Η ελληνική επανάσταση στην ποίηση και τη ζωγραφική. Στων Ψαρών την ολόμαυρη ράχη

Μετά την καταστροφή των Ψαρών

  Η καταστροφή της Χίου (1822) και των Ψαρών, καθώς και οι σφαγές και ο διωγμός των κατοίκων των δύο νησιών (1824) από τους Οθωμανούς αποτελούν από τα πιο θλιβερά και οδυνηρά γεγονότα της Ελληνικής επανάστασης λόγω του μεγάλου αριθμού των θυμάτων.

Ευγένιος Ντελακρουά, Η σφαγή της Χίου. 1824. Λούβρο-Παρίσι. Ο πίνακας του Ντελακρουά είχε ιδιαίτερη απήχηση στην κοινή γνώμη της Ευρώπης και ενίσχυσε τον Φιλελληνισμό στο εξωτερικό.

   Μία δραματική σκηνή από τη φυγή των Ψαριανών απεικονίζει ο γνωστός ζωγράφος Νικόλαος Γύζης, ένας από τους σημαντικότερους εκπροσώπους της νεοελληνικής ζωγραφικής και ηγετικό μέλος της Σχολής του Μονάχου (της ομάδας εκείνης των Ελλήνων ζωγράφων που είχαν συνεχίσει τις σπουδές τους στην Ακαδημία Τέχνης της Βαυαρικής πρωτεύουσας).

  

Νικόλαος Γύζης, Μετά την καταστροφή των Ψαρών. 1825. Εθνική Πινακοθήκη. Όσοι κάτοικοι κατάφεραν να μπουν  στα καράβια και τις βάρκες έγιναν πρόσφυγες και κατέφυγαν σ' άλλα νησιά. Στο νησί είχε καταφύγει και ένας μεγάλος αριθμός προσφύγων από τη Χίο.

Ν. Γύζης, Το σκλαβοπάζαρο. 1873-75. Εθνική Πινακοθήκη. Πολλές γυναίκες και παιδιά από τη Χίο και τα Ψαρά αιχμαλωτίστηκαν και πουλήθηκαν στα σκλαβοπάζαρα.

   Ο Διονύσιος Σολωμός με αφορμή το ιστορικό γεγονός της καταστροφής των Ψαρών από τους Οθωμανούς (Ιούνιος του 1824) γράφει το 1825 ένα πραγματικά λιτό και απέριττο επίγραμμα που αναφέρεται στην καταστροφή των Ψαρών και στη Δόξα που περιμένει τους αγωνιστές του νησιού. Το ποιητικό υποκείμενο εστιάζει στο τοπίο, στην ερημιά και την εγκατάλειψη. Η Δόξα παρουσιάζεται προσωποποιημένη ως μία κοπέλα που μελετά τα παλικάρια-αγωνιστές. Η Δόξα θα είναι η αμοιβή των αγωνιστών που θυσίασαν τη ζωή τους για την πατρίδα.

Στων Ψαρών την ολόμαυρη ράχη Περπατώντας η Δόξα μονάχη Μελετά τα λαμπρά παλικάρια Και στην κόμη στεφάνι φορεί Γεναμένο από λίγα χορτάρια Που είχαν μείνει στην έρημη γη. Ν. Γύζης, Η Δόξα περπατά μόνη στην "ολόμαυρη" ερημωμένη γη.Εθνική Πινακοθήκη. Ν. Γύζης, Η Δόξα περπατά στην "ολόμαυρη" ερημωμένη γη και σημειώνει τα ονόματα των παλικαριών για να μείνουν ανεξίτηλα στην ιστορία.  Εθνική Πινακοθήκη. http://ebooks.edu.gr/modules/ebook/show.php/DSGL105/229/1687,5390/

http://www.nationalgallery.gr/site/content.php?sel=247&artwork_id=61202
https://el.wikipedia.org/wiki/%CE%97_%CE%A3%CF%86%CE%B1%CE%B3%CE%AE_%CF%84%CE%B7%CF%82_%CE%A7%CE%AF%CE%BF%CF%85_(%CF%80%CE%AF%CE%BD%CE%B1%CE%BA%CE%B1%CF%82)

