Άννας Αγγελοπούλου Ιστολόγιο Χάριν Λόγου και Τέχνης, Χάριν Φίλων

"O άνθρωπος πρέπει κάθε μέρα ν᾽ακούει ένα γλυκό τραγούδι, να διαβάζει ένα ωραίο ποίημα, να βλέπει μια ωραία εικόνα και, αν είναι δυνατόν, να διατυπώνει μερικές ιδέες. Αλλιώτικα χάνει το αίσθημα του καλού και την τάση προς αυτό...". Γκαίτε.
Το βρήκα γραμμένο σ᾽ένα ξεχασμένο λεύκωμα της μητέρας μου. Στα τέλη της δεκαετίας του 1950 τέτοια αποφθέγματα σημείωναν οι μικρές μαθήτριες...
Γιατί θέλω ένα ιστολόγιο; Γιατί η ανάγκη μιας τέτοιου είδους επικοινωνίας;
Θα πω μόνο ότι στην αρχή σκέφτηκα να είναι ένα ιστολόγιο που να απευθύνεται στους συναδέλφους μου, δηλαδή μόνο σε φιλολόγους... "Χάριν φίλων" του λόγου, δηλαδή. Στη συνέχεια σκέφτηκα να είναι και "χάριν φίλων" της τέχνης. Τελικά, όμως, αποφάσισα να απευθύνεται και σε πολλούς άλλους: στους πρώην και επόμενους μαθητές μου, σε όσους αγαπούν να ονειρεύονται, σε όσους πιστεύουν ακόμα στο όραμα της παιδείας, σε όσους επέλεξαν να είναι εκπαιδευτικοί από αγάπη, σε όσους αγαπούν να ταξιδεύουν, και κυρίως σε όσους αγαπούν την ανάγνωση ή μάλλον τις αναγνώσεις...σε όσους παντού και πάντα θα διαβάζουν...θα διαβάζουν κείμενα στα βιβλία, κείμενα στις εικόνες, κείμενα στα πρόσωπα των ανθρώπων... Άλλωστε, η ανάγνωση είναι ταξίδι, όχι ένα αλλά πολλά ταξίδια...
Τελικά, το ιστολόγιο αυτό απευθύνεται στα αγαπημένα πρόσωπα της ζωής μας... Απευθύνεται ακόμα σε φίλους, γνωστούς και άγνωστους, σε πρόσωπα που συνάντησα, συναντώ καθημερινά, θα συναντήσω στο μέλλον ή που δε θα συναντήσω ποτέ.
Καλά ταξίδια, λοιπόν, με βιβλία, εικόνες, μουσικές και κυρίως με όνειρα!


Κυριακή, 17 Ιουλίου 2016

Σπιτάκι στην εξοχή. Ένα ποίημα της Μαρίας Πολυδούρη και πίνακες του Konstantin Korovin

Στην εξοχή το καλοκαίρι

    Αυτός ο πίνακας του αγαπημένου Ρώσου ιμπρεσιονιστή Konstanin Korovin (1861-1939) με γοητεύει. Μέσα από την ανοιχτή εξώπορτα της εξοχικής αγροικίας διακρίνουμε μία γυναικεία φιγούρα μάλλον να ποτίζει...η βλάστηση είναι πυκνή και το χρώμα της έρχεται σε αντίθεση με το σκοτεινό χρώμα του ξύλινου του εσωτερικού σπιτιού. Απεικονίζεται η ιδιωτική στιγμή της οικιακής εργασίας μίας τρυφερής γυναικείας μορφής, της οποίας το πρόσωπο δεν αποκαλύπτεται. Αίσθηση γλυκύτητας, απόλυτης ηρεμίας και γαλήνης αποπνέει η εικόνα και ίσως μυστηρίου... Παρακολουθούμε το βλέμμα ενός άγνωστου θεατή, κρυμμένου στο εσωτερικό του σκοτεινού δωματίου.

Konstantin Korovin, Καλοκαίρι στο χωριό. 1895. Πινακοθήκη Tretyakov. Μόσχα. Υπέροχες φωτοσκιάσεις και παιχνίδι χρωμάτων...Το φως από την ανοιχτή πόρτα φωτίζει το δάπεδο του δωματίου και αφήνει να διαγραφούν λεπτομέρειες από την απλή επίπλωση του σπιτιού.

