Άννας Αγγελοπούλου Ιστολόγιο Χάριν Λόγου και Τέχνης, Χάριν Φίλων

"O άνθρωπος πρέπει κάθε μέρα ν᾽ακούει ένα γλυκό τραγούδι, να διαβάζει ένα ωραίο ποίημα, να βλέπει μια ωραία εικόνα και, αν είναι δυνατόν, να διατυπώνει μερικές ιδέες. Αλλιώτικα χάνει το αίσθημα του καλού και την τάση προς αυτό...". Γκαίτε.
Το βρήκα γραμμένο σ᾽ένα ξεχασμένο λεύκωμα της μητέρας μου. Στα τέλη της δεκαετίας του 1950 τέτοια αποφθέγματα σημείωναν οι μικρές μαθήτριες...
Γιατί θέλω ένα ιστολόγιο; Γιατί η ανάγκη μιας τέτοιου είδους επικοινωνίας;
Θα πω μόνο ότι στην αρχή σκέφτηκα να είναι ένα ιστολόγιο που να απευθύνεται στους συναδέλφους μου, δηλαδή μόνο σε φιλολόγους... "Χάριν φίλων" του λόγου, δηλαδή. Στη συνέχεια σκέφτηκα να είναι και "χάριν φίλων" της τέχνης. Τελικά, όμως, αποφάσισα να απευθύνεται και σε πολλούς άλλους: στους πρώην και επόμενους μαθητές μου, σε όσους αγαπούν να ονειρεύονται, σε όσους πιστεύουν ακόμα στο όραμα της παιδείας, σε όσους επέλεξαν να είναι εκπαιδευτικοί από αγάπη, σε όσους αγαπούν να ταξιδεύουν, και κυρίως σε όσους αγαπούν την ανάγνωση ή μάλλον τις αναγνώσεις...σε όσους παντού και πάντα θα διαβάζουν...θα διαβάζουν κείμενα στα βιβλία, κείμενα στις εικόνες, κείμενα στα πρόσωπα των ανθρώπων... Άλλωστε, η ανάγνωση είναι ταξίδι, όχι ένα αλλά πολλά ταξίδια...
Τελικά, το ιστολόγιο αυτό απευθύνεται στα αγαπημένα πρόσωπα της ζωής μας... Απευθύνεται ακόμα σε φίλους, γνωστούς και άγνωστους, σε πρόσωπα που συνάντησα, συναντώ καθημερινά, θα συναντήσω στο μέλλον ή που δε θα συναντήσω ποτέ.
Καλά ταξίδια, λοιπόν, με βιβλία, εικόνες, μουσικές και κυρίως με όνειρα!


Κυριακή, 17 Ιουνίου 2012

Ο συμβολισμός στην ελληνική ποίηση: ποιήματα του Λάμπρου Πορφύρα

Λάμπρος Πορφύρας, Μια χώρα πάντα σιωπηλή και πάντα θαμπωμένη
Είδα μια χώρα ξωτικιά

   Τα παρακάτω ποιήματα του Λάμπρου Πορφύρα συμπυκνώνουν τα κυριότερα θέματα της ποίησής του, η οποία αποτελεί αντιπροσωπευτικό δείγμα του συμβολισμού στη νεοελληνική λογοτεχνία. Η μοναξιά και η αναζήτηση του ανέφικτου, η περισυλλογή, η περιπλάνηση σε μυστικά φυσικά τοπία και η εσωτερικη συνομιλία με τη φύση, η αίσθηση του συγκεχυμένου και του άυλου, η σιωπή, η επικοινωνία με ένα τόπο μακρινό, άπιαστο, πέρα στο επέκεινα...είναι κάποια από αυτά τα θέματα. Το ποιητικό υποκείμενο διαφεύγει με νοσταλγία σ᾽ένα χωροχρόνο του ονείρου και της μνήμης.

Λ. Πορφύρα, Η θαμπωμένη χώρα

Πολλές φορές στου δειλινού τη μυστική την ώρα,
Όταν γυρνώ με την ψυχή βαριά συλλογισμένη,
Πολλές φορές στην ερημιά βγαίνει μια άυλη χώρα,
Μια χώρα πάντα σιωπηλή και πάντα θαμπωμένη.

Τα σπίτια της είναι κλειστά κι᾽είναι παλιά. Κλωνάρια
Ξεβγαίνουν μέσ᾽απ᾽τις φτωχές αυλές, τις ρημαγμένες,
Στους τοίχους, στα κατώφλια τους, φυτρώνουνε χορτάρια
Κι᾽ οι στέγες μέσ᾽στις πράσινες τη μούχλα είναι ντυμένες.

Έτσι είναι. Κι᾽άλλα τάχω δει-θαρρώ-στα μαύρα ξένα,
Άλλα εδώ πέρα στο χωριό, και κάποια στο νησί μου,
Κάποια στο δρόμο του γιαλού, σε χρόνια ευτυχισμένα,
Κι᾽όλα τους, κι᾽όλη η χώρ᾽αυτή μου λέει για τη ζωή μου.
Από το έργο Γύρω τριγύρω μου της ποιητικής συλλογής Σκιες

V. Van Gogh, Αγροτικές κατοικίες. Αναμνήσεις από το Βορρά. 1890. Ιδιωτική Συλλογή.

V. Van Gogh, Ξύλινα υπόστεγα. 1889. Ιδιωτική Συλλογή.

Λάμπρος Πορφύρας, Είδα

Είδα μια χώρα ξωτικιά στ᾽ανήσυχο όνειρό μου:
πόσ᾽όμορφη δε θα το πει ποτέ καμιά ψυχή.
Το νου μου πήρε κι άφησα το φτωχικό χωριό μου
κι έκανα τάμα μόνο εκεί ν᾽αράξω˙μόνο εκεί.

Τρελλό παιδί ξεκίνησα δεμένο με τα μάγια
του ονείρου μου, κι εγνώρισα τις χώρες του γιαλού,
είδα τις χώρες π᾽άστραφταν σε κάμπους και σε πλάγια,
μα η χώρα μου, όλο πήγαινα-κι ήτανε παντ᾽αλλού.

Διαβάτες μ᾽ανταμώσανε καλοί και μού᾽παν: Mείνε
είν᾽όμορφη κι η χώρα μας˙ καιρός ν᾽αράξεις πια.
είν᾽όμορφη κι η χώρα σας, διαβάτες, μα δεν είναι
εκείνη που ονειρεύτηκα και με τραβάει μακριά.

Έτσ᾽είναι. Σύρτε, κι άστε με τα σιγοταξιδεύω
και να περνάω μονάχος μου και κάμπους και βουνά,
ίσως τη βρω˙ μ᾽αν δεν τη βρω τη χώρα που γυρεύω
μη μου ζητάτε, αδέλφια μου, ν᾽αράξω πουθενά...

Από το έργο Φωνές της Χώρας  της ποιητικής συλλογής  Οι Μουσικές Φωνές

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου