Άννας Αγγελοπούλου Ιστολόγιο Χάριν Λόγου και Τέχνης, Χάριν Φίλων

"O άνθρωπος πρέπει κάθε μέρα ν᾽ακούει ένα γλυκό τραγούδι, να διαβάζει ένα ωραίο ποίημα, να βλέπει μια ωραία εικόνα και, αν είναι δυνατόν, να διατυπώνει μερικές ιδέες. Αλλιώτικα χάνει το αίσθημα του καλού και την τάση προς αυτό...". Γκαίτε.
Το βρήκα γραμμένο σ᾽ένα ξεχασμένο λεύκωμα της μητέρας μου. Στα τέλη της δεκαετίας του 1950 τέτοια αποφθέγματα σημείωναν οι μικρές μαθήτριες...
Γιατί θέλω ένα ιστολόγιο; Γιατί η ανάγκη μιας τέτοιου είδους επικοινωνίας;
Θα πω μόνο ότι στην αρχή σκέφτηκα να είναι ένα ιστολόγιο που να απευθύνεται στους συναδέλφους μου, δηλαδή μόνο σε φιλολόγους... "Χάριν φίλων" του λόγου, δηλαδή. Στη συνέχεια σκέφτηκα να είναι και "χάριν φίλων" της τέχνης. Τελικά, όμως, αποφάσισα να απευθύνεται και σε πολλούς άλλους: στους πρώην και επόμενους μαθητές μου, σε όσους αγαπούν να ονειρεύονται, σε όσους πιστεύουν ακόμα στο όραμα της παιδείας, σε όσους επέλεξαν να είναι εκπαιδευτικοί από αγάπη, σε όσους αγαπούν να ταξιδεύουν, και κυρίως σε όσους αγαπούν την ανάγνωση ή μάλλον τις αναγνώσεις...σε όσους παντού και πάντα θα διαβάζουν...θα διαβάζουν κείμενα στα βιβλία, κείμενα στις εικόνες, κείμενα στα πρόσωπα των ανθρώπων... Άλλωστε, η ανάγνωση είναι ταξίδι, όχι ένα αλλά πολλά ταξίδια...
Τελικά, το ιστολόγιο αυτό απευθύνεται στα αγαπημένα πρόσωπα της ζωής μας... Απευθύνεται ακόμα σε φίλους, γνωστούς και άγνωστους, σε πρόσωπα που συνάντησα, συναντώ καθημερινά, θα συναντήσω στο μέλλον ή που δε θα συναντήσω ποτέ.
Καλά ταξίδια, λοιπόν, με βιβλία, εικόνες, μουσικές και κυρίως με όνειρα!


Πέμπτη, 31 Αυγούστου 2017

Καλοκαιρινοί πίνακες του Sergei Vinogradov και το Τελευταίο Καλοκαίρι του Γιάννη Ρίτσου

Το Καλοκαίρι στη ζωγραφική και την ποίηση. Sergei Vinogradov και Γιάννης Ρίτσος

  Πέρασε και ο Αύγουστος! Aς τον αποχαιρετήσουμε, λοιπόν, με το "Τελευταίο Καλοκαίρι" του Γιάννη Ρίτσου και με καλοκαιρινούς πίνακες του Ρώσου ιμπρεσιονιστή ζωγράφου Sergei Αrsenievich Vinogradov (1869-1938). Τοπία της και σκηνές της καθημερινότητας από τη ρωσική ύπαιθρο, γυναίκες σε κήπους, σε εσωτερικούς χώρους, σε μπαλκόνια, στην εξοχή και την παραλία είναι τα αγαπημένα του θέματα. 

Sergej Vinogradov, Καλοκαίρι. 1907. Κρατικό Ρωσικό Μουσείο. Αγ. Πετρούπολη.

Sergei Vinogradov, Ηλιόλουστη ημέρα. 1908. Πινακοθήκη Tretyakov. Μόσχα.