...και θυμήθηκα ένα μάλλον "άγνωστο" ποίημα της Μαρίας Πολυδούρη για το σπίτι μίας φίλης. Από τα ανέκδοτα ποιήματα της Πολυδούρη.

Μαρία Πολυδούρη, Το σπιτάκι της

(Στὴν ἀλησμόνητη Κα Μαρία Ἁγιοβλασίτου)


Μακριὰ ᾿π᾿ τοῦ κόσμου τὴ βοή,

τὸ κύμα ἀγνάντια ποὺ γελᾶ,

τῆς ἐξοχῆς κεῖ ποὺ ἡ ζωὴ

γλυκιά, γαλήνια ἀργοκυλᾶ,

Σὰ μιὰ ζωὴ τῆς ἐξοχῆς,

σὰν τῆς ζωῆς παλμὸς κρυφός,

μέσ᾿ στοὺς ἀνθοὺς κάθ᾿ ἐποχῆς,

καμαρωτό, λευκὸ στὸ φῶς,

ζεῖ τὸ σπιτάκι της. Ζεστὸ

σὰ μία καλόδεχτη ἀγκαλιά,

σὰν ἕνα στόμα γελαστό,

χαϊδευτικὴ σὰ μιὰ μιλιά.

Ἐκεῖ ἡ ζωή της σιωπηλὴ

σκορπιέται γύρω καὶ περνᾶ.

Κάθε στολίδι διαλαλεῖ

τὴ χάρη ποὺ τὸ κυβερνᾶ.

Κ᾿ ἡ καλωσύνη της ψυχὴ

ἀχνὴ σὰν κρίνων εὐωδιὰ

κι᾿ ὁ κάθε λόγος της εὐχὴ

σὰ ν᾿ ἀνεβαίνη ἀπ᾿ τὴν καρδιὰ


Konstantin Korovin, Καλοκαίρι. Πασχαλιά. 1895. Πινακοθήκη Tretyakov. Μόσχα. Η αυλή του σπιτιού του πρώτου πίνακα θα μπορούσε να είναι αυτή η εικόνα. Η γυναίκα μυρίζει ένα λουλούδι...




4 σχόλια:

  1. Εγώ πάλι θυμήθηκα το πολύ γνωστό του Παλαμά:


    Θέλω να χτίσω ένα σπιτάκι

    Θέλω να χτίσω ένα σπιτάκι
    στη μοναξιά και στη σιωπή.
    Ξέρω μια πράσινη ραχούλα…
    Δε θα το χτίσω εκεί.

    Ξέρω στη χώρα τη μεγάλη
    τον πλούσιο δρόμο τον πλατύ,
    με τα παλάτια και τους κήπους…
    Δε θα το χτίσω εκεί.

    Ξέρω το πρόσχαρο ακρογιάλι,
    όλο το κύμα το φιλεί,
    κρινόσπαρτη είναι η αμμουδιά του…
    Δε θα το χτίσω εκεί.

    Ατέλειωτη τραβάει μια στράτα,
    σκίζει μία χέρσα απλοχωριά,
    σκληρά τη δέρνει το αγριοκαίρι
    κι ο λίβας τη χτυπά.

    Μια στράτα χιλιοπατημένη,
    τον καβαλάρη νηστικό,
    τον πεζοδρόμο διψασμένο
    θάφτει στον κουρνιαχτό.

    Εκεί το σπίτι μου θα χτίσω
    με μια βρυσούλα στην αυλή,
    πάντα η γωνιά του θα καπνίζει
    κι η θύρα του θα ‘ναι ανοιχτή.

    ΚΩΣΤΗΣ ΠΑΛΑΜΑΣ

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  2. Είναι πολύ τρυφερό!!! ...και "ανθρώπινο"...

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  3. Ευχαριστούμε Άννα για τις πάντα τόσο όμορφες αναρτήσεις σου !!!
    Καλό καλοκαίρι και καλή συνέχεια !!!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Χαίρομαι κάθε φορά για την επικοινωνία. Καλή συνέχεια του Καλοκαιριού με πολλά art travel plans!

      Διαγραφή