Ζακ Πρεβέρ. Ένα ποίημα εναντίον του πολέμου

Ζακ Πρεβέρ, Οικογενειακό

   Συνεχίζω μ' ένα ακόμα αντιπολεμικό ποίημα. Δημιουργός του είναι ο γνωστός Γάλλος ποιητής Ζακ Πρεβέρ (1900-1977. Το ποίημα συμπεριλαμβάνεται στην ποιητική συλλογή "Ομιλίες" ("Paroles") που εκδόθηκε το 1945.

Η ποιητική συλλογή "Paroles" του Ζακ Πρεβέρ. Έτος πρώτης έκδοσης: 1945.

ΟΙΚΟΓΕΝΕΙΑΚΟ

Η μητέρα πλέκει
Ο γιος πολεμά
Το βρίσκει πολύ φυσικό η μητέρα
Και ο πατέρας τι κάνει ο πατέρας;
Κάνει επιχειρήσεις
Η γυναίκα του πλέκει
Ο γιος του πολεμά
Αυτός επιχειρήσεις
Το βρίσκει πολύ φυσικό ο πατέρας
Και ο γιος και ο γιος
Τι βρίσκει ο γιος;
Δε βρίσκει τίποτα απολύτως τίποτα ο γιος
Ο γιος η μητέρα του πλέκει ο πατέρας του επιχειρήσεις αυτός πόλεμο
Όταν θα έχει τελειώσει ο πόλεμος
Θα κάνει επιχειρήσεις με τον πατέρα του
Ο πόλεμος συνεχίζεται η μητέρα συνεχίζει πλέκει
Ο πατέρας συνεχίζει κάνει επιχειρήσεις
Ο γιος σκοτώθηκε δε συνεχίζει πια
Ο πατέρας και η μητέρα πηγαίνουν στο νεκροταφείο
Το βρίσκουν πολύ φυσικό ο πατέρας και η μητέρα
Η ζωή συνεχίζεται η ζωή με το πλεκτό τον πόλεμο τις επιχειρήσεις
Οι επιχειρήσεις ο πόλεμος το πλεκτό ο πόλεμος
Οι επιχειρήσεις οι επιχειρήσεις και οι επιχειρήσεις
Η ζωή με το νεκροταφείο.

Σε μετάφραση Δέσποινας Καποδίστρια

Grace Cossington Smith, Γυναίκα που πλέκει κάλτσες. 1915.

http://kapodistria.blogspot.gr/2007/06/blog-post.html

https://juliaritson.com/2011/06/24/grace-cossington-smiths-the-sock-knitter/

Το τραγούδι του Μάη. Πίνακες ζωγραφικής με κερασιές και κεράσια και ένα ποίημα του Ζακ Πρεβέρ για τη ζωή, τον έρωτα και τα κεράσια

Ζακ Πρεβέρ, Το τραγούδι του Μάη. Ανθισμένες κερασιές  και κεράσια

Ο Μάιος πορεύεται προς το τέλος. Ο Ιούνιος έρχεται! Τέλη Μαΐου-αρχές Ιουνίου ωριμάζουν τα κεράσια... 

Èmile Vernon, Ανθισμένη κερασιά. 1916. Ιδιωτική Συλλογή.

Èmile Vernon, Κοπέλα κάτω από την κερασιά. 1899. Ιδιωτική Συλλογή.

Èmile Vernon, Κορίτσι με κεράσια. Ιδιωτική Συλλογή.

Èmile Vernon, Κορίτσι με καπέλο με κεράσια. Ιδιωτική Συλλογή.

...Και αφού ο Μάιος τελειώνει με κεράσια...ας θυμηθούμε το "Τραγούδι του Μάη" του Ζακ Πρεβέρ.

Ζακ Πρεβέρ, Το τραγούδι του Μάη

Ο γάιδαρος ο βασιλιάς κι εγώ

Αύριο θάχουμε πεθάνει

Ο γάιδαρος από την πείνα

Από την πλήξη ο βασιλιάς

Κι εγώ απ’ αγάπη.

