Άννας Αγγελοπούλου Ιστολόγιο Χάριν Λόγου και Τέχνης, Χάριν Φίλων

"O άνθρωπος πρέπει κάθε μέρα ν᾽ακούει ένα γλυκό τραγούδι, να διαβάζει ένα ωραίο ποίημα, να βλέπει μια ωραία εικόνα και, αν είναι δυνατόν, να διατυπώνει μερικές ιδέες. Αλλιώτικα χάνει το αίσθημα του καλού και την τάση προς αυτό...". Γκαίτε.
Το βρήκα γραμμένο σ᾽ένα ξεχασμένο λεύκωμα της μητέρας μου. Στα τέλη της δεκαετίας του 1950 τέτοια αποφθέγματα σημείωναν οι μικρές μαθήτριες...
Γιατί θέλω ένα ιστολόγιο; Γιατί η ανάγκη μιας τέτοιου είδους επικοινωνίας;
Θα πω μόνο ότι στην αρχή σκέφτηκα να είναι ένα ιστολόγιο που να απευθύνεται στους συναδέλφους μου, δηλαδή μόνο σε φιλολόγους... "Χάριν φίλων" του λόγου, δηλαδή. Στη συνέχεια σκέφτηκα να είναι και "χάριν φίλων" της τέχνης. Τελικά, όμως, αποφάσισα να απευθύνεται και σε πολλούς άλλους: στους πρώην και επόμενους μαθητές μου, σε όσους αγαπούν να ονειρεύονται, σε όσους πιστεύουν ακόμα στο όραμα της παιδείας, σε όσους επέλεξαν να είναι εκπαιδευτικοί από αγάπη, σε όσους αγαπούν να ταξιδεύουν, και κυρίως σε όσους αγαπούν την ανάγνωση ή μάλλον τις αναγνώσεις...σε όσους παντού και πάντα θα διαβάζουν...θα διαβάζουν κείμενα στα βιβλία, κείμενα στις εικόνες, κείμενα στα πρόσωπα των ανθρώπων... Άλλωστε, η ανάγνωση είναι ταξίδι, όχι ένα αλλά πολλά ταξίδια...
Τελικά, το ιστολόγιο αυτό απευθύνεται στα αγαπημένα πρόσωπα της ζωής μας... Απευθύνεται ακόμα σε φίλους, γνωστούς και άγνωστους, σε πρόσωπα που συνάντησα, συναντώ καθημερινά, θα συναντήσω στο μέλλον ή που δε θα συναντήσω ποτέ.
Καλά ταξίδια, λοιπόν, με βιβλία, εικόνες, μουσικές και κυρίως με όνειρα!


Σάββατο, 9 Μαΐου 2015

Ανάμεσα στις παπαρούνες. Ένας πίνακας της Αnna Ancher και ένα ποίημα του Κώστα Ουράνη

Nεαρή γυναίκα ανάμεσα σε παπαρούνες

   Μία νεαρή λευκοφορεμένη γυναίκα κάθεται σε μία πολυθρόνα στον κήπο. Περιβάλλεται από αγριολούλουδα, ανάμεσα στα οποία ξεχωρίζουν οι κατακόκκινες παπαρούνες. Ένας ανοιξιάτικος πίνακας της Anna Ancher, που υπήρξε μέλος της κοινότητας των Δανών ζωγράφων του Skagen (βλ. http://annagelopoulou.blogspot.gr/2013/08/h-skagen-anna-ancher.html).

Anna Ancher, Νεαρή γυναίκα ανάμεσα σε παπαρούνες. 1890. Μάλλον σε Ιδιωτική Συλλογή. Κόκκινες πινελιές κυριαρχούν στην εικόνα. Η γυναίκα "βυθισμένη" στις σκέψεις της και στις παπαρούνες...
...και ο πίνακας μου θύμισε ένα ποίημα του Κώστα Ουράνη.