Ο έρωτας και η Άνοιξη στην ποίηση: εικόνες από τους Ελεύθερους Πολιορκημένους του Διονυσίου Σολωμού

Δ. Σολωμού, Ελεύθεροι Πολιορκημένοι

   Ήταν Άνοιξη, Απρίλιος! Η φύση στην καλύτερη της ώρα, όταν τη νύχτα της 10ης προς την 11η Aπριλίου 1826 (Κυριακή των Βαΐων) οι καταπονεμένοι από τη σχεδόν δωδεκάμηνη πολιορκία και εξαντλημένοι από την έλλειψη τροφής υπερασπιστές της πόλης του Μεσολογγίου πραγματοποίησαν την απελπισμένη απόπειρα της εξόδου ενάντια στους ισχυρούς πολιορκητές τους, αφού έτσι και αλλιώς οι συνθήκες τους είχαν οδηγήσει σε αδιέξοδο. Η αριθμητική και στρατιωτική υπεροχή των Τούρκων, οι συχνές επιθέσεις, η έλλειψη τροφίμων και κυρίως ελπίδας για εξωτερική βοήθεια από κάποιους άλλους επαναστατημένους, ανάγκασαν τους αγωνιστές του Μεσολογγίου να τολμήσουν την έξοδο. Μία απόπειρα εξόδου, λοιπόν, από το αδιέξοδο, με τα σπαθιά στο χέρι!

                          Θ. Βρυζάκη, Η έξοδος του Μεσολογγίου. 1853. Εθνική Πινακοθήκη.

   Έτσι, η δεύτερη πολιορκία του Μεσολογγίου (Απρίλιος 1825-Απρίλιος 1826) και ιδιαίτερα η δραματική της κατάληξη με την έξοδο των πολιορκημένων τον Απρίλιο του 1826 έλαβε το συμβολικό χαρακτήρα της ηρωικής αντίστασης στη συλλογική συνείδηση του ελληνικού έθνους, που επέλεξε να θυμάται το Μεσολόγγι ως τον ύστατο αγώνα μίας χούφτας ανθρώπων, οι οποίοι προτίμησαν το θάνατο για την ελευθερία από τη ζωή στην υποταγή, την παράδοση και τη σκλαβιά, ενώ προσπάθησε να λησμονήσει ότι οι ομοεθνείς αγωνιστές και επαναστάτες είχαν εγκαταλείψει τους Μεσολογγίτες στη μοίρα τους, αγνοώντας τις εκκλήσεις για βοήθεια, λόγω ιδιωτικών προσωπικών και τοπικιστικών μικροσυμφερόντων. Πολλοί ζωγράφοι (ξένοι και Έλληνες), υπό την επήρεια του εθνικού ρομαντισμού, εξύψωσαν τον αγώνα των Μεσολογγιτών στη σφαίρα του υπέρτατου ηρωισμού. O θάνατός τους ήταν ωραίος (εάν και αρκετοί από τους πολιορκημένους κατόρθωσαν τελικά να διασωθούν), γιατί ήταν για την τιμή και την πατρίδα, ένας θάνατος για την ελευθερία στην άλλη ζωή...

    Πόσο ηρωικός, όμως, μπορεί, να είναι κάποιος, όταν η φύση που τον περιβάλλει, αλλά και ο ίδιος του ο εαυτός "ψυχή τε και σώματι" ως αναπόσπατο κομμάτι της φύσης, τον καλεί να γευτεί την ομορφιά της ζωής, δηλαδή τον έρωτα; 

Ν. Γύζης, Εαρινή συμφωνία. 1886. Εθνική Πινακοθήκη.

