Άννας Αγγελοπούλου Ιστολόγιο Χάριν Λόγου και Τέχνης, Χάριν Φίλων

"O άνθρωπος πρέπει κάθε μέρα ν᾽ακούει ένα γλυκό τραγούδι, να διαβάζει ένα ωραίο ποίημα, να βλέπει μια ωραία εικόνα και, αν είναι δυνατόν, να διατυπώνει μερικές ιδέες. Αλλιώτικα χάνει το αίσθημα του καλού και την τάση προς αυτό...". Γκαίτε.
Το βρήκα γραμμένο σ᾽ένα ξεχασμένο λεύκωμα της μητέρας μου. Στα τέλη της δεκαετίας του 1950 τέτοια αποφθέγματα σημείωναν οι μικρές μαθήτριες...
Γιατί θέλω ένα ιστολόγιο; Γιατί η ανάγκη μιας τέτοιου είδους επικοινωνίας;
Θα πω μόνο ότι στην αρχή σκέφτηκα να είναι ένα ιστολόγιο που να απευθύνεται στους συναδέλφους μου, δηλαδή μόνο σε φιλολόγους... "Χάριν φίλων" του λόγου, δηλαδή. Στη συνέχεια σκέφτηκα να είναι και "χάριν φίλων" της τέχνης. Τελικά, όμως, αποφάσισα να απευθύνεται και σε πολλούς άλλους: στους πρώην και επόμενους μαθητές μου, σε όσους αγαπούν να ονειρεύονται, σε όσους πιστεύουν ακόμα στο όραμα της παιδείας, σε όσους επέλεξαν να είναι εκπαιδευτικοί από αγάπη, σε όσους αγαπούν να ταξιδεύουν, και κυρίως σε όσους αγαπούν την ανάγνωση ή μάλλον τις αναγνώσεις...σε όσους παντού και πάντα θα διαβάζουν...θα διαβάζουν κείμενα στα βιβλία, κείμενα στις εικόνες, κείμενα στα πρόσωπα των ανθρώπων... Άλλωστε, η ανάγνωση είναι ταξίδι, όχι ένα αλλά πολλά ταξίδια...
Τελικά, το ιστολόγιο αυτό απευθύνεται στα αγαπημένα πρόσωπα της ζωής μας... Απευθύνεται ακόμα σε φίλους, γνωστούς και άγνωστους, σε πρόσωπα που συνάντησα, συναντώ καθημερινά, θα συναντήσω στο μέλλον ή που δε θα συναντήσω ποτέ.
Καλά ταξίδια, λοιπόν, με βιβλία, εικόνες, μουσικές και κυρίως με όνειρα!


Σάββατο, 31 Δεκεμβρίου 2016

Πρωτοχρονιά. Πίνακες ζωγραφικής με θέμα την Πρωτοχρονιά.

Παραμονή Πρωτοχρονιάς

   Σκέφτηκα να αναρτήσω κάποιους πίνακες με θέμα σκηνές από την Παραμονή της Πρωτοχρονιάς...Έτσι για να αποχαιρετήσουμε τον Παλαιό Χρόνο και να υποδεχθούμε τον Νέο.

George Bernard O' Neill, Πρωτοχρονιά. 1889. Στιγμιότυπο οικογενειακής θαλπωρής την Πρωτοχρονιά.

Friedrich Ortlieb, Πρωτοχρονιά στο σπίτι του παππού. 1873. Ιδιωτική Συλλογή. Μία ηθογραφική οικογενειακή σκηνή στη Γερμανία του 19ου αιώνα. Τα εγγόνια επισκέπτονται τον παππού και προφανώς του λένε τα κάλαντα. Στο βάθος αριστερά διακρίνεται το Χριστουγεννιάτικο δέντρο.

Childe Hassam, Πρωτοχρονιά. Νυχτερινή σκηνή. Ν. Υόρκη. 1892. Ένα κομψό καλοντυμένο ζευγάρι μπροστά στη βιτρίνα ανθοπωλείου.

Phylis Elinor Legh, Ο πρωτοχρονιάτικος χορός τωv υπηρετών στο Lyme Park.  1907. National Trust. Lyme Park. ...Και οι υπηρέτες μπορούν για μία ημέρα του χρόνου να διασκεδάσουν σαν τους "κυρίους" τους.






2 σχόλια:

  1. ΚΑΤΑ ΤΗΝ ΠΡΩΤΗΝ ΤΟΥ ΕΤΟΥΣ

    Εκεί που η Μούσα στον Άγιο Βασίλη,
    ζηλιάρα, δεν ήθελεν ύμνο να πη
    κ' εγώ στην ντροπή
    βουτούσα κονδύλι.

    Τριγύρω μου σκόρπισε κάποιος αντάρα,
    στες πλάτες μου κόλλησεν ένας φτερά,
    στα στήθια χαρά,
    στα χείλη λαχτάρα.

    Μ' εκούνησε μ' ένα λεπτό φύσημά του,
    κ' εφύτρωσα πάνω, σαν νάμουν αφρός,
    κ' ιδού μ' ελαφρός,
    στα νέφη σιμά του.

    – Τί θέλεις; – Το έτος να διω και να ψάλω,
    πώς μβαίνει με γέλιο, πώς φεύγει πικρό,
    ψαλτάκι μικρό
    τραγούδι μεγάλο.

    Στα δυο βλέφαρά μου, δυο δάχτυλα βάλλει
    και βλέπω! Κυνήγα να διώξ' απ' τη γη,
    μεγάλη αυγή
    μια δύσι μεγάλη.

    Προχώρ' η αυγούλα κ' εκλειούσεν η δύσι
    αφίνοντας πίσω θλιμμένη ματιά,
    σαν νάταν φωτιά,
    που τρέμει να σβήση.

    Και είδα στον ξύπνο της πρώτης του χρόνου
    στο κύλημα του γερο–τροχού,
    ελπίδας φτωχού
    κι ονείρατα θρόνου.

    Και είδα, και είδα... Παρέκει που κλαίγει
    το κύμα, σαν λύρα νεκρού ποιητού,
    με βλέμμ' αετού,
    θεόρατη στέγη.

    Ποιος ξέρει να μ' είπη τί πράμα θα νοιώση
    παιδί του πελάγου, σα ιδή το σκοινί,
    που σ' ώρα δεινή
    το είχε γλυτώσει;

    Και είδα, που σκόρπα πολύτιμα δώρα,
    τραβώντας από 'να μεγάλο σακκί
    ακίνητ' εκεί
    καινούρια Πανδώρα.

    Με τόνα της χέρι εβγάζ' ευφροσύνη,
    σμιγμένη την χύνει μ' αμάραντη γεια,
    με τ' άλλο φλουριά
    αλύπητα χύνει.

    Και χύνοντας, χύνοντας, ηύρε τον πάτο,
    της έμεινε μόνο γεμάτ' η ποδιά,
    για τ' άλλα παιδιά,
    που κλαίν' εδώ κάτω.

    Και είδα π' άνοιγαν χρυσά τα ουράνια
    κ' ευλόγα τα δώρα μια χέρα κρυφή,
    για νάχη τροφή
    κ' η δόλια η ορφάνια.

    Και πριν ή σφαλήσουν, θεόσταλτος φθάνει
    σε θείο τραγούδι τον πόδα κροτών
    χορός αρετών
    στον οίκο στεφάνι.

    Κατόπιν μιας τέτοιας ευτύχειας αφθόνου,
    ποιαν άλλη να στείλη καινούργιαν ευχή
    ευγνώμων ψυχή
    παρά «Και του Χρόνου»;

    ΓΕΩΡΓΙΟΣ ΒΙΖΥΗΝΟΣ

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  2. Πού το θυμήθηκες; Το είχα ξεχάσει. "Και του Χρόνου", λοιπόν, με υγεία και αγάπη.

    ΑπάντησηΔιαγραφή