Vita Nuova

Δὲν θέλω πιὰ παρὰ νὰ ζῶ ἔτσι ὅπως ἕνα δέντρο,
ὁποὺ θροΐζει ἀνάλαφρα σὲ πρωινὸ τοῦ Ἀπρίλη
μέσ᾿ σ᾿ ἕνα κάμπο εἰρηνικό, γεμάτον φῶς γαλάζιο
καὶ παπαροῦνες κόκκινες καὶ ἄσπρο χαμομήλι.
Δὲν θέλω πιὰ παρὰ νὰ ζῶ ἔτσι σὰν ἕνα ρόδο,
ποὺ ἄνθισε κατάμονο μέσα σὲ πρᾶο χειμώνα
σ᾿ ἕνα πεζούλι φτωχικὸ κι ἡλιόφωτο, ποὺ νἄχει
ἀσβεστωμένο τοίχωμα νὰ τοῦ κρατάει τὸ χῶμα.
Θεέ μου! ἄσε με νὰ ζῶ σὰν ἕνα ἀπὸ τὰ μύρια,
τ᾿ ἀνώφελα τὰ ἔντομα ποὺ ἀπὸ τὸ φῶς μεθᾶνε
καὶ τὴ ζωή τους στοὺς ἀνθοὺς ἀνάμεσα περνᾶνε,
μακριὰ ἀπ᾿ τὸν κόσμο, μοναχὸ σ᾿ ἕνα λευκὸ σπιτάκι:
καὶ νἄχω μέσα στὴν ψυχὴ τῶν γέρων στὴν εἰρήνη
καὶ στὴν καρδιά μου τῶν φτωχῶν τὴν ἔνθεη καλωσύνη.




2 σχόλια:

  1. Μα τι ωραίος πίνακας.
    Πολύ μου αρέσει.
    Όπως επίσης και το ωραίο ποίημα του Ουράνη.
    Μου θύμισε τους στίχους της Καίτης Δρόσου:

    Κόκκινο φόρεμα φορώ
    και καίγονται τα σύννεφα
    και στα χωράφια σεργιανώ
    και καίω τις παπαρούνες.


    και της Δημουλά:



    ΑΥΤΟΣΥΝΤΗΡΗΣΗ

    Θὰ πρέπει νὰ ἦταν ἄνοιξη γιατὶ ἡ μνήμη αὐτὴ
    ὑπερπηδώντας παπαροῦνες ἔρχεται.
    Ἐκτὸς ἐὰν ἡ νοσταλγία
    ἀπὸ πολὺ βιασύνη,
    παραγνώρισ᾿ ἐνθυμούμενο.
    Μοιάζουνε τόσο μεταξύ τους ὅλα
    ὅταν τὰ πάρει ὁ χαμός.
    Ἀλλὰ μπορεῖ νά ῾ναι ξένο αὐτὸ τὸ φόντο,
    νά ῾ναι παπαροῦνες δανεισμένες
    ἀπὸ μιὰν ἄλλην ἱστορία,
    δική μου ἢ ξένη.
    Τὰ κάνει κάτι τέτοια ἡ ἀναπόληση.
    Ἀπὸ φιλοκαλία κι ἔπαρση.

    Ὅμως θὰ πρέπει νά ῾ταν ἄνοιξη γιατὶ καὶ μέλισσες βλέπω
    νὰ πετοῦν γύρω ἀπ᾿ αὐτὴ τὴ μνήμη,
    μὲ περιπάθεια καὶ πίστη
    νὰ συνωστίζονται στὸν κάλυκά της.
    Ἐκτὸς ἂν εἶναι ὁ ὀργασμὸς
    νόμος τοῦ παρελθόντος,
    μηχανισμὸς τοῦ ἀνεπανάληπτου.
    Ἂν μένει πάντα κάποια γῦρις
    στὰ τελειωμένα πράγματα
    γιὰ τὴν ἐπικονίαση
    τῆς ἐμπειρίας, τῆς λύπης
    καὶ τῆς ποίησης.

    Κική Δημουλά, από την ποιητική συλλογή «Το λίγο του κόσμου» (1971)

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Πολύ ωραίες και οι δύο ποιητικές σου επιλογές, Rosa!
      Δεν είχα όμως διάθεση για το "βάρος" της Δημουλά. Ήδη μου πέφτει πολύ "βαριά" η Άνοιξη από μόνη της.
      Καλή Κυριακή!

      Διαγραφή