Άννας Αγγελοπούλου Ιστολόγιο Χάριν Λόγου και Τέχνης, Χάριν Φίλων

"O άνθρωπος πρέπει κάθε μέρα ν᾽ακούει ένα γλυκό τραγούδι, να διαβάζει ένα ωραίο ποίημα, να βλέπει μια ωραία εικόνα και, αν είναι δυνατόν, να διατυπώνει μερικές ιδέες. Αλλιώτικα χάνει το αίσθημα του καλού και την τάση προς αυτό...". Γκαίτε.
Το βρήκα γραμμένο σ᾽ένα ξεχασμένο λεύκωμα της μητέρας μου. Στα τέλη της δεκαετίας του 1950 τέτοια αποφθέγματα σημείωναν οι μικρές μαθήτριες...
Γιατί θέλω ένα ιστολόγιο; Γιατί η ανάγκη μιας τέτοιου είδους επικοινωνίας;
Θα πω μόνο ότι στην αρχή σκέφτηκα να είναι ένα ιστολόγιο που να απευθύνεται στους συναδέλφους μου, δηλαδή μόνο σε φιλολόγους... "Χάριν φίλων" του λόγου, δηλαδή. Στη συνέχεια σκέφτηκα να είναι και "χάριν φίλων" της τέχνης. Τελικά, όμως, αποφάσισα να απευθύνεται και σε πολλούς άλλους: στους πρώην και επόμενους μαθητές μου, σε όσους αγαπούν να ονειρεύονται, σε όσους πιστεύουν ακόμα στο όραμα της παιδείας, σε όσους επέλεξαν να είναι εκπαιδευτικοί από αγάπη, σε όσους αγαπούν να ταξιδεύουν, και κυρίως σε όσους αγαπούν την ανάγνωση ή μάλλον τις αναγνώσεις...σε όσους παντού και πάντα θα διαβάζουν...θα διαβάζουν κείμενα στα βιβλία, κείμενα στις εικόνες, κείμενα στα πρόσωπα των ανθρώπων... Άλλωστε, η ανάγνωση είναι ταξίδι, όχι ένα αλλά πολλά ταξίδια...
Τελικά, το ιστολόγιο αυτό απευθύνεται στα αγαπημένα πρόσωπα της ζωής μας... Απευθύνεται ακόμα σε φίλους, γνωστούς και άγνωστους, σε πρόσωπα που συνάντησα, συναντώ καθημερινά, θα συναντήσω στο μέλλον ή που δε θα συναντήσω ποτέ.
Καλά ταξίδια, λοιπόν, με βιβλία, εικόνες, μουσικές και κυρίως με όνειρα!


Κυριακή, 5 Ιουλίου 2015

Γιάννης Ρίτσος, Στο ίδιο σημείο

Στο ίδιο σημείο

Edvard Munch, Ο περιπλανώμενος της νύχτας. 1923-24. Μουσείο Munch.

Νύχτες και νύχτες ξαγρυπνούσε παρακολουθώντας
πάνω στο χάρτη την πορεία δυό εχθρικών στρατών
ενός ακήρυχτου αιώνιου πολέμου. Φανερή η προτίμησή του
για τη στρατιά που ακολουθούσε την κόκκινη γραμμή.
Τοποθετούσε, λοιπόν, μ' ευχαρίστηση μια μια τις καρφίτσες
όλο πιο μπρος στην κόκκινη γραμμή, ώσπου κάποτε
έφτασε ως το τέλος του χάρτη όπου πια δεν υπήρχε
ούτε χωριό ούτε πόλη ούτε νησί ούτε θάλασσα
ούτε όνομα κανένα. Έστρεψε τότε το βλέμμα του πίσω
κι είδε τη μαύρη γραμμή νά' χει φτάσει στο ίδιο σημείο.
Το σπίτι είχε γεμίσει καπνούς απ' τα τσιγάρα
κι ένιωσε κείνες όλες τις καρφίτσες του χάρτη να τρυπούν
τα πλευρά του
χωρίς να τον πονούν ωστόσο. Σηκώνεται.
Ανοίγει το παράθυρο. Κοιτάζει κάτου το δρόμο.
Ψυχή. Κανείς. Ούτε αυτοκίνητο κι ούτε διαβάτης.
Λαμποκοπάει ως πέρα παγωμένη η νεκρή πολιτεία.
Αθήνα, 18-01-88.

Από την ποιητική συλλογή Αργά, πολύ αργά μέσα στη νύχτα


Alberto Giakometti, Πλατεία της πόλης. 1948. Μουσείο Μοντέρνας Τέχνης. Ν. Υόρκη.

http://www.moma.org/collection/object.php?object_id=81373

2 σχόλια:

  1. Ο Ρίτσος έχει πάντα ενδιαφέρον. Μέχρι εμμονής.
    Ωστόσο και ο Κλείτος Κύρου μια χαρά τα λέει.


    [Καταλήστευση]

    «Τώρα μέσα στη γενική χρεοκοπία
    σε συρφετούς από εξαγγελίες και συνθήματα
    μένεις γυμνός, ήταν βαριά η καταλήστευση
    δεν έχεις πια τίποτα, σου τα πήραν “όλα”
    σου πήραν τους φίλους, τη φωνή σού πήραν
    τα μεγάλα όνειρα έχασες και το μονοπάτι…»

    (Κλείτος Κύρου, Εν συνόλω συγκομιδή, Κέδρος)

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Έχεις δικιο, Rosa. Μια χαρά τα λέει και αυτός. Καλή μας εβδομάδα. Θα είναι σίγουρα πολύ ενδιαφέρουσα και γεμάτη συγκινήσεις...

      Διαγραφή