   Η Άνοιξη είχε συμφωνήσει με τη φύση να θέσει τους Μεσολογγίτες στην υπέρτατη δοκιμασία, στον πειρασμό του έρωτα, στον πειρασμό της ίδιας της ζωής, να τους αποπροσανατολίσει από το στόχο, να τους κάνει να "ξαστοχήσουν"...Μόνο ένας αληθινά ρομαντικός θα μπορούσε να ανάγει ένα ηρωικό θέμα, όπως η πολιορκία του Μεσολογγίου και η έξοδος των Μεσολογγιτών, πέρα και πάνω από την επαναστατική πολεμική του διάσταση. Και αυτός ήταν φυσικά ο ποιητής Διονύσιος Σολωμός. Η σύλληψη της κύριας ιδέας του ποιητικού του έργου "Eλεύθεροι Πολιορκημένοι" είναι πραγματικά υψηλή και μεγαλειώδης. Ο Σολωμός, εμπνεόμενος από ένα ιστορικό γεγονός, δημιουργεί τρία ατελή και ρευστά σχεδιάσματα με θέμα τον αγώνα του ανθρώπου για την ηθική, την εσωτερική του ελευθερία, τον αγώνα απέναντι στις δοκιμασίες ή μάλλον στην έσχατη, την υπέρτατη δοκιμασία που μπορεί να αντιμετωπίσει ο άνθρωπος, τη φύση, δηλαδή τον ίδιο του τον εαυτό...και είναι "ατελές" το ποιητικό έργο, γιατί ο αγώνας αυτός δεν έχει τελικά τέλος.

Ανωνύμου, Προσωπογραφία του Δ. Σολωμού. Μία από τις σπάνιες προσωπογραφίες του Σολωμού. Φιλοτεχνήθηκε μετά το θάνατό του. Μπενάκειο Μουσείο. 

Ιδού, λοιπόν, οι στίχοι από το Σχεδίασμα Β των "Ελεύθερων Πολιορκημένων" με θέμα το ερωτικό ξεφάντωμα ενός μήνα, του Απρίλη, με τον Έρωτα, ως την εικόνα της υπέρτατης δοκιμασίας που πρέπει να αντιμετωπίσουν οι αγωνιστές Μεσολογγίτες τη στιγμή της εξόδου. Ο Σολωμός έγραψε το Β Σχεδίασμα των "Ελεύθερων Πολιορκημένων" στην Κέρκυρα στα χρόνια μεταξύ 1833 - 1844. 

Από το Σχεδίασμα Β

2. 
      Tο Mεσολόγγι έπεσε την άνοιξη· ο ποιητής παρασταίνει την Φύση, εις τη στιγμή που είναι ωραιότερη, ως μία δύναμη, η οποία, με όλα τ’ άλλα και υλικά και ηθικά ενάντια, προσπαθεί να δειλιάση τους πολιορκημένους· ιδού οι Στοχασμοί του ποιητή:

           H ζωή που ανασταίνεται με όλες της τες χαρές, αναβρύζοντας ολούθε, νέα, λαχταριστή, περιχυνόμενη εις όλα τα όντα· η ζωή ακέραιη, απ’ όλα της φύσης τα μέρη, θέλει να καταβάλη την ανθρώπινη ψυχή· θάλασσα, γη, ουρανός, συγχωνευμένα, επιφάνεια και βάθος συγχωνευμένα, τα οποία πάλι πολιορκούν την ανθρώπινη φύση στην επιφάνεια και εις το βάθος της.
           H ωραιότης της φύσης, που τους περιτριγυρίζει, αυξαίνει εις τους εχθρούς την ανυπομονησία να πάρουν τη χαριτωμένη γη, και εις τους πολιορκημένους τον πόνο ότι θα τη χάσουν. 

