Πιερρότος και Κολομπίνα στο ποίημα του Γιάννη Σκαρίμπα, Χαλκίδα

Γιάννης Σκαρίμπας, Χαλκίδα και πίνακες με Πιερρότους και Κολομπίνες

    Τελευταία Κυριακή της Αποκριάς...Για αυτό, μία ανάρτηση με αποκριάτικο άρωμα. 

Πίνακες ζωγραφικής με δύο φιγούρες του ιταλικού λαϊκού θεάτρου του Δρόμου, της γνωστής  Ιταλικής Κομέντια Ντελ Άρτε, τον Πιερρότο και την Κολομπίνα. Τα κοστούμια του Πιερρότου και της Κολομπίνα ήταν από τις πιο δημοφιλείς στολές μεταμφίεσης της Αποκριάς. 

Πάμπλο Πικάσσο, Πιερρότος και Κολομπίνα. 1900. Ιδιωτική Συλλογή. Ο θλιμμένος Πιερρότος ερωτεύτηκε την Κολομπίνα, η οποία όμως θα τον εγκαταλείψει για τον Αρλεκίνο.

Ο χαρακτήρας του Πιερρότου ενέπνευσε πολλούς ζωγράφους και ποιητές. Ο ιδιότυπος ποιητής Γιάννης Σκαρίμπας αναφέρεται στον Πιερρότο και την Κολομπίνα στο ποίημά του Χαλκίδα από τη συλλογή Ουλαλούμ. ταυτίζεται στο ποίημά του "Χαλκίδα" με τον λυπημένο Πιερρότο που θρηνεί τη χαμένη του αγάπη, την Κολομπίνα.    

Zinaida Serabryakova, Αυτοπροσωπογραφία ως Πιερρότος. 1911.

Γιάννης Σκαρίμπας, Χαλκίδα

Νάν' σπασμένοι οι δρόμοι, νά φυσάει ο νότος
κι εγώ καταμονάχος καί νά λέω: τί πόλη!
νά μήν ξέρω άν είμαι –μέσα στήν ασβόλη–
ένας λυπημένος πιερότος!

Φύσαε –είπα– ο νότος κι έλεγα: Η Χαλκίδα,
ώ Χαλκίδα –πόλη (έλεγα) καί φέτος
ήμουν –στ' όνειρό μου είδα– Περικλέτος,
πάλι Περικλέτος ήμουν –είδα…

Edoardo Tofano (1838-1920), Κολομπίνα.

Έτσι έλεγα! Ήσαν μάταιοι μου οι κόποι
πάν' σέ ξύλο κούφιο, πρόστυχο, ανάρια,
Ως θερία, ως δέντρα –αναγλυμένοι– ως ψάρια
τά όνειρά μου (μούμιες) κι οι ανθρώποι.

Τώρα; Πόλη, τρέμω τά γητέματά σου
κι είμαι ακόμα ωραίος σάν τό Μάη μήνα,
κρίμα, λέω, θλιμμένη νάσαι κολομπίνα
καί νά κλαίω εγώ στά γόνατά σου.

. . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . .

Έτσι νάν' σπασμένοι, νά φυσά απ' τό νότο

καί μέ πίλο κλόουν νά γελάς, Χαλκίδα:

Άχ, νεκρόν στό χώμα –νά φωνάζεις– είδα

έναν μου ακόμη πιερότο! . . .

Από τη συλλογή "Ουλαλούμ"

Πάμπλο Πικάσσο, Πιερρότος. 1918. Μουσείο Μοντέρνας Τέχνης. Νέα Υόρκη (MOMA)

Ουμβέρτος Αργυρός (1884-1963), Κολομπίνα.