Ένα δάχτυλο από κιμωλία

Πάνω στις γκρίζες μέρες

Τα ονόματά μας θα χαράξει

Κι ο άνεμος στις λεύκες

Θα ψιθυρίσει τ’ όνομά μας

Γάιδαρος Άνθρωπος και Βασιλιάς.

Μαύρο κουρέλι του Ήλιου

Τα ονόματά μας έχουν ήδη σβήσει

Σαν λιβαδιών νερό δροσάτο

Σαν άμμος της κλεψύδρας

Σαν ρόδο κόκκινης τριανταφυλλιάς

Σαν μονοπάτι μαθητών για το σχολείο.

Ο γάιδαρος ο βασιλιάς κι εγώ

Αύριο θάχουμε πεθάνει

Ο γάιδαρος από την πείνα

Από την πλήξη ο βασιλιάς

Κι εγώ απ’ αγάπη

Μήνα Μάη.

Κεράσι είν’ η ζωή

Κουκούτσι ο θάνατος

Κι ο έρωτας η κερασιά.

Paul Seignac, Μαζεύοντας κεράσια. Ιδιωτική Συλλογή.

Βλ. Ζακ Πρεβέρ, Θέαμα και Ιστορίες (Ποιήματα), εισαγωγή-μετάφραση Γιάννης Βαρβέρης, Νεφέλη (β' έκδοση), Αθήνα 1982.



http://www.the-athenaeum.org/art/list.php?m=a&s=tu&aid=2450
http://www.wikigallery.org/wiki/painting_161981/Paul-Seignac/Picking-Cherries

Ποιήματα για τον έρωτα: Ζακ Πρεβέρ, Στο μεγάλο ποτέ

Ζακ Πρεβέρ, Στο μεγάλο ποτέ

Είναι ακόμα ένα ποίημα του Ζακ Πρεβέρ που αφηγείται μία συνηθισμένη ερωτική ιστορία, από αυτές που βίωσαν και βιώνουν καθημερινά όσοι ερωτεύθηκαν...  Μία ερωτική ιστορία της καθημερινότητας με χιλιοειπωμένες στερεότυπες φράσεις που ανταλλάσσουν μία γυναίκα και ένας άνδρας...

Edv. Munch, Ένας άνδρας και μια γυναίκα. 1905. The Munch Museum.

    