O Aπρίλης με τον Έρωτα χορεύουν και γελούνε, 
Kι’ όσ’ άνθια βγαίνουν και καρποί τόσ’ άρματα σε κλειούνε.

Λευκό βουνάκι πρόβατα κινούμενο βελάζει,
Kαι μες στη θάλασσα βαθιά ξαναπετιέται πάλι,
Kι’ ολόλευκο εσύσμιξε με τ’ ουρανού τα κάλλη.
Kαι μες στης λίμνης τα νερά, όπ’ έφθασε μ’ ασπούδα,
Έπαιξε με τον ίσκιο της γαλάζια πεταλούδα,
Που ευώδιασε τον ύπνο της μέσα στον άγριο κρίνο·
Tο σκουληκάκι βρίσκεται σ’ ώρα γλυκιά κι’ εκείνο.
Mάγεμα η φύσις κι’ όνειρο στην ομορφιά και χάρη,
H μαύρη πέτρα ολόχρυση και το ξερό χορτάρι·
Mε χίλιες βρύσες χύνεται, με χίλιες γλώσσες κραίνει·
Όποιος πεθάνη σήμερα χίλιες φορές πεθαίνει.

Tρέμ’ η ψυχή και ξαστοχά γλυκά τον εαυτό της. 

    Στο Σχεδίασμα Γ συναντάμε ξανά το ίδιο θέμα, αυτή τη φορά με τίτλο Ο πειρασμός.

Από το Σχεδίασμα Γ

6. 
O Πειρασμός

Έστησ’ ο Έρωτας χορό με τον ξανθόν Aπρίλη,
Kι’ η φύσις ηύρε την καλή και τη γλυκιά της ώρα,
Kαι μες στη σκιά που φούντωσε και κλει δροσιές και μόσχους
Aνάκουστος κιλαϊδισμός και λιποθυμισμένος.
Nερά καθάρια και γλυκά, νερά χαριτωμένα,
Xύνονται μες στην άβυσσο τη μοσχοβολισμένη,
Kαι παίρνουνε το μόσχο της, κι’ αφήνουν τη δροσιά τους,
Kι’ ούλα στον ήλιο δείχνοντας τα πλούτια της πηγής τους,
Tρέχουν εδώ, τρέχουν εκεί, και κάνουν σαν αηδόνια.
Έξ’ αναβρύζει κι’ η ζωή, σ’ γη, σ’ ουρανό, σε κύμα.
Aλλά στης λίμνης το νερό, π’ ακίνητό ’ναι κι άσπρο,
Aκίνητ’ όπου κι’ αν ιδής, και κάτασπρ’ ώς τον πάτο,
Mε μικρόν ίσκιον άγνωρον έπαιξ’ η πεταλούδα,
Που ’χ’ ευωδίσει τς ύπνους της μέσα στον άγριο κρίνο.
Aλαφροΐσκιωτε καλέ, για πες απόψε τί ’δες·
Nύχτα γιομάτη θαύματα, νύχτα σπαρμένη μάγια!
Xωρίς ποσώς γης, ουρανός και θάλασσα να πνένε,
Oυδ’ όσο κάν’ η μέλισσα κοντά στο λουλουδάκι,
Γύρου σε κάτι ατάραχο π’ ασπρίζει μες στη λίμνη,
Mονάχο ανακατώθηκε το στρογγυλό φεγγάρι,
Kι’ όμορφη βγαίνει κορασιά ντυμένη με το φως του. 

Johann L. Rugendas, Σκηνή από την πολιορκία του Μεσολογγίου. 1825. Μπενάκειο Μουσείο.

Οι ζωγράφοι που απεικόνισαν σκηνές από την πολιορκία και την έξοδο του Μεσολογγίου δε σκέφτηκαν να ζωγραφίσουν φεγγαρόφωτες βραδιές και αναδυόμενες γυναικείες μορφές μέσα από το φως του φεγγαριού. Αυτές τις εικόνες τις είχε ονειρευτεί μόνο ένας αλαφροΐσκιωτος, ο Διονύσιος Σολωμός.