https://www.mikrosapoplous.gr/extracts/skaribas-p.htm
https://el.wikipedia.org/wiki/%CE%93%CE%B9%CE%AC%CE%BD%CE%BD%CE%B7%CF%82_%CE%A3%CE%BA%CE%B1%CF%81%CE%AF%CE%BC%CF%80%CE%B1%CF%82
Διαβάστε και άλλα ποιήματα του Γιάννη Σκαρίμπα με αναφορές στην Αποκριά στο  https://annagelopoulou.blogspot.com/2016/03/konstantin-somov.html

https://www.wikiart.org/en/pablo-picasso/pierrot-and-colombina-1900

https://www.moma.org/collection/works/78427

https://commons.wikimedia.org/wiki/File:Zinaida_Serebryakova_-_self-portrait_as_Piero_(1911).jpg
http://www.artnet.com/artists/edoardo-tofano/colombina-9KrRSy2gqp_7m0jfd58VUw2
https://www.wikiart.org/en/konstantin-somov/columbine-s-little-tongue-1915

Ταξιδεύοντας με πλοίο. Tο ποίημα "Το πλοίο" του Γιάννη Σκαρίμπα

Γιάννης Σκαρίμπας, Το πλοίο

(ο τιτανικός)

...Ξαναδιαβάζω ποιήματα του Γιάννη Σκαρίμπα. Ιδιότυπος ποιητικός λόγος, καυστικός, βαθύτατα ειρωνικός, παιγνιώδης, ανατρεπτικός! Κάθε φορά που διαβάζω τα ποιήματά του, νιώθω ότι ανακαλύπτω κάτι νέο... Στο ποίημα του Το πλοίο (ο τιτανικός), μία "ωχρή", "μελαγχολική", "μοιραία" Κυρία ταξιδεύει μ' ένα βιβλίο... μία σεληνόφωτη βραδιά, η Κυρία περιφέρεται βαριεστημένα μ' ένα βιβλίο στο πλοίο, κινείται στους διαδρόμους, στο κατάστρωμα, στις σάλες του χορού... Περιφέρεται σ' ένα πλοίο που πλέει (ή δεν πλέει;), αναρωτιέται το ποιητικό υποκείμενο ή είναι η ίδια που αναρωτιέται; 

  Ένα πλοίο "προς τις γραμμές του Νότιου απείρου", ένα πλοίο που λικνίζεται με "ονείρου φώτα χρυσά"...ζευγάρια στροβιλίζονται στους ήχους του βαλς, γυναίκες με έξωμες τουαλέττες...και μία Κυρία μ' ένα βιβλίο σαν οπτασία... Εικόνες ονειρικές, σχεδόν υποβλητικές, που γοητεύουν...το ποιητικό υποκείμενο υπαινίσσεται ερωτισμό, όμως γρήγορα διαλύει την ονειρική ατμόσφαιρα με λέξεις και φράσεις αντιποιητικές... και στην τελευταία στροφή ο διάλογος της Κυρίας με τον πλοίαρχο ανατρέπει κάθε ερωτική προσμονή και προσδοκία...

Èmile Vernon (1872-1919), Στο κατάστρωμα του πλοίου. Ιδιωτική Συλλογή.

ΕΚΕΙ, προς τις γραμμές του Νότιου απείρου

Περήφανο ως λικνίζοντας το πλοίο

Με δύο γλαρά φουγάρα και ονείρου

Φώτα χρυσά – η Κυρία μ’ ένα βιβλίο,

Στο χέρι εμελαγχολεί… τι θεία ώρα

Στα βαλς που η σάλα αντηχεί κι είχεν έβγει

Μισή φωτιά η σελήνη!… και τι φιόρα

Οι έξωμες μηλαίδες και τα ζεύγη.

Που ωραία στροβιλίζονταν. Η μπάντα

Που ανύποπτους σε μέθη αιθέρια εώρει!

Και η Κυρία –ωωω! … που εκράτει πάντα

Εκείνο το βιβλίο… το βαπόρι

James Tissot, Ο χορός στο καράβι. 1874. Πινακοθήκη Tate Britain.

Στο πέλαο που αγάλι έκανε κ ρ ά τα ε ι…

Ω η Κυρία, η Κυρία αυτή η μοιραία

Με πάντα το βιβλίο - ΄τώρα – ω νάτη-

Κρυφά το σκα απ’ την πόρτα κι ειν’ ωραία.