Στη μεγάλη νύχτα στη μικρή ημέρα

στο μεγάλο ποτέ στο μικρό πάντα

θα σ᾽αγαπώ

Αυτό του τραγουδούσε

Η καρδιά-του επάνω-της μονότονα χτυπούσε

Θάθελα ν᾽αγαπάς εμένα μοναχά

Έλεγε πως ήτανε τρελός γι᾽αυτή

και πως μαζί-του εκείνη ήταν πολύ καλή

Στο μεγάλο ποτέ στο μικρό πάντα

στη μεγάλη μέρα και στη νύχτα τη μικρή

Ναι βέβαια

σου λέω πως σ᾽αγαπώ

σ᾽αγαπώ ως το θάνατο

σ᾽αγαπώ για να ζω

Και δεν θέλω να πω πως μονάχα εσένα αγαπώ

πως δεν θέλω να φύγω

να φύγω για να ξαναγυρίσω

πως δεν μ᾽αρέσει να γελώ

και πως από τα τρυφερά παράπονά-σου δεν προτιμώ 

το γέλιο-σου

Μονάχα εμένα ν᾽αγαπάς

λέει εκείνη

αλλιώς δεν αξίζει

Προσπάθησε να καταλάβεις

Να καταλάβω αυτό δεν έχει σημασία

Έχεις δίκιο δεν έχει σημασία

σημασία έχεις να ξέρεις

Δεν θέλω τίποτα να ξέρω

Έχεις δίκιο

δεν έχει σημασία το να ξέρεις

σημασία έχεις να ζεις να είσαι να υπάρχεις

Δεν έχουν σημασία όλα αυτά

θέλω να μ᾽αγαπάς

και μόνο εμένα ν᾽αγαπάς

μα θέλω να σ᾽αγαπάν κι οι άλλες

κι εσύ να λες όχι σ᾽αυτές

για χάρη-μου

Τρομερή η πλεονεξία-σου

Δεν φταίω εγώ έτσι είμαι φτιαγμένη

Καλά λέει εκείνος και φεύγει

Στο μεγάλο ποτέ στη μικρή ημέρα

στη μεγάλη νύχτα στο μικρό πάντα

Δεν αξίζει τον κόπο να ξανάρθω

Του πέταξε τις βαλίτσες απ᾽το παράθυρο

και νάτος μεσ᾽στο δρόμο

μόνος με τις βαλίτσες

Να τώρα είμ᾽ολομόναχος σαν σκύλος

κάτω απ᾽τη βροχή

έπειτα βλέπει ότι δεν βρέχει

είναι λυπηρό

δεν πέτυχε πολύ

τέλος πάντων δεν μπορεί όλα τα βράδυα να έχει

χιονοθύελλα

και το σκηνικό δεν είναι πάντα όπως τ᾽ονειρευτήκαμε

δραματικό

Ο άντρας αφήνει να πέσουν οι βαλίτσες

τα πουκάμισα η ηλεκτρική μηχανή του ξυρίσματος

τα μπουκάλια με τα ποτά

και με τα χέρια στις τσέπες

σηκωμένο το γιακά της καμπαρντίνας

χώνεται μέσα στην ομίχλη

Δεν υπάρχει ομίχλη

αλλά ο άντρας σκέφτεται

Αφήνω τα πράγματα χώνομαι μέσα στην ομίχλη

Λοιπόν υπάρχει ομίχλη

κι ο άντρας είναι μέσα στην ομίχλη

και σκέφτεται τον μεγάλο-του έρωτα

και κουρντίζει τα βιολιά της θύμησης

και βιάζει το βήμα γιατί κάνει κρύο

και περνάει μια γέφυρα και γυρίζει πίσω και περνάει μια

άλλη γέφυρα

και δεν ξέρει γιατί

Άντρες και γυναίκες βγαίνουν από ένα σινεμά όπου

πίσω από μια αφίσα ...

    Σας αφήνω να τελειώσετε εσείς την ιστορία του Ζακ Πρεβέρ.

Edv. Munch, Στάχτες. 1894. Εθνική Πινακοθήκη Νορβηγίας. Όσλο.

Ζακ Πρεβέρ, Ποιήματα, μετάφραση Βαγγέλη Χατζηδημητρίου, έκδ. 4η, έκδ. Θεωρία, Αθήνα 1982, σσ. 150 -157.
http://www.wikipaintings.org/en/edvard-munch/man-and-woman-i-1905
http://www.wikipaintings.org/en/edvard-munch/ashes-1894

Ποιήματα για την αγάπη και τον έρωτα: Ζακ Πρεβέρ, Τα παιδιά που αγαπιούνται

Είναι ένα από τα πολλά ερωτικά ποιήματα που έχει γράψει ο Ζακ Πρεβέρ (1900-1977). 

Ζακ Πρεβέρ, Τα παιδιά που αγαπιούνται

Τα παιδιά που αγαπιούνται φιλιούνται όρθια

Μπροστά στις νυχτωμένες πόρτες

Και οι περαστικοί τα δείχνουν με το δάχτυλο

Μα τα παιδιά που αγαπιούνται

Δεν είν᾽εκεί για κανέναν

Και είναι μονάχα η σκιά-τους

Που τρέμει μέσα στη νύχτα

Φουντώνοντας το θυμό των περαστικών

Το θυμό-τους την περιφρόνησή- τους τα γέλια-τους και

τη ζήλεια-τους

Τα παιδιά που αγαπιούνται δεν είν᾽εκεί για κανέναν

Είναι αλλού πιο μακριά κι από τη νύχτα

Πιο ψηλά κι από την ημέρα

Μέσα στο εκθαμβωτικό φως της πρώτης-τους αγάπης.

Από την ποιητική συλλογή Spectacle (1951)

To ποίημα στα γαλλικά

Les enfants qui s' aiment

Les enfants qui s' aiment s' embrassent debout

Contre les portes de la nuit

Et les passants qui passent les désignent du doigt

Mais les enfants qui s' aiment

Ne sont là pour personne

Et c' est seulement leur ombre

Qui tremble dans la nuit

Excitant la rage des passants

Leur rage leur mépris leurs rires et leur envie

Les enfants qui s' aiment ne sont là pour personne

Ils sont ailleurs bien plus loin que la nuit

Bien plus haut que le jour

Dans l' éblouissante clarté de leur premier amour.

P. Picasso, Εραστές του δρόμου. 1900. Ιδιωτική Συλλογή.

Βλ. Ζακ Πρεβέρ, Ποιήματα, μετάφραση Β. Χατζηδημητρίου, εκδόσεις Θεωρία, έκδ. 4η, Αθήνα 1982, σ. 120-121.
http://www.wikipaintings.org/en/pablo-picasso/lovers-of-the-street-1900

Κυριακή: ένα ποίημα του Ζακ Πρεβέρ με δύο πίνακες του Childe Hassam

    Ζακ Πρεβέρ, Κυριακή

 Childe Hassam,  Γυναίκα σε πάρκο

   Επειδή σήμερα είναι Κυριακή...μία ακόμα Κυριακή που τελειώνει...θυμήθηκα ένα ποίημα του Ζακ Πρεβέρ για μια Κυριακή...και δύο πίνακες του Aμερικανού ζωγράφου Childe Hassam που απεικονίζουν γυναίκες σε πάρκο.

Ζακ Πρεβέρ, Κυριακή

Στις δεντροσειρές ανάμεσα της λεωφόρου Cobelins

Ένα άγαλμα το χέρι μου κρατάει και με πάει

Σήμερα είναι Κυριακή τα σινεμά είναι γεμάτα

Τα πουλιά στα κλαριά κυττάνε τους ανθρώπους

Και τ᾽άγαλμα με φιλάει αλλά κανείς δε μας βλέπει

Ένα τυφλό παιδί μονάχα μας δείχνει με το δάχτυλο.

Σε μετάφραση Β. Χατζηδημητρίου

Πηγαίνει για να συναντήσει το άγαλμα...

Ch. Hassam,   Γυναίκα στο πάρκο. 1890. Krannert art Museum at College of Fine and Supplied Arts. University of Illinois at Urbana Champaign.

Το άγαλμα είναι μάλλον κάπου εκεί κοντά και την περιμένει...

Ch. Hassam, Γυναίκα σε πάρκο. 1897. Ιδιωτική Συλλογή.

http://www.kam.illinois.edu/collection/americas/Hassam.html

http://www.the-athenaeum.org/art/detail.php?ID=26897

O έρωτας στην ποίηση: ποιήματα του Ζακ Πρεβέρ

Ζακ Πρεβέρ, Το τρυφερό κι επικίνδυνο πρόσωπο της αγάπης

Το τρυφερό κι επικίνδυνο 

πρόσωπο της αγάπης

ήρθε μπροστά μου ένα βράδυ

έπειτα από μια πολύ μεγάλη μέρα

Ήταν ίσως ένας τοξότης

με το τόξο του

μπορεί ένας μουσικός

με την άρπα του

Δεν ξέρω πια

Δεν ξέρω πια τίποτε

Αυτό που ξέρω μόνο

είναι ότι με πλήγωσε

ίσως μ᾽ένα βέλος

μπορεί μ᾽ένα τραγούδι

Αυτό που ξέρω μόνο

είναι ότι με πλήγωσε

με πλήγωσε στην καρδιά

και για πάντα

Με μια καυτή πολύ καυτή πληγή

της αγάπης πληγή.

Le tendre et dangereux visage de l 'amour

Le tendre et dangereux 

visage de l 'amour

m' est apparu un soir

après un trop long jour

C' était peut-étre un archer

avec son arc

ou bien un musicien

avec sa harpe

Je ne sais plus

Je ne sais rien

Tout ce que je sais

c' est qu' il m' a blessée

peut-étre avec une flèche

peut-étre avec une chanson

Tout ce que je sais

c' est qu'il m'a blessée

blessée au coeur

et pour toujours

Brŭlante trop brŭlante

blessure de l' amour.

Π. Πικάσο, Οι εραστές. 1923. National Gallery of Art Washington.

http://www.nga.gov/fcgi-bin/tinfo_f?object=46667

Ο έρωτας στην ποίηση: Ποιήματα του Ζακ Πρεβέρ

Ζακ Πρεβέρ, Ο Κήπος

Χιλιάδες και χιλιάδες χρόνια

Δε θάφταναν

Για να εκφράσω

Την αιωνιότητα της στιγμής

Που με φίλησες

Που σε φίλησα

Ένα πρωινό μέσα στο φως το χειμωνιάτικο

Στο πάρκο Montsouris στο Παρίσι

Στο Παρίσι

Πάνω στη γη

Στη γη που είναι ένα αστέρι.

Από την ποιητική συλλογή Paroles (1946)

Le jardin

Des millieurs et des millieurs d' années

ne sauraient suffire

pour dire

la petite seconde d' eternité

Où tu m' as embrassé

Où je t' ai embrassée

Un matin dans la lumière de l' hiver

Au parc Montsouris à Paris

A Paris

Sur la terre

La terre qui est une astre.

G. Klimt, Το φιλί. 1907-1908. Österreichische Galerie Belvedere. Βιέννη.

http://www.belvedere.at/en/sammlungen/belvedere/impressionismus-historismus-jugendstil/jugendstil/klimt?mode=gallery&cpic=2708&pics=[2708,2710,2711,2712,2713,2714,2715,2716,2976,2717,2718,13719]&hl=Gustav%20Klimt

Ποιήματα του Ζακ Πρεβέρ ( Jacques Prévert) για το σχολείο και τους μαθητές που ονειρεύονται: Ζακ Πρεβέρ, το πουλί-λύρα ή σελίδα γραπτού

Ποιήματα του Ζακ Πρεβέρ ( Jacques Prévert) για το σχολείο και τους μαθητές που ονειρεύονται

   Ακόμα ένα ποίημα του Ζακ Πρεβέρ που προτείνει τη φαντασία να μεταμορφώσει τη σχολική πραγματικότητα, να υπερβεί την πραγματικότητα...Για μαθητές αλλά και καθηγητές που ονειρεύονται...

Andre Henri Dargelas (1828-1906), O Γύρος του κόσμου. Ιδιωτική Συλλογή.

Ζακ Πρεβέρ, Το πουλί -λύρα ή σελίδα γραπτού

Δύο και δύο τέσσερα
 

τέσσερα και τέσσερα οχτώ


οχτώ κι οχτώ κάνουν δεκάξι.


Επαναλάβατε! λέει ο δάσκαλος.


Δύο και δύο τέσσερα


τέσσερα και τέσσερα οχτώ


οχτώ κι οχτώ κάνουν δεκάξι.


Μα να το πουλί-λύρα


που περνά στον ουρανό.


Το παιδί το βλέπει,


το παιδί το ακούει,


το παιδί το φωνάζει:


Σώσε με, παίξε μαζί μου,
 πουλί!