 E. D. Lancac, Σκηνή από την έξοδο. 1828. Δημοτική Πινακοθήκη του Μεσολογγίου.

J. M. Mercier, Μεσολογγίτες πρόσφυγες. 1830. Μπενάκειο Μουσείο.

Eugène Delacroix, Η Ελλάδα πάνω από τα ερείπια του Μεσολογγίου. 1826.  Musée des Beaux-Arts de Bordeaux.

http://www.musba-bordeaux.fr/en/catalogue-online-fr/null
http://www.benaki.gr/index.asp?id=1010105&lang=gr
http://www.nationalgallery.gr/site/content.php?sel=247&artwork_id=61224
http://www.nationalgallery.gr/site/content.php?sel=247&artwork_id=61210
http://www.snhell.gr/anthology/writer.asp?id=47

Τα Άγια πάθη του Χριστού στη ζωγραφική: B. Βαν Γκογκ, Πιετά σύμφωνα με τον Ντελακρουά

Πιετά ή ο θρήνος της Παναγίας από τον Β. Βαν Γκογκ σύμφωνα με τον Ντελακρουά

...Είναι πράγματι ένα σπάνιο θέμα, θα έλεγα αποτελεί εξαίρεση για το έργο του Βαν Γκογκ.

Σας παρουσιάζω έναν "αλλόκοτο" έργο σε δύο παραλλαγές. Το φαντάζεσθε να κοσμεί κάποια εκκλησία; Είναι η Πιετά, ο Θρήνος της Παναγίας πάνω στο σώμα του Χριστού, δια χειρός του μεγάλου Ολλανδού ζωγράφου. Μόνη της, ντυμένη στα μπλε, η Παναγία κρατά στην αγκαλιά της το σώμα του Χριστού. Το φόντο είναι ο γνωστός ουρανός του Βαν Γκογκ... Ο νυχτερινός ουρανός μετά από θύελλα. Το σύμπλεγμα των δύο μορφών βρίσκεται στα αριστερά, έξω από ένα σπήλαιο. Η Παναγία έχει απλωμένα τα δυο της χέρια, που δεν αγγίζουν το σώμα του Χριστού, αλλά τείνονται προς τους θεατές...
   O Βαν Γκογκ ζωγράφισε το έργο σε δύο παραλλαγές, όταν βρισκόταν στο νοσοκομείο του St. Remy. Το έργο είναι απόδοση του ομώνυμου πίνακα του Γάλλου ρομαντικού ζωγράφου Ντελακρουά. Ο Βαν Γκογκ ζωγράφισε τη δική του Πιετά από μία λιθογραφία του χαράκτη Lebouef Nanteuil που απεικόνιζε την Πιετά του Ντελακρουά. Φαίνεται ότι ο Ολλανδός ζωγράφος γνώριζε και θαύμαζε το έργο του Γάλλου ρομαντικού, γιατί αναφέρει πολλές φορές τον Ντελακρουά στις επιστολές του. Παρά το ότι ο Βαν Γκογκ διατήρησε τη βασική σύνθεση του πίνακα του Ντελακρουά, το έργο του δεν μπορεί να θεωρηθεί με κανέναν τρόπο ότι είναι απλή αντιγραφή. Ζωγράφισε τη δεύτερη παραλλαγή, όταν νόμισε ότι η πρώτη καταστράφηκε, γιατί κατά λάθος έπεσαν πάνω της χρώματα και λάδια...Ωστόσο, διασώθηκαν και οι δύο παραλλαγές. Η πρώτη βρίσκεται στο Βατικανό και η δεύτερη στο Μουσείο Βαν Γκογκ στο Άμστερνταμ.
   Κάποιοι υποστηρίζουν ότι ο Βαν Γκογκ ταυτίζεται με τη μορφή του Χριστού, τα χαρακτηριστικά της οποίας μοιάζουν πολύ με τις αυτοπροσωπογραφίες του ζωγράφου.