Μα ωχρή… Ενώ το πλοίο πλέει ( ή δεν πλέει;)

το πλοίαρχο κρατεί κι αχνή και κρύα:

«Γροίκησα σαν κάποιο τίναγμα…» του λέει.

- Μα βέβαια, βυθιζόμεθα Κύρια!…

http://www.poiein.gr/archives/243

http://www.artnet.com/artists/emile-vernon/on-shipboard-eFg1j7ZF0UVoq1lDyfvQzg2
http://www.tate.org.uk/art/artworks/tissot-the-ball-on-shipboard-n04892

Οι Απόκριες στην ποίηση και τη ζωγραφική.Ποιήματα του Γιάννη Σκαρίμπα και πίνακες του Konstantin Somov

Πιερρότοι, Αρλεκίνοι. Κολομπίνες. Μαρκησίες.

Πίνακες του Konstantin Somov και ποιήματα του Γιάννη Σκαρίμπα

  Τελευταία Κυριακή της Αποκριάς σήμερα. Φυσάει δυνατά στην πόλη που βρίσκομαι...Υποτίθεται ότι η ατμόσφαιρα πρέπει να είναι εορταστική, πανηγυρική... Μασκαρεμένοι καρναβαλιστές "ξεφαντώνουν" στους δρόμους ή δείχνουν να "ξεφαντώνουν". 

  Όλη τη μέρα αναζητώ "καρναβαλικές" εικόνες του Ρώσου ζωγράφου, σκιτσογράφου και εικονογράφου Konstantin Andreyevich Somov (1868-1939). Θεατρικές φιγούρες της Commedia dell' Arte, πιερρότοι, αρλεκίνοι -κυρίως αρλεκίνοι-κολομπίνες-κυριαρχούν σε μεγάλο αριθμό έργων του.

Σκέφτομαι ότι κάποτε οι στολές του πιερρότου, του αρλεκίνου και της κολομπίνας ήταν συνηθισμένες αποκριάτικες μεταμφιέσεις. Σπάνια πια συναντάμε μεταμφιεσμένους/ες σε πιερρότους και αρλεκίνους και ακόμα πιο σπάνια σε κολομπίνες.

   Ο Somov από τη δεκαετία του 1910 άρχισε να ζωγραφίζει πίνακες με σκηνές που κυρίως πρωταγωνιστούσε ο αρλεκίνος. Το έργο του είναι εμπνευσμένο από τους Γάλλους ροκοκό ζωγράφους του 18ου αιώνα, Watteau και Fragonard. Οι "νεοροκοκό" αρτ νουβό σκηνές, όμως, του Somov, δεν είναι μόνο χαριτωμένες και κομψές...Συχνά χαρακτηρίζονται από αλλόκοτη μυστηριώδη, σχεδόν γκροτέσκο ατμόσφαιρα. Ο Ρώσος καλλιτέχνης, ο οποίος καταγόταν από πλούσια οικογένεια φιλότεχνων  της Αγ. Πετρούπολης, ανήκε στον κύκλο του περιοδικού "Ο κόσμος της τέχνης" που  εκδιδόταν στη Μόσχα και εξέφραζε τις θέσεις της ρωσικής πρωτοπορίας στην τέχνη.

Konstantin Somov, Καρναβάλι. 1914.

   Η "ματιά" του Somov συχνά γίνεται καυστική, ειρωνική, σκοτεινή. Οι "καρναβαλικές"μορφές και σκηνές είναι εξωρεαλιστικές, απόκοσμες, συμβολικές...Γιατί σκηνές καρναβαλιού ζούμε καθημερινά και πίσω από μάσκες κρύβονται πολλοί...

Konstantin Somov, Αρλεκίνος και θάνατος. 1910. Ποιος κοροϊδεύει ποιον;

Konstantin Somov, Η κυρία και ο πιερρότος. 1910. Ιδιωτική Συλλογή. Πυροτεχνήματα φωτίζουν τον ουρανό.

