Άννας Αγγελοπούλου Ιστολόγιο Χάριν Λόγου και Τέχνης, Χάριν Φίλων

"O άνθρωπος πρέπει κάθε μέρα ν᾽ακούει ένα γλυκό τραγούδι, να διαβάζει ένα ωραίο ποίημα, να βλέπει μια ωραία εικόνα και, αν είναι δυνατόν, να διατυπώνει μερικές ιδέες. Αλλιώτικα χάνει το αίσθημα του καλού και την τάση προς αυτό...". Γκαίτε.
Το βρήκα γραμμένο σ᾽ένα ξεχασμένο λεύκωμα της μητέρας μου. Στα τέλη της δεκαετίας του 1950 τέτοια αποφθέγματα σημείωναν οι μικρές μαθήτριες...
Γιατί θέλω ένα ιστολόγιο; Γιατί η ανάγκη μιας τέτοιου είδους επικοινωνίας;
Θα πω μόνο ότι στην αρχή σκέφτηκα να είναι ένα ιστολόγιο που να απευθύνεται στους συναδέλφους μου, δηλαδή μόνο σε φιλολόγους... "Χάριν φίλων" του λόγου, δηλαδή. Στη συνέχεια σκέφτηκα να είναι και "χάριν φίλων" της τέχνης. Τελικά, όμως, αποφάσισα να απευθύνεται και σε πολλούς άλλους: στους πρώην και επόμενους μαθητές μου, σε όσους αγαπούν να ονειρεύονται, σε όσους πιστεύουν ακόμα στο όραμα της παιδείας, σε όσους επέλεξαν να είναι εκπαιδευτικοί από αγάπη, σε όσους αγαπούν να ταξιδεύουν, και κυρίως σε όσους αγαπούν την ανάγνωση ή μάλλον τις αναγνώσεις...σε όσους παντού και πάντα θα διαβάζουν...θα διαβάζουν κείμενα στα βιβλία, κείμενα στις εικόνες, κείμενα στα πρόσωπα των ανθρώπων... Άλλωστε, η ανάγνωση είναι ταξίδι, όχι ένα αλλά πολλά ταξίδια...
Τελικά, το ιστολόγιο αυτό απευθύνεται στα αγαπημένα πρόσωπα της ζωής μας... Απευθύνεται ακόμα σε φίλους, γνωστούς και άγνωστους, σε πρόσωπα που συνάντησα, συναντώ καθημερινά, θα συναντήσω στο μέλλον ή που δε θα συναντήσω ποτέ.
Καλά ταξίδια, λοιπόν, με βιβλία, εικόνες, μουσικές και κυρίως με όνειρα!


Κυριακή, 19 Ιουλίου 2015

Το Καλοκαίρι στη ζωγραφική. Πίνακες του Ρώσου ιμπρεσιονιστή ζωγράφου Konstantin Korovin

Καλοκαίρι στην Κριμαία

   Στα τέλη του 19ου και τις αρχές του 20ού αιώνα τα παράλια της χερσονήσου της Κριμαίας στη Μαύρη Θάλασσα ήταν από τους αγαπημένους τόπους θερινών διακοπών για τα  εύπορα ρωσικά κοινωνικά στρώματα καθώς και για πολλούς Ρώσους καλλιτέχνες (συγγραφείς, μουσικοί, ζωγράφοι).
   Ο Ρώσος ιμπρεσιονιστής ζωγράφος Konstantin Alekseevich Korovin (1861-1939), o οποίος έζησε στο Παρίσι, έχει ζωγραφίσει καλοκαιρινές σκηνές από την Κριμαία λίγα χρόνια πριν και μετά τη Ρωσική επανάσταση.

Konstantin Korovin, Μπαλκόνι στην Κριμαία. 1910.

    Ο παρακάτω πίνακας είναι από τους αγαπημένους μου. Θυμίζει σκηνή από τα έργα του Άντον Τσέχωφ. Μία γυναίκα, ντυμένη με λευκό φόρεμα, κάθεται μόνη στο καφέ της αποβάθρας του Gurzuf. Στο βάθος διακρίνονται ιστιοφόρα. Το Gurzuf ήταν δημοφιλές θέρετρο της Κριμαίας και βρίσκεται δίπλα στη Γιάλτα.

Konstantin Korovin, Αποβάθρα του Gurzuf. 1914. Ρωσικό Κρατικό Μουσείο Αγ. Πετρούπολης.

   Ο Korovin έχει ζωγραφίσει πολλές καλοκαιρινές σκηνές στο Gurzuf όπου πολλοί ευκατάστατοι Ρώσοι περνούσαν τις διακοπές τους. Η μεγάλη πλειονότητα, όμως, του ρωσικού πληθυσμού δεν είχε το προνόμιο των διακοπών και ζούσε σε τελείως διαφορετικές συνθήκες....

