Άννας Αγγελοπούλου Ιστολόγιο Χάριν Λόγου και Τέχνης, Χάριν Φίλων

"O άνθρωπος πρέπει κάθε μέρα ν᾽ακούει ένα γλυκό τραγούδι, να διαβάζει ένα ωραίο ποίημα, να βλέπει μια ωραία εικόνα και, αν είναι δυνατόν, να διατυπώνει μερικές ιδέες. Αλλιώτικα χάνει το αίσθημα του καλού και την τάση προς αυτό...". Γκαίτε.
Το βρήκα γραμμένο σ᾽ένα ξεχασμένο λεύκωμα της μητέρας μου. Στα τέλη της δεκαετίας του 1950 τέτοια αποφθέγματα σημείωναν οι μικρές μαθήτριες...
Γιατί θέλω ένα ιστολόγιο; Γιατί η ανάγκη μιας τέτοιου είδους επικοινωνίας;
Θα πω μόνο ότι στην αρχή σκέφτηκα να είναι ένα ιστολόγιο που να απευθύνεται στους συναδέλφους μου, δηλαδή μόνο σε φιλολόγους... "Χάριν φίλων" του λόγου, δηλαδή. Στη συνέχεια σκέφτηκα να είναι και "χάριν φίλων" της τέχνης. Τελικά, όμως, αποφάσισα να απευθύνεται και σε πολλούς άλλους: στους πρώην και επόμενους μαθητές μου, σε όσους αγαπούν να ονειρεύονται, σε όσους πιστεύουν ακόμα στο όραμα της παιδείας, σε όσους επέλεξαν να είναι εκπαιδευτικοί από αγάπη, σε όσους αγαπούν να ταξιδεύουν, και κυρίως σε όσους αγαπούν την ανάγνωση ή μάλλον τις αναγνώσεις...σε όσους παντού και πάντα θα διαβάζουν...θα διαβάζουν κείμενα στα βιβλία, κείμενα στις εικόνες, κείμενα στα πρόσωπα των ανθρώπων... Άλλωστε, η ανάγνωση είναι ταξίδι, όχι ένα αλλά πολλά ταξίδια...
Τελικά, το ιστολόγιο αυτό απευθύνεται στα αγαπημένα πρόσωπα της ζωής μας... Απευθύνεται ακόμα σε φίλους, γνωστούς και άγνωστους, σε πρόσωπα που συνάντησα, συναντώ καθημερινά, θα συναντήσω στο μέλλον ή που δε θα συναντήσω ποτέ.
Καλά ταξίδια, λοιπόν, με βιβλία, εικόνες, μουσικές και κυρίως με όνειρα!


Τετάρτη, 29 Οκτωβρίου 2014

Χρυσάνθεμα. Πίνακες του Henri Fontain Latour

Χρυσάνθεμα

Το Φθινόπωρο και κυρίως ο Οκτώβριος είναι η εποχή και ο μήνας των χρυσανθέμων.
Τα ανθοπωλεία αυτή την εποχή είναι γεμάτα από μικρές και μεγάλες γλάστρες με  χρυσάνθεμα διαφόρων χρωμάτων.  Ιδού, λοιπόν, πίνακες του Γάλλου ζωγράφου Henri Fontain Latour (1836-1904) που απεικονίζουν βάζα με χρυσάνθεμα. Όπως θα διαπιστώσετε, έχει ζωγραφίσει πολλά, πάρα πολλά χρυσάνθεμα...


Henri Fontain Latour, Μπουκέτο από χρυσάνθεμα. 1869. Ιδιωτική Συλλογή.

Henri Fontain Latour, Χρυσάνθεμα. 1871. Ιδιωτική Συλλογή.

Henri Fontain Latour, Χρυσάνθεμα. 1871. Ιδιωτική Συλλογή.

Henri Fontain Latour, Χρυσάνθεμα, σταφύλια και ροδάκινα. 1872. Ιδιωτική Συλλογή.

Henri Fontain Latour, Μεγάλο μπουκέτο με χρυσάνθεμα. 1873. Ιδιωτική Συλλογή.

Henri Fontain Latour, Χρυσάνθεμα. 1874. Συλλογή Burrell.