Oι μυστηριώδεις "καρναβαλικές" εικόνες του Somov μου θύμισαν τον ιδιαίτερο ποιητικό λόγο του Γιάννη Σκαρίμπα. Στη Χαλκίδα φυσάει ο νότος, λέει το παρακάτω ποίημα, αλλά θα μπορούσε να μιλάει και για μία οποιαδήποτε άλλη πόλη που φυσάει ο βορράς...

Γιάννης Σκαρίμπας, Χαλκίδα

Νάν' σπασμένοι οι δρόμοι, νά φυσάει ο νότος κι εγώ καταμονάχος καί νά λέω: τί πόλη! νά μήν ξέρω άν είμαι –μέσα στήν ασβόλη– ένας λυπημένος πιερότος! Φύσαε –είπα– ο νότος κι έλεγα: Η Χαλκίδα, ώ Χαλκίδα –πόλη (έλεγα) καί φέτος ήμουν –στ' όνειρό μου είδα– Περικλέτος, πάλι Περικλέτος ήμουν –είδα… Έτσι έλεγα! Ήσαν μάταιοι μου οι κόποι πάν' σέ ξύλο κούφιο, πρόστυχο, ανάρια, Ως θερία, ως δέντρα –αναγλυμένοι– ως ψάρια τά όνειρά μου (μούμιες) κι οι ανθρώποι. Τώρα; Πόλη, τρέμω τά γητέματά σου κι είμαι ακόμα ωραίος σάν τό Μάη μήνα, κρίμα, λέω, θλιμμένη νάσαι κολομπίνα καί νά κλαίω εγώ στά γόνατά σου. . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . Έτσι νάν' σπασμένοι, νά φυσά απ' τό νότο καί μέ πίλο κλόουν νά γελάς, Χαλκίδα: Άχ, νεκρόν στό χώμα –νά φωνάζεις– είδα έναν μου ακόμη πιερότο! . . . από τη συλλογή ΟΥΛΑΛΟΥΜ 1936 Konstantin Somov, Η χαριτωμένη γλώσσα της κολομπίνας. 1915.

Konstantin Somov, Ιταλική Commedia. 1914.

Konstantin Somov, Ιταλική Commedia. 1914.

Ιδιαίτερα καυστική η "φωνή" του ποιητικού υποκειμένου του παρακάτω ποιήματος του Γιάννη Σκαρίμπα.  Οι "Εαυτούληδες" θα μπορούσαν να ήταν οι μασκαρεμένες μορφές του Somov. Γιάννης Σκαρίμπας, Εαυτούληδες

Ως ωραία ήταν μου απόψε η λύπη, ήρθαν όλα σιωπηλά χωρίς πάθη και με ήβραν —χωρίς κανέν' να μου λείπει— τα λάθη. Κι ως τα γνώρισα όλα-μου γύρω — μπραμ-πάφες όλα κράταγαν, τρουμπέτες και βιόλες —ΕΑΥΤΟΥΛΗΔΕΣ που με βλέπαν, oι γκάφες- μου όλες. A!... τι θίασος λίγον τι από αλήτες μουζικάντες μεθυσμένους και φάλτσους, έτσι ως έμοιαζαν — με πρισμένες τις μύτες— παλιάτσους. Και τι έμπνευση να μου δώσουν τη βέργα μπρος σε τρίποδα με κάντα μυστήρια, όπου γράφονταν τ' αποτυχημένα-μου έργα —εμβατήρια! Α... τι έμπνευση!... Μαιτρ του φάλτσου 'γώ πάντα, με τη βέργα-μου τώρα ψηλά —λέω— με τρόμους νά, με δαύτη-μου να παρελάσω τη μπάντα στούς δρόμους. Kι ως πισώκωλα θα παγαίνω πατώντας, μες σε κόρνα θα τα βροντούν και σαντούρια οι παλιάτσοί-μου — στον αέρα πηδώντας — τα θούρια...                                                                        από τη συλλογή Εαυτούληδες 1950

Konstantin Somov, Μασκαράτα. 1926.

Konstantin Somov, Η κυρία και ο αρλεκίνος. 1912. Πινακοθήκη Tretyakov. Μόσχα. Στο βάθος διακρίνουμε ένα ακόμα ζευγάρι. Ξεχωρίζει η λευκή στολή του πιερρότου.