Β. Βαν Γκογκ, Πιετά (κατά τον Ντελακρουά). Η πρώτη εκδοχή. 1889. Μουσεία του Βατικανό-Ρώμη (Vatican Collection of Modern Religious Art-Rome).

V. Van Gogh,  Πιετά (σύμφωνα με τον Ντελακρουά), 1889. Μουσείο Βαν Γκογκ-Άμστερνταμ (Van Gogh Museum, Amsterdam)

Αυτός είναι ο υπέροχος πίνακας του Ντελακρουά που ενέπνευσε το Βαν Γκογκ στο τέλος της ζωής του. Υπέροχος για τη εκφραστική ένταση της μορφής της Παναγίας και της απόλυτης εγκατάλειψης που χαρακτηρίζει τη μορφή του Χριστού. 

Ευγ. Ντελακρουά, Πιετά. 1850. Βρίσκεται στην Εθνική Πινακοθήκη του Όσλο-Νορβηγία.


http://www.vangoghmuseum.nl/vgm/index.jsp?page=3051&lang=en
http://en.wikipedia.org/wiki/File:Vincent_van_Gogh_-_Pietà_(after_Delacroix).jpg
http://en.wikipedia.org/wiki/Copies_by_Vincent_van_Gogh
ttp://www.wga.hu/frames-e.html?/html/d/delacroi/index.html

Η ελληνική επανάσταση του 1821 στη ζωγραφική: οι πίνακες του Ευγένιου Ντελακρουά

Ζωγραφίζοντας την ελληνική επανάσταση: οι πίνακες του Ευγένιου Ντελακρουά

  Ο Ευγένιος Ντελακρουά (1798-1863) είναι ένας από τους πιο γνωστούς Γάλλους ζωγράφους του ρομαντισμού. Με τα έργα του άνοιξε το δρόμο της μετάβασης από το ρομαντισμό στο συμβολισμό και τον ιμπρεσιονισμό. Ως γνήσιος ρομαντικός καλλιτέχνης εμπνεύστηκε από ηρωικά ιστορικά γεγονότα, όπως η Γαλλική και η Ελληνική Επανάσταση, αλλά και από τα ταξίδια του στην "εξωτική" Ανατολή (Μαρόκο).
    Ο ίδιος επηρεάστηκε από το κίνημα του Ευρωπαϊκού Φιλελληνισμού και κυρίως από το έργο του Άγγλου Φιλέλληνα ποιητή Λόρδου Μπάυρον. Ο Ντελακρουά εμπνεύστηκε τέσσερις πίνακες από τον ελληνικό επαναστατικό αγώνα. Ο πρώτος και πιο διάσημος πίνακάς του με θέμα από την ελληνική επανάσταση είναι το γνωστό έργο του με τον τίτλο Σκηνή από τις σφαγές στη Χίο. Στο έργο απεικονίζεται με δραματικότητα, πάθος και ένταση μία σκηνή εξόντωσης του άμαχου πληθυσμού του νησιού από τους Τούρκους, που πράγματι συνέβη το 1822. Το έργο εκτέθηκε το 1824 στο Σαλόνι Έκθεσης στο Παρίσι και προκάλεσε μεγάλη εντύπωση και πολλές συζητήσεις στους καλλιτεχνικούς κύκλους της γαλλικής πρωτεύουσας. Αρκετοί ήταν αυτοί που σχολίασαν αρνητικά την επιλογή ενός αντιηρωικού θέματος-της καταστροφής και μάλιστα της σφαγής άμαχου πληθυσμού-από τον Ντελακρουά. Η αντίδραση αυτή δικαιολογείται απόλυτα, αφού είναι γνωστό ότι οι ρομαντικοί καλλιτέχνες απεικόνιζαν κυρίως ηρωικές σκηνές με υψωμένα ξίφη γενναίων πολεμιστών και όχι πολεμικές σκηνές με το θάνατο απλών ανθρώπων...Ωστόσο, ο πίνακας αγοράστηκε από τη γαλλική κυβέρνηση και φαίνεται ότι ενίσχυσε το ήδη ισχυρό κίνημα του γαλλικού φιλελληνισμού. 

