Άννας Αγγελοπούλου Ιστολόγιο Χάριν Λόγου και Τέχνης, Χάριν Φίλων

"O άνθρωπος πρέπει κάθε μέρα ν᾽ακούει ένα γλυκό τραγούδι, να διαβάζει ένα ωραίο ποίημα, να βλέπει μια ωραία εικόνα και, αν είναι δυνατόν, να διατυπώνει μερικές ιδέες. Αλλιώτικα χάνει το αίσθημα του καλού και την τάση προς αυτό...". Γκαίτε.
Το βρήκα γραμμένο σ᾽ένα ξεχασμένο λεύκωμα της μητέρας μου. Στα τέλη της δεκαετίας του 1950 τέτοια αποφθέγματα σημείωναν οι μικρές μαθήτριες...
Γιατί θέλω ένα ιστολόγιο; Γιατί η ανάγκη μιας τέτοιου είδους επικοινωνίας;
Θα πω μόνο ότι στην αρχή σκέφτηκα να είναι ένα ιστολόγιο που να απευθύνεται στους συναδέλφους μου, δηλαδή μόνο σε φιλολόγους... "Χάριν φίλων" του λόγου, δηλαδή. Στη συνέχεια σκέφτηκα να είναι και "χάριν φίλων" της τέχνης. Τελικά, όμως, αποφάσισα να απευθύνεται και σε πολλούς άλλους: στους πρώην και επόμενους μαθητές μου, σε όσους αγαπούν να ονειρεύονται, σε όσους πιστεύουν ακόμα στο όραμα της παιδείας, σε όσους επέλεξαν να είναι εκπαιδευτικοί από αγάπη, σε όσους αγαπούν να ταξιδεύουν, και κυρίως σε όσους αγαπούν την ανάγνωση ή μάλλον τις αναγνώσεις...σε όσους παντού και πάντα θα διαβάζουν...θα διαβάζουν κείμενα στα βιβλία, κείμενα στις εικόνες, κείμενα στα πρόσωπα των ανθρώπων... Άλλωστε, η ανάγνωση είναι ταξίδι, όχι ένα αλλά πολλά ταξίδια...
Τελικά, το ιστολόγιο αυτό απευθύνεται στα αγαπημένα πρόσωπα της ζωής μας... Απευθύνεται ακόμα σε φίλους, γνωστούς και άγνωστους, σε πρόσωπα που συνάντησα, συναντώ καθημερινά, θα συναντήσω στο μέλλον ή που δε θα συναντήσω ποτέ.
Καλά ταξίδια, λοιπόν, με βιβλία, εικόνες, μουσικές και κυρίως με όνειρα!


Πέμπτη, 13 Απριλίου 2017

Προσευχή. Ένα ποίημα του Γιάννη Βαρβέρη και πίνακες του Θεόδωρου Ράλλη

Γιάννης Βαρβέρης, Το κερί

Θεόδωρος Ράλλης (1852-1909), Εσωτερικό εκκλησίας. Εθνική Πινακοθήκη. Αθήνα.

Θεόδωρος Ράλλης, Ικεσία. 1909. Εθνική Πινακοθήκη. Αθήνα.

Αυτό το κερί που άναψα
περαστικός από τον οίκο Σου
δεν είναι η προσευχή μου
για να Σε φτάσει εκεί ψηλά
δεν είναι οι παρακλήσεις μου
ούτε βεβαίως καμιά ελπίδα
που εναπέθεσα σε Σένα.
Η καθαρότητα της ύλης του
δε συμβολίζει το ακηλίδωτο
της πρόθεσής μου
και η μαλακή υφή του
καθόλου δεν υπόσχεται
την εύπλαστη μεταστροφή μου
στη μετάνοια
όπως οι αλληγορίες εγγράματων πιστών Σου
ξέρουν να τυλίγουν.
Μπορεί να μοιάζει μ' όλα τ' άλλα

όμως αυτό
ανάφτηκε για να Σου πει
πως ευτυχώς
στέκομαι εδώ αβοήθητος
και πως ακόμα
όσο μπορώ θα λάμπω.

Από την ποιητική συλλογή του Γιάννη Βαρβέρη,  «Ο άνθρωπος μόνος»,  εκδ. Κέδρος, 2009.

2 σχόλια:

  1. Τι ωραίο ποίημα!
    Εγώ τώρα, από αλλού ξεκίνησα και έπεσα πάνω στον Ανέστη Ευαγγέλου. Δεν μπορώ να αντισταθώ στην παρόρμηση να μοιραστώ μαζί σας δύο από τα ποιήματά του.

    Το ξέρεις, θεέ μου


    To ξέρεις, θεέ μου, πώς δε θέλω
    πολλά πράγματα για να ζήσω·
    ξέρεις πόσο ολιγαρκές είναι το τέκνο σου.

    Χρήματα δε σου ζήτησα ποτέ
    να με βοηθήσεις ν' αποκτήσω,
    μήτε ωραία γυναίκα,
    να ζηλεύουν οι άλλοι.

    Τίποτα δε σου ζήτησα
    κι όχι μονάχα τώρα που δε μ' ακούς
    παρά και πρώτα.

    Να σ' απασχολήσω δεν τόλμησα
    με το άτομό μου,
    να σου μιλήσω, να σου πω,
    για το χαμένο σπίτι.

    Όμως τώρα στο ζητάω, θεέ μου,
    δεν μπορώ, απόκαμα
    να τριγυρνώ στους δρόμους σαν αλήτης,
    έκανα υπομονή όσο μπόρεσα
    άλλο δεν έμεινε κουράγιο
    στην καρδιά μου:

    βρες μου ένα σπίτι, χτίσε μου ένα σπίτι
    — δεν μπορώ έτσι άστεγος να ζήσω.

    ΑΝΕΣΤΗΣ ΕΥΑΓΓΕΛΟΥ


    *

    Ο Ιησούς εγκαταλείπει τον πατέρα του


    Βρήκα χτες βράδυ το Χριστό, ρακένδυτο,
    σε μια γωνιά να ζητιανεύει.

    Ήταν ισχνός και κάτωχρος,
    μες στο δριμύ ψύχος του φετινού χειμώνα,
    αξύριστος, τα δόντια του χτυπούσαν,
    βήχας φριχτός
    του ξέσκιζεν αλύπητα το στήθος.

    Καθίσαμε σ' ένα παγκάκι
    κι έβγαλα κονιάκ από το πανωφόρι μου
    και τού 'δωσα.

    Μάλωσα με το γέρο μου, αδερφέ μου,
    τα βρόντηξα όλα
    και όπως τώρα
    στου λιμανιού τα στέκια αυτά τη βγάζω,
    μου είπε,
    και μου ζήτησε τσιγάρο.

    ΑΝΕΣΤΗΣ ΕΥΑΓΓΕΛΟΥ

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  2. Ο τρυφερός, στοχαστικός, βαθύτατα ανθρωπισής Ανέστης Ευαγγέλου. Τον αγαπώ πολύ.

    ΑπάντησηΔιαγραφή