Henri Fontain Latour, Χρυσάνθεμα. 1875. Ιδιωτική Συλλογή.

Henri Fontain Latour, Λουλούδια, Χρυσάνθεμα. 1876. Ιδιωτική Συλλογή.

Henri Fontain Latour, Λευκά χρυσάνθεμα στο βάζο με λευκά τριαντάφυλλα, ροδάκινα και σταφύλια σε τραπέζι με λευκό τραπεζομάντηλο. 1876. Ιδιωτική Συλλογή.

Henri Fontain Latour, Χρυσάνθεμα με διάφορα λουλούδια. 1877. Ιδιωτική Συλλογή.

Henri Fontain Latour, Χρυσάνθεμα. 1877. Ιδιωτική Συλλογή.

Henri Fontain Latour, Βάζο με χρυσάνθεμα. Thyssen Bornemisza Μουσείο. Μαδρίτη.

Henri Fontain Latour, Κίτρινα χρυσάνθεμα. 1879. Μουσεία της Γλασκώβης.



2 σχόλια:


  1. Καλησπέρα μ' έναν ταιριαστό Λειβαδίτη (επί 2):

    Τα ωραία χρυσάνθεμα.

    Εκείνη τη νύχτα ήμουν κρυμμένος πίσω από την ντουλάπα,
    αλλά γιατί να προβαίνω σε αποκαλύψεις, οι καιροί ήταν δύσκολοι:
    επαναστάσεις, διαψεύσεις
    κι άλλοτε συμβαίνουν γεγονότα που θυμάσαι ότι τα ξαναέζησες - σε
    ποιό όνειρο τάχα ή σε ποιάν άλλη ζωή,
    μικρές κάμαρες που περπάτησα πάνω κάτω όλη την απεραντοσύνη
    άδειοι μοναχικοί δρόμοι όπου έζησα τις πιο ωραίες μου περιπέτειες
    κι όταν κάποτε έρθει η ώρα ν’ απολογηθώ, θα ‘χω μάρτυρες όλους
    τους περαστικούς που στάθηκα αμήχανος μπροστά τους
    μην έχοντας τι να πω.
    Λοιπόν, τι απέγιναν τα ωραία χρυσάνθεμα;
    Πού πήγαν οι παλιές μέρες;
    ΤΑΣΟΣ ΛΕΙΒΑΔΙΤΗΣ


    Ώ χρυσάνθεμα των αλλοτινών καιρών, μέρες
    που φύγατε για πάντα αφήνοντας μιαν αόριστη ανάμνηση από τόσους πολλούς θανάτους
    και λίγο μενεξεδί απ’ το δειλινό. Ώσπου σιγά σιγά λησμόνησα. Είναι η μόνη δικαιοσύνη.
    Θυμάσαι όταν ήμαστε παιδιά;
    Βλέπαμε μια οπτασία να γυρίζει στο σπίτι, μια μέρα μάλιστα που κατέβηκε τη σκάλα
    την ακολουθήσαμε. Όταν γυρίσαμε είχαν περάσει τα χρόνια, το σπίτι μας έπεφτε μικρό
    και ξαναφύγαμε. Αγαπήσαμε, ονειρευτήκαμε, πήραμε μέρος σ' εξεγέρσεις
    κι άξαφνα ένα πρωί, όταν ξυπνήσαμε, με μια γυναίκα δίπλα μας στο κρύο δωμάτιο ενός ξενοδοχείου, καταλάβαμε
    πόσο λίγο είχαμε αγαπήσει τον πλησίον. Η γυναίκα κοιμόταν ακόμα. Πλησίασα στον καθρέφτη και είδα
    πως ήμουν πάντα ξένος. Πού να πάω; Ένα τραίνο αντίκρυ στο σταθμό μόλις ξεκινούσε. Έβγαλα το μαντίλι μου και χαιρέτησα.
    Κι έκλαψα σα ν' αποχαιρετούσα τη ζωή μου.

    ΛΕΙΒΑΔΙΤΗΣ, απόσπασμα από το "Μικρό βιβλίο για μεγάλα όνειρα"


    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Αγαπημένος ποιητής ο Λειβαδίτης, Rosa!…Τόσο τρυφερός! Σ' ευχαριστώ για το ποιητικό σχόλιο.

      Διαγραφή