Konstantin Korovin, Στον κήπο. Gurzuf. 1914. Πινακοθήκη Tretyakov. Μόσχα.

Konstantin Korovin, Gurzuf. 1914. 

Konstantin Korovin, Gurzuf. 1913. Μουσείο Καλών Τεχνών του Αικατερίνεμπουργκ.

Konstantin Korovin, Gurzuf. 1917. 

Konstantin Korovin, Gurzuf. 1915.

Konstantin Korovin, Gurzuf. 1921. Ιδιωτική Συλλογή.

Konstantin Korovin, Στην παραλία της Κριμαίας. 1909. Πινακοθήκη Tretyakov. Μόσχα.

Konstantin Korovin, Λιμάνι της Κριμαίας. 1913. Πινακοθήκη Tretyakov. Μόσχα.

Konstantin Korovin, Καφέ στη Γιάλτα. 1913. Πινακοθήκη Tretyakov. Μόσχα.

Konstantin Korovin, Το λιμάνι της Σεβαστόπολης το βράδυ. 1915.

Konstantin Korovin, Βράδυ στη Σεβαστόπολη. 1915.

Konstantin Korovin, Το παζάρι της Σεβαστόπολης. 1917.

2 σχόλια:

  1. Konstantin Korovin. Ούτε που τον είχα ακούσει. Κι όμως, πολύ ωραίοι οι πίνακές του.

    Βράζοντας από τη ζέστη (και στο ζουμί μας) πάντα περιμένω -κι εγώ δεν ξέρω τι...

    «Εν ώρα θερινή»

    Έχω αντικρύ μου τις δήθεν δροσιές αυτού του κήπου.
    Πότε πια θα περάσει ο μπερδεμένος κόμπος των ζεστών ημερών.
    Πότε πια θα περάσουμε τον κατάξερο κάβο των ζεστών ημερών.
    Πιέζομαι να καταλάβω αυτό που λένε Θαύμα του Ήλιου.
    Αυτό που λένε φως της Ελλάδας ή Απολλώνιαν Αίγλη,
    ο μισός εαυτός μου μονάχα το νιώθει, ο άλλος μισός
    το απωθεί. Άλλωστε με το να παρατραβά
    ο κόμπος των ζεστών ημερών, έγινε μια σκονισμένη
    μουντάδα όλος ο ουρανός· και τα βουνά
    με τις γαλήνιες γραμμές, Πεντέλες, Υμηττοί,
    είναι σαν είδη για ξεσκόνισμα, τόσο βουτημένα
    στις ανταύγειες της δύσπνοιας. Έφυγε και ο Απόλλωνας,
    εφύγαν κι οι Δρυάδες, πάνε μακριά από την αναμμένη πέτρα.


    Κατοικήσαν φαίνεται άλλα βουνά τα πράσινα χρώματα.
    Από κοντά είναι πολύ ωραία αλλά μόνο ως χρώματα·
    Γιατί το φύλλο τους δεν σειέται, η δροσιά δεν τα κατοικεί.
    Πουλιού λαλιά δε βγαίνει παρεχτός κάτι ροκανίσματα
    Καμώματα της ζέστης, τζιτζίκια, τριζόνια, γρύλλοι
    Όλο κάτι ξύλινα οντάρια, γεννήματα της ασφυξίας
    Όλα σα φωνές από χύτρες, τσιτσιρίσματα αλχημείας
    Στερέψανε τα λιγοστά ρυάκια.
    Γιαλός και θάλασσα αττική, μόνο που δεν αχνίζουν.
    Οι αμμουδιές τις πατάς και πηδάς από την κάψα.
    Τίποτα δε ρυτιδώνει το χλιαρό καθρέφτη.
    Ο Απόλλωνας δεν είναι Νάρκισσος, έφυγε από δω.
    Ίσως ο βράχος της Δήλος τρικυμίζεται ακόμη απ΄ τα αερικά στοιχεία
    Ίσως πήγε στο γενέθλιο να παραθερίσει. Ίσως στον Παρνασσό. Έφυγε από δω...

    Τάκης Παπατσώνης, «Εν ώρα θερινή» απόσπασμα, 1-13. Εκλογή Α´. Ίκαρος, 1962. 93

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  2. Χαίρομαι που η ζέστη δεν σ' αποτρέπει από τα "ποιητικά ταξίδια". Πολύ συμβατό το ποίημα του Τάκη Παπατσώνη.

    ΑπάντησηΔιαγραφή