Τότε το πουλί κατεβαίνει


και παίζει με το παιδί.


Δύο και δύο τέσσερα.


Επαναλάβατε! λέει ο δάσκαλος.


Και το παιδί παίζει,


το πουλί παίζει μαζί του…


Τέσσερα και τέσσερα οχτώ


οχτώ κι οχτώ κάνουν δεκάξι


δεκάξι και δεκάξι πόσα κάνουν;


Δεν κάνουν τίποτα δεκάξι και δεκάξι


και προπάντων όχι τριάντα δύο


έτσι ή αλλιώς και φεύγουν.


Και το παιδί έκρυψε το πουλί


μες στο θρανίο του


κι όλα τα παιδιά


ακούν το τραγούδι του


κι όλα τα παιδιά ακούν τη μουσική


κι οχτώ κι οχτώ στη βόλτα τους φεύγουν


και τέσσερα και τέσσερα και δυο και δυο


στη βόλτα τους το σκάνε


κι ένα κι ένα δεν κάνουν ούτε ένα ούτε δύο


ένα ένα το ίδιο φεύγουν.


Και το πουλί-λύρα παίζει


και το παιδί τραγουδάει


κι ο καθηγητής φωνάζει:


Πότε θα πάψετε να κάνετε τον καραγκιόζη!


Μα όλα τ’ άλλα παιδιά
 ακούν τη μουσική


και οι τοίχοι της τάξης


σωριάζονται ήσυχα.


Και τα τζάμια ξαναγίνονται άμμος


το μελάνι ξαναγίνεται νερό


τα θρανία ξαναγίνονται δένδρα


η κιμωλία ξαναγίνεται ακρογιαλιά


το φτερό ξαναγίνεται πουλί.

L’oiseau -Lyre

Deux et deux quatre

quatre et quarte huit

huit et huit font seize…

Répétez ! dit le maître

Deux et deux quatre

quatre et quatre huit

huit et huit font seize.

Mais voilà l’oiseau lyre

qui passe dans le ciel

l’enfant le voit

l’enfant l’entend

l’enfant l’appelle

Sauve-moi

joue avec moi

oiseau !

Alors l’oiseau descend

et joue avec l’enfant

Deux et deux quatre…

Répétez ! dit le maître

et l’enfant joue

l’oiseau joue avec lui…

Quatre et quatre huit

huit et huit font seize

et seize et seize qu’est-ce qu’ils font ?

Ils ne font rien seize et seize

et surtout pas trente-deux

de toute façon

ils s’en vont.

Et l’enfant a caché l’oiseau

dans son pupitre

et tous les enfants

entendent sa chanson

et tous les enfants

entendent la musique

et huit et huit à leur tour s’en vont

et quatre et quatre et deux et deux

à leur tour fichent le camp

et un et un ne font ni une ni deux

                                                         un à un s’en vont également.

Et l’oiseau lyre joue

et l’enfant chante

et le professeur crie :

Quand vous aurez fini de faire le pitre

Mais tous les autres enfants

écoutent la musique

et les murs de la classe

s’écroulent tranquillement

Et les vitres redeviennent sable

l’encre redevient eau

les pupitres redeviennent arbres

la craie redevient falaise

le porte-plume redevient oiseau.

http://www.wikigallery.org/wiki/painting_388612/Andre-Henri-Dargelas/Le-Tour-Du-Monde

Ποιήματα του Ζακ Πρεβέρ ( Jacques Prévert) για το σχολείο και τους μαθητές που ονειρεύονται: Ένα ποίημα του Ζακ Πρεβέρ για τους άταχτους μαθητές

Ζακ Πρεβέρ, Ο άταχτος


Με το κεφάλι λέει όχι
μα λέει ναι με την καρδιά
λέει ναι σ' ό,τι αγαπάει
λέει όχι στον καθηγητή
είναι όρθιος
τον ρωτάνε
και νάτα όλα τα προβλήματα μπροστά του
ξαφνικά τον πιάνει ένα γέλιο τρελό
κι όλα τα σβύνει
αριθμούς και λέξεις
χρονολογίες κι ονόματα
φράσεις παγίδες
κι όσο απειλεί ο δάσκαλος
μέσα στη φασαρία που κάνουν τα παιδιά
με κιμωλίες πολύχρωμες
πάνω στο μαύρο πίνακα της δυστυχίας
σχεδιάζει το πρόσωπο της ευτυχίας.