Konstantin Somov, Αρλεκίνος Ερωτευμένος. 1912.

Τα περισσότερα έργα του Somov βρίσκονται σε ιδιωτικές συλλογές και σήμερα στις δημοπρασίες έργων τέχνης πωλούνται σε πολύ υψηλές τιμές. Μετά τη ρωσική επανάσταση ο Ρώσος ζωγράφος, όπως και άλλοι καλλιτέχνες, έφυγε για τη Δύση. Σταμάτησε στο Παρίσι, στη συνέχεια ταξίδεψε στις ΗΠΑ όπου δεν μπόρεσε να προσαρμοσθεί , και τελικά επέστρεψε στη Γαλλία και εγκαταστάθηκε οριστικά στη γαλλική πρωτεύουσα.

Konstantin Somov, Η κυρία και ο αρλεκίνος. 1926.

Konstantin Somov, Μαρκησία και αρλεκίνος. Εικόνα από το βιβλίο της Μαρκησίας. 1918.

Konstantin Somov, Μαρκησία και πιερρότος. Εικόνα από το βιβλίο της Μαρκησίας. 1918.

Γιάννης Σκαρίμπας, Στάδιον δόξης

Ως ανύποπτος καθόμαν, ήρθαν όλα μι' αντάρα
οι ήρωές-μου κι οι στίχοι-μου — φιόρα-μου όλα πλατύφυλλα —,
κάθε μια της ζωής-μου ήταν — κει — στραβομάρα,
κάθε γκάφα-μου ή τύφ-λα...

Κι ως αρπώντας με μ' έβγαλαν σηκωτόν απ' την πόλη
(με καμπούρες κι αλλήθωροι — με στραβή άλλα αρίδα).
όλα εκεί με τριγύρισαν και με δείξαν — χαχόλοι —
κει βαθιά, τη Χαλκίδα:
... Βλέπεις μαιτρ —μου φωνάξανε— τη Χαλκίδα την είδες
όπου συ μες στα φάλτσα-σου μόνον, ήξερες ν' άρχεις;
Νά τα έργα-σου, οι πόθοι-σου — όλοι εμείς — φασουλήδες,
νά και συ θιασάρχης!...
Τι ντεκόρ ανισόρροπο που με μύτη γελοία
μαιτρ μπεκρής το σκεδίαζε στό 'να πόδι να στέκει.
ήταν κει, λες και χτίστηκε με γλαρή κιμωλία,
όρθιο η πόλη λελέκι...
Κι ω Θεέ-μου, τι θίασος, τι λερή συνοδεία
εαυτούληδων (τούτοι-μου), να μοιράσουν σαν λύκοι
μεταξύ-τους — για ρόλους-των — κάθε μια-μου αηδία,
κάθε τι ρεζιλίκι..
Κι είμαι γω θιασάρχης-τους; Αλς κουρσούμ τώρα εξώλης
και προώλης-τους (τέλειος να μαθαίνω τους ρούμπες),
νά μ' αυτούς τους παλιάτσους-μου θα κινήσω στις πόλεις
με κραυγές και με τούμπες!...

Κι ως στα πάλκα η φάτσα-μου γελαστή θα προβαίνει
(αχ, κι η πρόγκα — τι δόξα-μου!.,. — σ' ουρανούς θα με σύρει)
η Χαλκίδα εκεί πισω-μου θα φαντάζει χτισμένη
σαν από —τεμπεσίρι...

συλλογή Εαυτούληδες 1950

Konstantin Somov, Η κουρτίνα του ανοιχτού θεάτρου της Μόσχας. 1913. Διακρίνεται η μορφή του Αρλεκίνου.

Konstantin Somov, Η κουρτίνα του ανοιχτού θεάτρου της Μόσχας. 1913.

Konstantin Somov, Ζευγάρι με μάσκες στο καρναβάλι. 1930.