Ευγ. Ντελακρουά, Σκηνή από τις σφαγές στη Χίο. 1824. Λούβρο-Παρίσι.

Στον πίνακα, που έχει ύψος τέσσερα μέτρα, δεν υπάρχει ούτε μία "ηρωική" μορφή και φυσικά ούτε ίχνος φωτός και ελπίδας...

    Το δεύτερο έργο, που ο Γάλλος καλλιτέχνης ζωγράφισε για να εκφράσει την υποστήριξή του στον ελληνικό επαναστατικό αγώνα, είναι ο πίνακας με τον τίτλο Η Ελλάδα στα ερείπια του Μεσολογγίου. Ο Ντελακρουά γνώριζε το Μεσολόγγι και από το θάνατο του Λόρδου Μπάιρον (ο Άγγλος ποιητής είχε πεθάνει στο Μεσολόγγι από πυρετό το 1824). Στον πίνακα κυριαρχεί μία αλληγορική γυναικεία μορφή με ανοιχτά τα χέρια, ντυμένη με παραδοσιακή ελληνική ενδυμασία, η οποία βέβαια συμβολίζει την Ελλάδα. Πηγή έμπνευσης του Ντελακρουά είναι η δεύτερη πολιορκία του Μεσολογγίου και η ηρωική έξοδος των "Ελεύθερων Πολιορκημένων" στις 9-10 Απριλίου του 1826. 

Ευγ. Ντελακρουά, Η Ελλάδα στα ερείπια του Μεσολογγίου. 1826. Πινακοθήκη του Μουσείου Καλών Τεχνών στο Μπορντώ (Musée des Beaux-Arts de Bordeaux)

  Το έργο Η Ελλάδα στα ερείπια του Μεσολογγίου μπορεί να θεωρηθεί ως απεικόνιση της ιδέας της ελευθερίας και του ηρωικού έως το θάνατο αγώνα των σκλαβωμένων εναντίον του τυραννικού ζυγού. Ο πίνακας εκτέθηκε μαζί με άλλα φιλελληνικά έργα Γάλλων ζωγράφων στην Εθνική Πινακοθήκη, κατά τη διάρκεια της έκθεσης με τον τίτλο «Η Ελληνική Επανάσταση, ο Ντελακρουά και οι Γάλλοι ζωγράφοι» που διοργάνωσε το 1997 η Εθνική Πινακοθήκη σε συνεργασία με την Ένωση Γαλλικών Μουσείων.

    Ο Ντελακρουά ζωγράφισε δύο ακόμα έργα εμπνευσμένα από την ελληνική επανάσταση. Στους δύο αυτούς πίνακες το θέμα είναι ηρωικό, αφού απεικονίζουν πολεμικές σκηνές ανδρείων πολεμιστών.

Ευγ. Ντελακρουά, Ο γκιαούρης πολεμά τον Πασά. 1827.

Ευγ. Ντελακρουά, Επεισόδιο από τον ελληνικό αγώνα ή ο Έλληνας πολεμιστής. 1856. Εθνική Πινακοθήκη Αθήνα.

Βλ. το video με σχολιασμό των έργων του Ντελακρουά

http://cartelen.louvre.fr/cartelen/visite?srv=car_not_frame&idNotice=22745&langue=en

http://www.nationalgallery.gr/site/content.php?sel=247&artwork_id=74394

http://www.nationalgallery.gr/site/content.php?artid=255