Jacques Prévert, Le cancre 

Il dit non avec la tête
Mais il dit oui avec le coeur
Il dit oui à ce qu’il aime
Il dit non au professeur
Il est debout
On le questionne
Et tous les problèmes sont posés
Soudain le fou rire le prend
Et il efface tout
Les chiffres et les mots
Les dates et les noms
Les phrases et les pièges
Et malgré les menaces du maître
Sous les huées des enfants prodiges
Avec des craies de toutes les couleurs
Sur le tableau noir du malheur
Il dessine le visage du bonheur. 

Βλ. Ζακ Πρεβέρ, Ποιήματα, μετάφραση Βαγγέλη Χατζηδημητρίου, εκδ. Θεωρία, Αθήνα 1982, σ. 34-35.

Albert Anker, Ο μαθητής. 1881.


http://en.wikipedia.org/wiki/File:Albert_Anker_-_Schulknabe.jpg

Ζακ Πρεβέρ (J. Prévert), Τα τραγούδια τα πιο μικρά

Ζακ Πρεβέρ, Τα τραγούδια τα πιο μικρά

Το πουλί που τραγουδάει μέσα στο κεφάλι μου

Κι αδιάκοπα μου λέει πως σ' αγαπώ

Κι αδιάκοπα μου λέει πως μ' αγαπάς

Το πουλί με τ' ανυπόφορο ρεφραίν το πουλί

Θα το σκοτώσω αύριο το πρωί.

J. Prévert, Les chansons les plus courtes...

L' oiseau qui chante dans ma tête

Et me répète que je t' aime

Et me répète que tu m'aimes

L' oiseau au fastidieux refrain

Je le tuerai demain matin.

Από τη συλλογή Histoires et d' autres histoires (1946)

Βλ.   Ζακ Πρεβέρ, Ποιήματα, μετάφραση Βαγγέλη Χατζηδημητρίου, Θεωρία, Αθήνα1982, σ. 90-91.

Carel Fabritius, Ο κορυδαλός (1654). Βρίσκεται στην Πινακοθήκη Mauritshuis στη Χάγη.

http://www.mauritshuis.nl/index.aspx?FilterId=988&ChapterId=2346&ContentId=17507

Ζακ Πρεβέρ (Jacques Prévert), Το δικαίωμα να κυττάζω

J. Prévert, Droit de regard

Vous

je ne vous regarde

ma vie non plus ne vous regarde pas

J' aime ce que j' aime

et cela seul me regarde

et moi voit

J' aime ceux que j' aime

je les regarde

ils m' en donnent droit.

Ζακ Πρεβέρ, Το δικαίωμα να κυττάζω

Εσάς

δεν σας κυττάζω

μην κυττάτε κι εσείς τη ζωή μου

Αγαπώ εκείνο που αγαπώ

κι αυτό μόνο κυττάζω

και με κυττάζει

Αγαπώ εκείνους που αγαπώ

τους κυττάζω

μου δίνουν δίκιο.

Προέρχεται από ένα ακόμα βιβλιαράκι που ανακάλυψα ξεχασμένο στη βιβλιοθήκη μου.

Ζακ Πρεβέρ, Ποιήματα, μετάφραση Βαγγέλη Χατζηδημητρίου, εκδ. Θεωρία Αθήνα 1982 (4η έκδ.), σ. 131.