Άννας Αγγελοπούλου Ιστολόγιο Χάριν Λόγου και Τέχνης, Χάριν Φίλων

"O άνθρωπος πρέπει κάθε μέρα ν᾽ακούει ένα γλυκό τραγούδι, να διαβάζει ένα ωραίο ποίημα, να βλέπει μια ωραία εικόνα και, αν είναι δυνατόν, να διατυπώνει μερικές ιδέες. Αλλιώτικα χάνει το αίσθημα του καλού και την τάση προς αυτό...". Γκαίτε.
Το βρήκα γραμμένο σ᾽ένα ξεχασμένο λεύκωμα της μητέρας μου. Στα τέλη της δεκαετίας του 1950 τέτοια αποφθέγματα σημείωναν οι μικρές μαθήτριες...
Γιατί θέλω ένα ιστολόγιο; Γιατί η ανάγκη μιας τέτοιου είδους επικοινωνίας;
Θα πω μόνο ότι στην αρχή σκέφτηκα να είναι ένα ιστολόγιο που να απευθύνεται στους συναδέλφους μου, δηλαδή μόνο σε φιλολόγους... "Χάριν φίλων" του λόγου, δηλαδή. Στη συνέχεια σκέφτηκα να είναι και "χάριν φίλων" της τέχνης. Τελικά, όμως, αποφάσισα να απευθύνεται και σε πολλούς άλλους: στους πρώην και επόμενους μαθητές μου, σε όσους αγαπούν να ονειρεύονται, σε όσους πιστεύουν ακόμα στο όραμα της παιδείας, σε όσους επέλεξαν να είναι εκπαιδευτικοί από αγάπη, σε όσους αγαπούν να ταξιδεύουν, και κυρίως σε όσους αγαπούν την ανάγνωση ή μάλλον τις αναγνώσεις...σε όσους παντού και πάντα θα διαβάζουν...θα διαβάζουν κείμενα στα βιβλία, κείμενα στις εικόνες, κείμενα στα πρόσωπα των ανθρώπων... Άλλωστε, η ανάγνωση είναι ταξίδι, όχι ένα αλλά πολλά ταξίδια...
Τελικά, το ιστολόγιο αυτό απευθύνεται στα αγαπημένα πρόσωπα της ζωής μας... Απευθύνεται ακόμα σε φίλους, γνωστούς και άγνωστους, σε πρόσωπα που συνάντησα, συναντώ καθημερινά, θα συναντήσω στο μέλλον ή που δε θα συναντήσω ποτέ.
Καλά ταξίδια, λοιπόν, με βιβλία, εικόνες, μουσικές και κυρίως με όνειρα!


Δευτέρα, 14 Ιουλίου 2014

Ποιήματα του Γιώργου Σαραντάρη για τη θάλασσα

Γιώργος Σαραντάρης, Η θάλασσα με θέλγει

Η θάλασσα με θέλγει
Μακάρι να την είχα σαν ζωή μου
Και ο ουρανός να μ' έτρεφε μακριά

Όνειρο και χλόη
Θα είταν τότε απόλυτα ο καιρός
20.10.1938


Γιώργος Σαραντάρης, Ω φουσκοθαλασσιά

Ω φουσκοθαλασσιά μας χάλασες το κέφι!

Είχαμε γεμίσει σαν ποτήρια τα όνειρα
Από τα στήθια έβγαινε ξανθή ανάσα
Είχαμε χωνέψει ακόμα και τα μαραμένα χρόνια
Εκείνα που βαραίνουν το στομάχι σαν πέτρες
Με ήλιο με χρώματα με ομιλία ανθρώπων
Είχαμε χορτάσει

Αλλά εσύ άρχισες το τραγούδι σου
Και πια κανείς δεν μπόρεσε να τραγουδήσει!
 17.7.1939


Cl. Monet, Περίπατος στο λόφο της Pourville. 1882. Ινστιτούτο Τέχνης του Σικάγο.

http://www.artic.edu/aic/collections/artwork/14620?search_no=11&index=10

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου