναι δυνατόν, να διατυπώνει μερικές ιδέες. Αλλιώτικα χάνει το αίσθημα του καλού και την τάση προς αυτό...". Γκαίτε.
Το βρήκα γραμμένο σ᾽ένα ξεχασμένο λεύκωμα της μητέρας μου. Στα τέλη της δεκαετίας του 1950 τέτοια αποφθέγματα σημείωναν οι μικρές μαθήτριες...
Γιατί θέλω ένα ιστολόγιο; Γιατί η ανάγκη μιας τέτοιου είδους επικοινωνίας;
Θα πω μόνο ότι στην αρχή σκέφτηκα να είναι ένα ιστολόγιο που να απευθύνεται στους συναδέλφους μου, δηλαδή μόνο σε φιλολόγους... "Χάριν φίλων" του λόγου, δηλαδή. Στη συνέχεια σκέφτηκα να είναι και "χάριν φίλων" της τέχνης. Τελικά, όμως, αποφάσισα να απευθύνεται και σε πολλούς άλλους: στους πρώην και επόμενους μαθητές μου, σε όσους αγαπούν να ονειρεύονται, σε όσους πιστεύουν ακόμα στο όραμα της παιδείας, σε όσους επέλεξαν να είναι εκπαιδευτικοί από αγάπη, σε όσους αγαπούν να ταξιδεύουν, και κυρίως σε όσους αγαπούν την ανάγνωση ή μάλλον τις αναγνώσεις...σε όσους παντού και πάντα θα διαβάζουν...θα διαβάζουν κείμενα στα βιβλία, κείμενα στις εικόνες, κείμενα στα πρόσωπα των ανθρώπων... Άλλωστε, η ανάγνωση είναι ταξίδι, όχι ένα αλλά πολλά ταξίδια...
Τελικά, το ιστολόγιο αυτό απευθύνεται στα αγαπημένα πρόσωπα της ζωής μας... Απευθύνεται ακόμα σε φίλους, γνωστούς και άγνωστους, σε πρόσωπα που συνάντησα, συναντώ καθημερινά, θα συναντήσω στο μέλλον ή που δε θα συναντήσω ποτέ.
Καλά ταξίδια, λοιπόν, με βιβλία, εικόνες, μουσικές και κυρίως με όνειρα!


Κυριακή, 10 Μαΐου 2015

Μητέρα και παιδί στη ζωγραφική. Πίνακες του Προραφαηλίτη ζωγράφου Frederick Richard Pickersgill

Μητέρα και παιδί στη ζωγραφική

   Τα τοπία του Βρετανού ζωγράφου Ο Frederick Richard Pickergill (1820-1900) έζησε στην Βικτωριανή εποχή και κινήθηκε στους κύκλους των Προραφαηλιτών ζωγράφων, η επίδραση των οποίων είναι εμφανής στο έργο του. Στους τρεις παρακάτω πίνακες τοποθετεί μία νεαρή μητέρα και το σχεδόν βρέφος παιδί της σ' ένα απόκοσμο ονειρικό τοπίο δάσους που αποπνέει ατμόσφαιρα μυστηρίου.
    Στο "δρόμο για την Άνοιξη" ονομάζεται ο πρώτος πίνακας. Η νεαρή μητέρα παίζει με το παιδί της, που το έχει τοποθετήσει στον ξύλινο φράκτη. Δίπλα στο δέντρο διακρίνουμε ανθισμένα λουλούδια, ένδειξη της Άνοιξης.

Frederick Richard Pickersgill, Στο δρόμο για την Άνοιξη. 1862. Guildhall Πινακοθήκη Τέχνης. Λονδίνο.

    Μητέρα και παιδί κάθονται στο γρασίδι. Η μητέρα κρατά μία παπαρούνα και την δείχνει στο παιδί της. Είναι Άνοιξη...

Frederick Richard Pickersgill, Μητέρα και παιδί με παπαρούνα. Ιδιωτική Συλλογή.

