Άννας Αγγελοπούλου Ιστολόγιο Χάριν Λόγου και Τέχνης, Χάριν Φίλων

"O άνθρωπος πρέπει κάθε μέρα ν᾽ακούει ένα γλυκό τραγούδι, να διαβάζει ένα ωραίο ποίημα, να βλέπει μια ωραία εικόνα και, αν είναι δυνατόν, να διατυπώνει μερικές ιδέες. Αλλιώτικα χάνει το αίσθημα του καλού και την τάση προς αυτό...". Γκαίτε.
Το βρήκα γραμμένο σ᾽ένα ξεχασμένο λεύκωμα της μητέρας μου. Στα τέλη της δεκαετίας του 1950 τέτοια αποφθέγματα σημείωναν οι μικρές μαθήτριες...
Γιατί θέλω ένα ιστολόγιο; Γιατί η ανάγκη μιας τέτοιου είδους επικοινωνίας;
Θα πω μόνο ότι στην αρχή σκέφτηκα να είναι ένα ιστολόγιο που να απευθύνεται στους συναδέλφους μου, δηλαδή μόνο σε φιλολόγους... "Χάριν φίλων" του λόγου, δηλαδή. Στη συνέχεια σκέφτηκα να είναι και "χάριν φίλων" της τέχνης. Τελικά, όμως, αποφάσισα να απευθύνεται και σε πολλούς άλλους: στους πρώην και επόμενους μαθητές μου, σε όσους αγαπούν να ονειρεύονται, σε όσους πιστεύουν ακόμα στο όραμα της παιδείας, σε όσους επέλεξαν να είναι εκπαιδευτικοί από αγάπη, σε όσους αγαπούν να ταξιδεύουν, και κυρίως σε όσους αγαπούν την ανάγνωση ή μάλλον τις αναγνώσεις...σε όσους παντού και πάντα θα διαβάζουν...θα διαβάζουν κείμενα στα βιβλία, κείμενα στις εικόνες, κείμενα στα πρόσωπα των ανθρώπων... Άλλωστε, η ανάγνωση είναι ταξίδι, όχι ένα αλλά πολλά ταξίδια...
Τελικά, το ιστολόγιο αυτό απευθύνεται στα αγαπημένα πρόσωπα της ζωής μας... Απευθύνεται ακόμα σε φίλους, γνωστούς και άγνωστους, σε πρόσωπα που συνάντησα, συναντώ καθημερινά, θα συναντήσω στο μέλλον ή που δε θα συναντήσω ποτέ.
Καλά ταξίδια, λοιπόν, με βιβλία, εικόνες, μουσικές και κυρίως με όνειρα!


Τρίτη, 10 Μαρτίου 2015

Ένα ποίημα για την Άνοιξη και τον έρωτα. Γιάννης Ρίτσος, Φως

Γιάννης Ρίτσος, Φως

Ένα κλαδάκι μυγδαλιάς
μπρος στο παράθυρο,
ένα κλαδάκι μοναχά
σου κρύβει το μισό χωριό.

Ο έρωτας με την παλάμη του
σου κρύβει όλο τον κόσμο.

Μένει το φως μονάχα.

Από την ποιητική συλλογή Ασκήσεις


J. W. Waterhouse, κοπέλα μαζεύει άνθη αμυγδαλιάς. 1916. Ιδιωτική Συλλογή.

4 σχόλια:

  1. Η μίνιμαλ -αλλά πολύ ωραία- ποίηση από τον συνήθως πληθωρικό Ρίτσο με κάνει να σκέφτομαι

    1. τον γλυκύτατο Βρεττάκο

    Μια μυγδαλιά

    Μιὰ μυγδαλιὰ καὶ δίπλα της,
    ἐσύ. Μὰ πότε ἀνθίσατε;
    Στέκομαι στὸ παράθυρο
    καὶ σᾶς κοιτῶ καὶ κλαίω.

    Τόση χαρὰ δὲν τὴν μποροῦν
    τὰ μάτια.
    Δός μου, Θεέ μου,
    ὅλες τὶς στέρνες τ' οὐρανοῦ
    νὰ στὶς γιομίσω.

    Νικηφόρος Βρεττάκος
    (Σπύρου Κοκκίνη 6η ἔκδ, «Ἀνθολογία Νεοελληνικῆς Ποίησης»
    Ἔκδ. Ι.Δ. ΚΟΛΛΑΡΟΥ & ΣΙΑΣ Α.Ε., Ἄθῆναι 2000.)



    και
    2. τον σεμνό Ανέστη Ευαγγέλου

    Το φως

    Και στα πιο σκοτεινά λαγούμια
    τα πιο βαθιά
    τα πιο λησμονημένα
    έρχεται κάποτε
    ωσάν σε διάλειμμα
    κι όταν κανείς πια τίποτε δεν περιμένει
    θαυματουργό
    παρήγορο
    το φως.

    Ανέστης Ευαγγέλου, Από τη συλλογή Το διάλειμμα (1976)


    Καλημέρα!!!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Και τα δύο πολύ όμορφα...σκέφτομαι τον σεμνό Ευαγγέλου...τι κρίμα που δεν είναι γνωστός στο ευρύ κοινό!
      ...Πράγματι, τα "μίνιμαλ" του Ρίτσου είναι εξαιρετικά...και πολλές φορές τα ξεχνάμε...όμως είναι και αυτά "Ρίτσος".

      Διαγραφή
    2. Αυτά τα μίνιμαλ γίνονται αιτία να συμπαθήσω την ποίηση του Ρίτσου (!) Καλώς να ορίσει η Άνοιξη κυρία Αγγελοπούλου!

      Διαγραφή
    3. Πράγματι, είναι, πολύ όμορφα τα μικρά ποιητικά κείμενα του Ρίτσου, Ελευθερία. Θα επανέλθω και με άλλα.

      Υπέροχοι, όμως, είναι και οι δραματικοί του μονόλογοι.

      Διαγραφή