Γιάννης Ρίτσος, Το τελευταίο καλοκαίρι

Αποχαιρετιστήρια χρώματα των δειλινών. Καιρός να ετοιμάσεις
τις τρεις βαλίτσες — τα βιβλία, τα χαρτιά, τα πουκάμισα —
και μην ξεχάσεις εκείνο το ρόδινο φόρεμα που τόσο σου πήγαινε
παρ' ότι το χειμώνα δε θα το φορέσεις.

 Εγώ, 
τις λίγες μέρες που μας μένουν ακόμη, θα ξανακοιτάξω 
τούς στίχους που έγραψα Ιούλιο κι Αύγουστο
αν και φοβάμαι πως τίποτα δεν πρόσθεσα, μάλλον
πως έχω αφαιρέσει πολλά, καθώς ανάμεσα τους διαφαίνεται
η σκοτεινή υποψία πως αυτό το καλοκαίρι
με τα τζιτζίκια του, τα δέντρα του, τη θάλασσά του, 
με τα σφυρίγματα των πλοίων του στα ένδοξα λιογέρματα,
με τις βαρκάδες του στο φεγγαρόφωτο κάτω απ' τα μπαλκονάκια
και με την υποκριτική ευσπλαχνία του, θα 'ναι το τελευταίο.
Καρλόβασι, 3.ΙΧ.89

Sergei Vinogradov, Καλοκαίρι στην ντάτσα (ρωσική εξοχική κατοικία).

Sergei Vinogradov, Γυναίκες στην παραλία. 1915.

Sergei Vinogradov, Καλοκαιρινή ημέρα. 1917.

Sergei Vinogradov, Kαλοκαιρινά όνειρα. 1915. Έχει αφήσει το βιβλίο της και ονειρεύεται...

Sergei Vinogradov,  Πρωινό. 1925.

Sergei Vinogradov, Ένας καλοκαιρινός κήπος.

Sergej Vinogradov, Κυρία στο μπαλκόνι. 1916. Μουσείο Καλών Τεχνών του Omsk. 

Sergeι Vinogradov, Καλοκαιρινή νύχτα. 1899.

2 σχόλια:

  1. ΤΟΣΟ ΑΝΕΠΑΙΣΘΗΤΑ

    Τόσο ανεπαίσθητα σαν μια μικρούλα λύπη
    Το Καλοκαίρι έσβησε ως παρουσία
    Τόσο ανεπαίσθητα που από κοντά μας λείπει,
    Χωρίς να φαίνεται πως έχει κάνει προδοσία.

    Παντού σκορπίστηκε σιωπή, παντού γαλήνη,
    Σαν ξαφνικά το σούρουπο μεγάλο να’ χει αρχίσει
    Σαν να θέλει ασυντρόφευτη να μείνει
    Σε δείλι απόμακρο, μονάχη της η φύση.

    Νωρίς το σύθαμπο την θέση του έχει πάρει
    Το πρωινό θολές ανταύγειες ξετυλίγει
    Με ευγενική και όλο μελαγχολία χάρη,
    Σαν επισκέπτης που ετοιμάζεται να φύγει.

    Κι έτσι χωρίς φτερά, κουπιά, χωρίς τιμόνι
    Σ’ ονειρική, παραμυθένια τρυφεράδα
    Το Καλοκαίρι με αναμνήσεις μας φορτώνει
    Και φεύγει Θείο, στην στερνή του Ομορφιά.

    Έμιλυ Ντίκινσον, 44 ποιήματα και 3 γράμματα, επιλογή-μετάφραση-σχολιασμός-επίμετρο Ερρίκος Σοφράς, Το Ροδακιό 2005.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  2. Αγαπημένη ποιήτρια η Έμιλυ Ντίκινσον. Αγαπώ πολύ τα ποιήματά της.

    Το καλοκαίρι ο ουρανός είναι ένα ποίημα
    σε κανένα βιβλίο δε βρίσκεται
    Τα γνήσια ποιήματα είναι άπιαστα.

    (σε μετάφραση της Μελισσάνθης)

    ΑπάντησηΔιαγραφή