   Παραλλαγή του ίδιου θέματος. Μητέρα και παιδί στη εξοχή, στο δάσος. Το τοπίο, όμως, είναι σκοτεινό. Δεν υπάρχουν λουλολούδια. Το παιδί κρατά ένα φυλλαράκι. Πρέπει να έρχεται το Φθινόπωρο.

Frederick Richard Pickersgill, Το μονοπάτι όπου τα καφέ φύλλα εξαπλώνονται με ταχύτητα. 1862. Ιδιωτική Συλλογή.

http://www.bbc.co.uk/arts/yourpaintings/paintings/on-the-way-to-the-spring-51148
http://collage.cityoflondon.gov.uk/collage/app;jsessionid=81793A7DB8A0472D6406C2E29660FFD8?service=external/Item&sp=ZPickersgill&sp=9068&sp=X
http://www.bridgemanimages.com/en-GB/search?filter_creator_id=1475&filter_searchoption_id=2&sort_order=best_relevance&item_num=16
http://www.pre-raphaelite-brotherhood.org/The-Path-Where-The-Brown-Leaves-Are-Spread,-1862.html
http://www.artnet.com/artists/frederick-richard-pickersgill/the-path-where-the-brown-leaves-are-spread-2GdeW4K4_k5P5Sd3SEfonQ2
http://www.artnet.com/artists/frederick-richard-pickersgill/past-auction-results/4
http://www.pre-raphaelite-brotherhood.org/Mother-and-Child-with-a-poppy.html

2 σχόλια:

  1. Ξέρω πως η επιλογή μου "βαραίνει" το θέμα, μέρα που 'ναι. Όμως η άνοιξη που 'πεσε κάπως βαριά εφέτος, ας δώσει λίγο χώρο σε αυτόν το συγκλονιστικό διάλογο.


    (Παραλογή, 1993) [ΙΙΙ]


    — Εσύ δεν θα πεθάνεις.
    — Μάζεψε τη φωτιά.
    — Πεθαίνουν οι μανάδες; Δεν πεθαίνουν.
    — Όχι. Κοίταξε μην καείς.
    — Κι η μάνα του Νικόλα γιατί πέθανε;
    — Ήταν άρρωστη πόναγε η καημένη.
    — Κι εσένα που σε πόναγε το δόντι;
    — Άλλο το δόντι. Δεν πέθανε κανένας από δόντι.
    Σύρε να παίξεις.
    — Δε θέλω. Θέλω να μην πεθάνεις.
    — Μπα σε καλό σου. Φέρε μου το σινί.
    — Η γιαγιά όμως θα πεθάνει.
    — Θα ’σαι μεγάλος τότε μη φοβάσαι.
    — Πόσο μεγάλος θα ’μαι;
    — Άντρας. Θα ’χεις γυναίκα και παιδιά.
    Μπορεί κι αγγόνια.
    — Κι εσύ πώς θα ’σαι τότε;
    — Σαν τη γιαγιά. Γριούλα.
    — Σαν τη γιαγιά; Φαφούτα μ’ ένα μάτι…
    Εσύ δεν θα ’σαι έτσι. Κι ούτε θα πεθάνεις.
    Θα πεθάνεις;
    — Όχι δεν θα πεθάνω. Φέρε τη γάστρα.
    — Άμα πεθάνεις θα πεθάνω να το ξέρεις.
    — Κούφια η ώρα. Μη λες τέτοιες κουβέντες.
    — Άμα πεθάνεις θα πεθάνω. Μ’ ακούς;

    Σ’ ακούω. Ψεύτη.
    Ούτε αυτά που μου ’ταξες παιδί δεν κράτησες.

    Μιχάλης Γκανάς

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Πολύ συγκινητικό! Τόσο αληθινό και αυθεντικό…Η "ανθρώπινη" ματιά του Γκανά…
      Σε φιλώ

      Διαγραφή