Γιάννης Σκαρίμπας, Το βαλς χωρίς ντάμα

ΩΡΑΙΑ διασκεδάσαμε, κυρία, στο σπίτι

(συνέχεια στης νύχτας τα’ αμίλητα μάκρη)

με τουτ’ τη λίγον τι βαμμένη μου μύτη

στην άκρη

Εγώ, μπρος στο φίνο σου χαμογέλιο

Κι εσύ μπρος σ’ αυτό το άναυδο φρύδι,

Περίεργο επαίξαμε – οι δυο μας- και τέλειο

Παιγνίδι.

Στα μούτρα μου απόμεινε ύστερα χρώμα

Βαθύ ροζ απ’ τα χείλη σου, Μα εμένα, Κυρία

Σε κυττάνε ακίνητο το μπλάβο μου όμμα

Και κρύα..

Ω νάχα κι εγώ μεσ’ στο στήθος καρδίτσα

(και όχι, για να κρούω τις φούχτες, μια σούστα)

αχ πως θα στην έπιανα καρφίτσα- καρφίτσα

τη φούστα.

Και πως, τα μαλλάκια σου μπούκλα τη μπούκλα

Ωραία θα στάφιαχνα –με κόπτσες και τέλια-

Σε στυλ Πομπαδούρ να σ’ είχα μια κούκλα

Μου τέλεια.

Μα εγώ στης πνοής σου για να φτάσω το μύρο,

Των ποδιών μου πατώ – στο κενό – στις μυτίτσες

Και αχ στην κλωστή μου πόσες φέρνω τριγύρω

Βολτίτσες.

Θεέ μου, θα κλάψω! Στροφές χωρίς ντάμες

- με τέζα τα χέρια μου- με σφάζει μια ζήλεια

στον αέρα να φέρνω, και νάχω παλάμες

δυο ζύλια..

Konstantin Somov, Ερωτική καταδίωξη. 1935.

 α) Για τα ποιήματα του Σκαρίμπα, βλ. εδώ

β) Για τα ποιήματα του Σκαρίμπα, βλ. εδώ
γ) Για τα ποιήματα του Σκαρίμπα, βλ. εδώ

http://www.chronosmag.eu/index.php/s-fls-clownerie-spl.html

Για τους πίνακες του Somov, βλ.

http://www.tretyakovgallery.ru/en/collection/_show/author/_id/117

 http://www.christies.com/lotfinder/paintings/konstantin-andreevich-somov-the-romantic-pursuit-5002540-details.aspx

http://www.the-athenaeum.org/art/list.php?m=a&s=tu&aid=4470

http://en.gallerix.ru/album/Somov

http://petroart.ru/en/art/s/somov/art1.php

http://www.artnet.com/artists/konstantin-andreevich-somov/past-auction-results

Γιάννης Σκαρίμπας, Φαντασία

Γιάννης Σκαρίμπας, Φαντασία

Νά' ναι σα να μας σπρώχνει ένας αέρας μαζί

προς ένα δρόμο φιδωτό που σβεί στα χάη,

και σένα του καπέλου σου βαμμένη φανταιζί

κάποια κορδέλα του, τρελά να χαιρετάη.

Και νά' ναι σαν κάτι να μου λες, κάτι ωραίο κοντά,

για άστρα τη ζώνη που πηδάν των νύχτιων φόντων,

κι αυτός ο άνεμος τρελά τρελά να μας σκουντά

όλο προς τη γραμμή των οριζόντων.

Κι όλο να λες, να λες, στα θάμβη της νυκτός

για ένα-με γιάλινα πανιά-πλοίο που πάει

όλο βαθιά, όλο βαθιά, όσο που πέφτει εκτός:

όξ' απ' τον κύκλο των νερών-στα χάη.

Κι όλο να πνέη, να μας ωθή αυτός ο αέρας μαζί

πέρ' από τόπους και καιρούς έως ότου-φως μου-

-καθώς τρελά θα χαιρετάη κείν' η κορδέλα η φανταιζί-

βγούμε απ' την τρικυμία αυτού του κόσμου...

Marc Chagall, Πάνω από την πόλη. 1918. Πινακοθήκη Tretyakov. Μόσχα.

http://www.wikiart.org/en/marc-chagall/over-the-town-1918